Foto bij His Smart Brains - 55

Ik haalde mijn schouders op, probeerde relaxt te blijven onder de blik van zijn mooie ogen en mezelf eraan te blijven herinneren dat dit niet Harry was. ‘Pictures. He’s all over the internet you know. He’s famous. Or, he was.’ Vertelde ik Will, die me stomverbaasd met open ogen aankeek. ‘You’re kidding, right?’ vroeg hij ongelovig.
Ik schudde mijn hoofd met een kleine glimlach. Dit was het leuke deel om te vertellen.
‘No I’m damn serious. He was part of a world famous band. From 2010 till 2014. When he died, the band broke up. Zayn was part of it too.’ Vertelde ik hem verder. Will knikte, nog overdonderd van wat hij net gehoord had. ‘Why don’t I know him?’
‘It’s a long time ago. I’ve heard their music on the radio, but I never knew who the artist was.’
‘Then how did you met Zayn?’ vroeg Will en ging liggen in de hangmat. Omdat het anders wat moeilijk was om hem aan te kijken, ging ik maar naast hem liggen en keek naar de groene bladeren die aan de takken boven ons hingen. Een fris maar lekker windje waaide door de tuin en de zon priemde tussen de bladeren door.
‘On a really weird way actually. If you wanna know, I’ve to tell the whole story.’ Zei ik peinzend en beet op mijn lip terwijl ik hem aankeek. Will haalde zijn wenkbrauwen op. ‘Go on, tell the story.’ Spoorde hij me aan met een lieve glimlach. Het lag nog altijd niet erg handig, zo met z’n tweeën in de hangmat. Maar het lag wel comfortabel, al lagen we zo dicht tegen elkaar aan. ‘Well, it’s a story you won’t believe.’
‘Why wouldn’t I?’
‘Because it’s freaking crazy and if I had the change not to believe it, I wouldn’t. I’m surprised that the others do believe it.’
‘It’s a lie?’ Vroeg hij, en begreep het duidelijk niet. Ik schudde mijn hoofd. ‘No that’s the weird thing. It’s not a lie, it’s the truth.’
‘Then just tell me. I’ll believe you.’ Zei hij met een serieuze blik en knikte om zijn reactie steun bij te zetten. Ik zuchte en vertelde maar gewoon het hele verhaal. En voor het eerst voelde ik me echt vreemd. Ik had het gevoel dat als hij me niet geloofde, ik nooit meer de kans zou krijgen om hem te overtuigen dat ik niet raar ben. Dat ik net zo normaal kan zijn als ieder ander. Het was alsof, als hij me niet zou geloven, ik ook niet zou geloven. Alsof dit alles nooit gebeurd was en ik Harry nooit gezien had. Alsof hij nooit bestaan had en ik had gelogen tegen mezelf. Alsof ik, als hij me niet zou geloven, eindelijk zou kunnen inzien dat ik wel degelijk niet goed bij mijn hoofd was. Maar Will luisterde aandachtig. Hij stond me niet toe om even te stoppen met mijn verhaal om hem vragend aan te kijken. Hij wilde meteen alles horen en liet niet merken dat hij ook maar iets wantrouwend was.
‘So, my dad is a ghost?’ vroeg hij toen ik weer aangekomen was bij het hier en nu. Ik knikte, zo kon je het bekijken ja. ‘And he’s still at the age he died?’ vroeg Will me. Ik knikte weer.
‘So every night you actually just see me, right?’
‘Your dad. But I know what you mean.’ Zei ik, maar begreep nog niet helemaal waar hij heen wilde met deze vragen. ‘And you still don’t know what he wants?’ vroeg Will en hield zijn hoofd een beetje schuin. Ik haalde mijn schouders op en zuchte diep. Tja, daar was ik nog altijd niet zeker over nee.
‘Not really. At first I thought he just wanted me to know who he was and what happened. But then I started thinking: why would he want me to know him? That’s ridiculous.’ Zei ik en Will keek alsof hij al lang wist wat er aan de hand was, terwijl ik met een bord voor mijn hoofd liep. ‘What are you smiling about?’ vroeg ik hem nieuwsgierig en een beetje beledigd.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen