Foto bij His Detective Books - 65

'Oh my god! What the hell are you doing here?!' riep ik hysterisch met mijn hand op mijn hart omdat ik zo schrok van de mensen die daar in het donker zaten. Het leek haast op een slaappartijtje. En ik vermoedde dat het dat ook was. Op de grond lagen allemaal kussens en matrassen. In een grote kring zaten daar Megan, Ellen, Mason, Louis, Zayn, Liam, Niall en Julia. Ze keken naar ons op toen het licht aan ging. 'Just talking.'
'With the lights off?' vroeg ik ze stomverbaasd. Julia wees meteen naar Louis. 'His idea.' beschuldigde ze hem.
'You'll regret this... I was really scared! And you lied about detention, didn't you?' zei ik een beetje geïrriteerd en ging in de groep zitten, even vergat ik William helemaal. Louis knikte met een grijns. 'I never thought you'd believe me.' bekende hij.
Megan was de eerste die Will opmerkte.
'Is that...?' vroeg ze en zag meteen lijkbleek. Ik schudde gouw mijn hoofd en deed mijn mond open om het uit te leggen. Voor ze gingen flippen. Iets wat Louis al bijna leek te doen. Zijn ogen staarden de jongen aan alsof hij... Zijn overleden vriend tot leven had zien komen. Maar zo leek het natuurlijk ook.
'This is William guys. Harry's son.' vertelde ik en wenkte William om naast me op het matras te gaan zitten. Dat deed hij, zwijgend en een beetje ongemakkelijke onder al die starende ogen. Megen kroop een stukje achteruit op haar matras. Bij Will vandaan.
'Can't be. Harry never had a son.' zei Louis wantrouwig, maar zag al iets minder bleek. Zayn zuchtte. 'She's right and Louis don't be so headstrong.' zei hij toen hij zijn mond had geopend. Het bleef weer even stil.
'When Zayn and I went looking for Harry's phone, we found out that Gabriela had it. And Gabriela had a son. William.' vertelde ik. Langzaam begonnen ze het allemaal te geloven. Één voor een schudden ze de hand van Will en stelden zich als nette volwassenen voor. Mason kon het meteen goed vinden met Will, want blijkbaar deelden ze een interesse in het lezen van detectives. Daar had Will dus die rijke fantasie over die moordenaar vandaan.
Ik raakte aan de praat met Julia en Megan. Megan vertelde me waarom ze zo heftig had gereageerd toen ik die eerste keer bij haar kwam. Ze vertelde dat ze ze ook zag. 'S ochtends als ze in de bakkerij bezig was, kwam Harry. Ze kende hem niet, maar wilde hem ook niet kennen. Elke ochtend was hij er weer en hij zat daar maar. Meer deed hij niet. Langzaamaan was ze eraan gewend geraakt, maar blijkbaar op de dag dat ik Harry voor het eerst zag, kwam hij niet meer. Ze heeft hem de dagen daarna niet meer gezien en was blij dat het over was. Dus toen ik bij haar kwam om te vertellen over de geesten die ik zag: wilde ze er niks van weten.
Maar ze was blij dat ik nu uiteindelijk toch te weten was gekomen wie de jongen was, zodat het voor haar ook makkelijker zou zijn. Ze had haar excuses aangeboden en ik had gezegd dat het niet erg was, en dat ik het begreep.
'Wow... I've never seen a ghost in my life. Only on tv...' vertelde Julia een beetje teleurgesteld na onze verhalen. Megan en ik begonnen opslag te lachen en schudden onze hoofden. 'Believe us, you don't wanna see them. It's weird as hell.' sprak ik voor ons beiden.
'I can understand.' zei Julia en knikte. Maar ze bleef het jammer vinden.
'Hey everything alright here?' Niall kwam op zijn knieën achter Julia zitten en sloeg zijn armen vanachter om haar heen. Ze grinnikte en knikte. 'Yes, everything is completly fine. Thanks.' zei ze met een glimlach en gaf hem een kus op zijn kaak. Er schoot me plots iets te binnen. 'Niall, how's your head?' vroeg ik de Ier. Hij keek even verbaasd. 'My head?' vroeg hij me. Het duurde even voor er een belletje rinkelde. 'Oh my head! My head is fine! Look, almost gone.' zei hij en wees naar de wond op zijn hoofd, die bijna niet meer zichtbaar was. Ik knikte. 'Good.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen