Foto bij Fight 42

~Maura Aslan~

We liepen een paar uur door het bos, in die paar uur werd het lied van Thorin over de heks gezongen en bleven alle gesprekken en momenten van de laatste weken aan mij voorbij flitsen, het moment dat we Thorin vonden, onze aankomst bij The Golden Islands, het eerste gevecht met de heks, de week in het kasteel van Lord Silmarillion, de terug keer in de bergen waar de trollen ons aanvielen, Thorin die bijna stierf, het gevecht met Agron en zijn weerwolven roedel, het moment waarop ik Caspian en mijn dochter terug zag, Thorin’s enige neefje dood terug vinden en het gesprek met Aslan over mijn echte moeder, de heks.
Net toen al die momenten weer aan me voorbij waren gegaan hoorde ik gegrom uit de bossen komen, niet veel later volgde luid wolvengehuil ‘Agron!’ riep ik waarna de paarden al wat onrustig werden en soldaten erg op hun hoede bleven rond kijken.
Terwijl het gehuil steeds dichter bij kwam zag ik hier en daar wat door de bossen flitsen tot Agron vlak voor mij tevoorschijnkwam gesprongen, Destrier ging kaarsrecht steigeren van schrik maar ik hield me stevig vast aan zijn manen en bleef zitten.
Toen hij weer op zijn 4 benen stond trok ik dan ook mijn zwaard ‘what do you want Agron?’ gromde ik terug op zijn wolventaal zodat enkel hij me snapte ‘respect, a home, a place where we can live in peace without being attacked by dwarves, elves, or other Narniërs and Telmarines!’ antwoorde Agron nu heel rustig waarna ik hem uitdagend aankeek ‘well i thought the witch gave you that place, i thought these woods were your new home?’ vroeg ik waarna Agron gromde ‘do not speak about the witch to me Maura Aslan, i know you warned me and i didn’t listen but now i see you were right, the witch knew about the fight between your army and the werewolves, she took my oldest son and burned him in front of my eyes! She’s only using us, we only need to protect her by killing everyone in these woods, that’s not the life we want to live!’ zei Agron dan waarna ik hem licht wantrouwig aankeek maar toen er een heel leger van weerwolven achter hem kwam staan alleen met diezelfde vernederde en smekende blik in hun ogen zuchtte ik ‘we’re on our way to the castle, we can always use some more help, if you help us by killing the witch and her army than I can promise you that every Narniër and Telmarine will have respect for you and your family and you can keep a part of the woods as your home’ zei ik nu wel in de algemene taal waarna Agron even naar zijn groep keek, allen waren ze met hun staarten aan het zwaaien als teken dat ze hier erg blij mee waren, en toen Agron’s enig overgebleven zoon ook knikte boog Agron even zijn hoofd voor mij ‘as you wish, your order is my command’ zei hij waarna ik ook knikte ‘very well then follow me if you want to’ zei ik nog waarna ik verder liep, mijn hele groep begon zacht tegen elkaar te fluisteren maar er kwam geen protest, ze waren al blij dat we hulp bij kregen hoe de wolven zich daarna tegenover ons zouden opstellen waren zorgen voor later.

Al snel kwamen we aan bij de rand van het kasteel die er verlaten en verouderd bij stond op de rand van het dorp en de zee.
Meteen kwamen Timnus en nog 6 vrienden van hem bij mij staan waarna ik afstapte en de teugels aan Thorin gaf die nog steeds trouw aan mijn rechterzijde liep terwijl Caspian langs mijn linker zijde stond en Eric nog eens naast Caspian.
Ik knikte enkel als afscheid en wou me al omdraaien maar hoorde meer paardenhoeven vanuit de bossen komen gerend.
Toen iedereen zich verbaasd omdraaide zag ik de vlaggen van het elfenkoninkrijk uit The Golden Islands steeds dochterbij komen, daar reed Silmarillion met zijn zoon naast zich en zijn hele leger.
Toen hij naast Thorin kwam staan boog iedereen voor hen maar bleven wel op hun paarden zitten, zelf maakte ik ook een diepe buiging ‘Never thought Narnians, elves and telmarines would still fight side by side’ sprak ik met een scheve glimlach waarna ook Silmarillion glimlachte ‘Nothing is what it seems these days, we are all ashamed of what happened in the past and wanna ask you for forgiveness this way also you protected us from the witch months ago so this seems like the last thing we could do for you queen Maura’ sprak hij waarna ik nu dankbaar knikte.
‘Alles is u al vergeven maar hulp is altijd welkom’ sprak ik nog voor ik Caspian vroeg hen het plan uit te leggen en ik me tot Thorin draaide.
‘Find me on the courtyard!’ zei ik waarna Thorin knikte en ik naar Timnus knikte dat we snel naar de geheimde doorgang moesten ‘Maura!’ fluisterde een hese stem nog waarna ik opkeek en Caspian me bang aan zag kijken ‘be careful?’ smeekte hij me waarna ik zwak glimlachte en knikte ‘i will’ fluisterde ik waarna we vertrokken.
We moesten een klein stuk over rotswanden kruipen voor we de ingang vonden, gelukkig viel er niemand van de wand waarna we al veilig in de grot geraakten.
Vanuit de grot kropen we stilletjes verder tot bij de kasteel muur de naar het binnenplein leidde, ‘right i’m going first, i need to make sure that there are no more bodyguards watching us!’ zei ik waarna ik naar het gat toekroop en erdoor keek op zoek naar bewakers.
Voorlopig stond er maar 1 bewaker, vlak bij de deur waar wij doormoesten, snel nam ik Susan’s pijl en boog die ik ook mee had genomen en ik schoot de bewaker meteen recht door het hart zodat hij zonder ook maar enig geluid te maken neerviel.
‘Go’! zei ik dan waarna we één voor één door het gat kropen, ik ging als laatste waarna de 7 dwergjes in een mooie rechte lijn naar de deur liepen.
Daar gingen ze allemaal tegen de muur staan waarna ik weer naar voor liep en de deur opende, binnen was ook niemand te zien, zat de heks hier eigenlijk nog? Er was bijna niemand te zien in dit kasteel, Caspian en ik hadden toch meer bewakers.
Maar goed, hoe minder bewakers he beter voor ons en snel liepen we verder naar de volgende gang die ons naar de naar de juiste amer zou leidden om de poort te openen.
Toen we de hoek omliepen de volgende gang in zag ik wel een aantal bodyguards staan of rondlopen waarna ik Timnus die al veel te snel vooruit wou gaan snel terug trok achter de muur ‘take your bows and arrows’ zei ik zacht waarna aale dwergen dit deden.
Hierna kropen ze allemaal boven op elkaar zodat ze 1 lijn volgden langs de muur en zo elk een bewaker konden naar schieten.
‘3…2…1…Shoot!’ zei ik waarna de dwergen hun pijlen losten en ze mooi perfect getimed in de lichamen van de bewakers terecht kwamen en hun hart doorboorden.
‘wonderful!’ zei ik waarna we ik gebaarde dat we verder konden lopen, zo liepen we de verste deur in.
Bij de touwen waaraan je de poort omhoog kon trokken stond nog een bewaker waarna die ons niet begrijpend aankeek maar nog voor hij om hulp kon roepen of iemand kon waarschuwen liep ik naar hem toe en sneed zijn keel over waarna de dwergen snel de touwen grepen en eraan begonnen trekken.
Ook ik stopte mijn zwaard weg en hield met trekken aan de veel te harde touwen ‘it’s working!’ hoorde ik Timnus opglucht zeggen terwijl hij door de smalle spleet in de muur keek die naar de poort wees.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen