Foto bij 40. Lauren De Ruyck

Hoofdstuk 40 alweer, dat gaat snel.
95 abo's, ik wist niet wat ik zag toen ik net wakker werd! Bedankt!
Ik moet nu naar de kapper!! yipie

LUFU

Wat moest ik nu doen? Ik had me hierop voorbereid dat wel maar nu hij het echt zei wordt het allemaal zo echt. Ik nam mijn koffers weer op en draaide mij om. "Goed, misschien wil ik dat ook wel niet." bits ik terug en ik loop de deur uit. De adrenaline gierde nog steeds door mijn lijf. Ik versnel mijn passen en loop de straat uit. Ik blijf even staan om op adem te komen. Had ik nu echt de juiste beslissing gemaakt? Moet ik terug keren? Ik had het nu echt verprutst thuis. Ik wist dat mijn vader dat zou zeggen als hij mij betrapte maar ik had nooit gedacht dat het zo'n impact op mij zou hebben. Ik moest nu door doen. Ik nam mijn koffers en stapte verder naar Jill haar huis. Nu en dan liep er een eenzame traan over mijn wang naar beneden. Het was best nog een tijdje stappen, met de fiets was je er sneller geweest.

Na een kleine tien minuutjes stappen stond ik voor het enorme huis van Jill. Ik keek op mijn Iphone en zag dat het kwart voor zes was. Ik drukte op de bel en een nog vermoeide Jill stond voor mijn neus. "Hey, Lau, kom binnen." zei ze en ze slofte naar de keuken. Ze liet zichzelf op een stoel zakken en ik deed hetzelfde nadat ik mijn koffers weggezet had. Jill gooide brood, Nutella, hagelslag, confituur, chocomelk en een grootte kan koffie op tafel. Dat ze niet veel zei was typisch haar. Overdag kon ze niet stoppen met praten maar 's morgens laat je ze best even doen. Als ze helemaal wakker is zal ze wel weer beginnen babbelen, meestal duurt dat niet zo lang. Ze nam een boterham en smeerde er wat Nutella op en ze goot wat koffie in het kopje die voor haar neus stond. Ik nam ook een boterham met choco maar deed wel chocomelk in mijn kopje. Voor het eerst vandaag keek Jill me aan. "Heb je gehuild?" vroeg ze meteen bezorgt. Ze is nu dus helemaal wakker. Ik knikte. "Wat is er gebeurd heeft je vader je betrapt?" Weer knikte ik. "Hij zei dat als ik nu vertrok dat ik nooit meer hoef terug te komen." Weer liepen de tranen over mijn wangen. Jill sloeg haar armen om me heen en wiegde me heen en weer. Ik zuchtte diep en veegde mijn tranen weg. "Ik wist dat dit zou komen dus moet in nu zeker mijn plannetje doorzetten. Ik zal bellen wanneer we in Londen zijn." fluisterde ik. "Ben je zeker dat je het gaat doen? Je kan anders ook gewoon hier komen wonen?" Ik schudde mijn hoofd. "Als ik daar blijf kan ik Niall meer zien en zullen mijn ouders me niet constant tegenwerken." Jill knikte ze wist dat een keer dat ik iets beslist had ik niet meer van mijn doel afweek. Ik hoorde de ouders van Jill de trap afkomen. "Goedemorgen Marianne, dag Max." begroette ik de ouders van Jill. "Goedemorgen Lauren." zeiden ze beiden. Ik at mijn boterham met choco verder op en dronk ook mijn chocomelk op. "Heel erg bedankt, dat jullie dit allemaal willen doen." Ik had echt een enorme som geld gekregen om te kunnen overleven in Londen van hen. Ik wilde het eerst niet aannemen omdat het echt belachelijk veel is. "Het is echt geen probleem Lauren, je bent net onze tweede dochter die we niet meer hebben. Je hoeft ons niet te bedanken." zei Marianne. O, ja dat had ik jullie nog niet verteld. Jill had een zusje, Pauline. Ze is toen ze 3 en een half was overleden aan een zeldzame ziekte. Ze is een jaar of vier terug overleden. Het was echt een moeilijke periode geweest voor Jill, Max en Marianne. Ik heb veel tijd bij hen doorgebracht die tijd. Jill had het nog steeds moeilijk om daarover te praten. Niemand wist het behalve ik en Oliver.

We zwaaiden tot de ouders van Jill uit het zicht verdwenen waren. Daar stonden we dan beiden in het station van Brussel. We zochten naar het juiste spoor waar we moesten staan en liep toen zo snel mogelijk daarnaartoe want we zouden anders te laat komen. Net op tijd stapten we de Eurostar op. Tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

Reacties (10)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen