Chapter 26

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 4 jaar geleden
Geactiveerd op: 4 jaar geleden

Foto bij Chapter 26

breed | medium | small

Ik maak mijn hutkoffer dicht en til Wikky van bed. Ze is nu bijna volwassen. Ik loop naar het kantoor van Remus om afscheid te nemen, als ik zie dat het hele kantoor leeg is. ‘Wat ga je doen?’ Ik kijk hem verward aan. ‘Het is uitgelekt.’ Zucht hij. ‘Wat… is uit gelekt?’ Ik kan aan zijn stem horen dat ik eigenlijk niet wil weten wat er uitgelekt is. ‘Snape heeft in zijn woedeaanval “perongeluk” aan zwadderich verteld dat wij weerwolven zijn.’ Ik kijk hem geschrokken met tranen in mijn ogen aan. Ik schud mijn hoofd. ‘Fijn. Dat kan ik ook nog wel hebben?’ Mompel ik in mezelf. ‘Neem je echt ontslag hierdoor?’ Hij knikt. ‘Ouders vinden het geen veilig idee dat hun kinderen les krijgen van een weerwolf.’ ‘Er zijn genoeg mensen die je een goede docent vinden. Bijna heel griffoendor.’ ‘Geen zorgen, ik red me wel.’ Hij trekt mij in een knuffel. ‘Zorg goed voor jezelf en ook maar een beetje voor Fred en George, want die komen iets te vaak in de problemen.’ Ik knik. ‘Ik zie je snel.’ Ik loop richting het open veld waar de anderen zijn. Ik merk onderweg dat iedereen fluistert en me na wijst. ‘Hey wolf.’ Ik draai me om en zie Malfidus. ‘Hey slang.’ Malfidus loopt naar mij toe. ‘Ik wist altijd dat je een freak was. Nu… weet iedereen het.’ Ik kijk hem boos aan. ‘Niemand wil je hier nog.’ Sist hij. Ik draai me om en loop weg. Ik loop een hoek om en bots tegen iemand aan. Ik sla mijn armen om George en verstop mijn gezicht in zijn shirt. ‘Het komt wel goed.’ Hij mompelt geruststellende dingen tegen mij. Wanneer ik weer rustig ben laat George mij langzaam los. ‘Kom je mee?’ Ik knik. ‘Smilee.’ Zegt hij lachend en hij prikt in mijn zij. Ik maak een spastische beweging. Hij gooit me over zijn schouder en rent naar het veld. Ik gil lachend. Hij dropt mij bij de anderen en komt naast mij zitten. ‘Echt lullig dat Snape dat aan iedereen vertelt heeft alleen, omdat Sirius Zwarts ontsnapt is.’ Angelique werpt even een blik op het kasteel. Ik knik. Al mijn vrienden trekken zich er niets van aan dat ik een weerwolf ben. ‘Waarom zouden wij anders gaan doen? Toen we het niet wisten heb je ons nooit kwaad gedaan, dus waarom zou je dat nu wel doen?’ Ik haal mijn schouders op. ‘Jongens, we moeten naar de koetsen. De trein gaat over een uurtje.’ ‘Ik zit net.’ Zeg ik dramatisch. Wikky begint te spartelen. ‘Je mag in de trein los.’ Ze probeert eigenwijs in mijn hand te bijten. ‘Ik zou niet bijten, want ik bijt terug.’ Zeg ik lachend. Ze houd op en kijkt nors voor zich uit. Ik loop met de anderen mee naar de koetsen en stap in bij Fred, George en Leo. ‘Gaan jullie naar het WK?’ Ik kijk Fred met grote ogen aan. ‘Tuurlijk gaan wij naar het WK!’ Hij lacht. ‘Pap heeft kaartjes gekregen, omdat hij bij het ministerie werkt.’ ‘Gaaf!’ Ik geef ze een high five. ‘En jij Leo?’ Hij schud zijn hoofd teleurgesteld. ‘De kaartjes zijn uitverkocht.’ Ik knik. ‘Jammer.’ De koetsen komen tot stilstand en we lopen naar de trein. Ik kom in een coupe te zit in een coupe met alleen Fred en George. Het gesprek komt na een tijdje op de laatste volle maan. ‘Ik herinnerde me echt een deel, ik was bij bewustzijn.’ Ik kijk naar de deur die open schuift. ‘Willen jullie iets van het karretje?’ We schudden ons hoofd en de deur gaat dicht. ‘Is dat goed?’ Fred kijkt mij vragend aan. ‘Ik denk het. Ik hoop het.’ ‘Ik weet niet hoe het komt. Misschien kan je het aan Lupos vragen.’ Ik knik. ‘Ander onderwerp.’ Zeg ik dan. ‘Gaan jullie nog weg deze zomer?’ Ze schudden hun hoofd. ‘Alleen het WK.’ Ik knik. ‘En jij?’ ‘We gaan naar een huisje in een bosomgeving, omdat we weg gaan rond volle maan.’ ‘Gezellig.’

Ik geef Fred een knuffel. ‘Tot over een paar weken.’ Ik knik. George geeft mij een zoen. ‘Reis met ons mee naar het WK.’ Ik glimlach. ‘Ik vraag het wel, oke?’ ‘Nola, we moeten gaan.’ Olivier staat bij het hek. ‘Niet vergeten.’ George geeft mij nog snel een zoen en dan laat ik hem los. ‘Doei!’ Ik loop naar Olivier en loop samen met hem door de muur. ‘Waar is Wikky?’ Olivier tikt op mijn hutkoffer waar een reismand op staat. ‘Ik dacht, voor het geval ze weg loopt.’ Ik knik lachend. ‘Die gaat boos zijn als we thuis komen.’ Hij knikt. ‘Ja, ze was ook niet zo blij toen ik haar er in stopte.’ Hij laat zijn arm zien, die vol krassen staat. Ik bijt op mijn lip om niet weer te lachen. We lopen het station uit. Ik loop vrolijk naar mijn ouders wanneer ik ze zie. ‘Hey lieverd.’ Mijn moeder geeft me een knuffel en mijn vader woelt even door mijn haren. ‘Klaar om naar huis te gaan?’ Ik knik. Ik pak met mijn ene hand mijn spullen en met de andere hand, de hand van mijn vader vast. ‘Daar gaan we.’ Ik voel mijn maag een soort rare draai maken en dan landen we voor ons huis. Verschijnselen zal wel nooit mijn ding worden. Ik loop naar binnen en maak dan het mandje van Wikky open. Ze schiet naar buiten en rent weg. Ik zucht. Ik zeul mijn hutkoffer de trap op naar mijn kamer en laat me op mijn bed vallen. ‘Wat een jaar.’ Mompel ik. Ik werd een weerolf, kreeg iets met George, Werd ook nog ontmaagd door hem, ik kwam bij het team, oh ja we wonnen de cup! En ik kwam er achter dat Peter Pippeling waarvan altijd gedacht werd dat hij vermoord was door Sirius Zwarts, nog leeft en dat Sirius Zwarts helemaal onschuldig is en nu op de vlucht is. Dit ga ik dus nooit vergeten. Alle gedachtes vliegen nog even door mijn hoofd en dan val ik als een blok in slaap.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

32 (0 | 0)

12+

1011

303 (0)

Share