Foto bij Cry me a river

Ik draaide me een kwartslag om, mijn rug naar Harry gericht, en ging liggen. Mijn achterhoofd kwam op Harry’s bovenbenen neer. Toen ik mijn ogen opsloeg, zag ik Harry omlaag naar me kijken. Een glimlach speelde rond zijn lippen en zijn ogen glinsterden. Ik sloot uit mijn reflex mijn ogen toen ik voelde hoe hij zijn hand op mijn voorhoofd legde en over mijn haar streek. Zijn andere hand had hij over mijn borst gelegd, de hand die mijn bovenarm stevig omsloot, bang dat ik wegging. Warmte omsloot me als een zachte deken, en ik glimlachte. Terwijl Harry zijn vingers nog steeds door mijn haar liet gaan, wreef hij langzaam met zijn duim over de huid van mijn bovenarm.
Ik vond het heerlijk om de toppen van Harry’s vingers over mijn huid te voelen bewegen. Het brandde niet alleen, maar gewoon het feit dat ze waren van Hárry, aan wie ik mijn hele hart jaren geleden had gegeven. Of hij hem nog steeds had, wist ik niet. Maar dat was nu ook niet per se het belangrijkste.
Ik deed mijn ogen een millimeter open, zodat ik de wereld nog door mijn wimpers zag. Vaag zag ik de contouren van Harry’s gezicht boven me. Hij had zijn hoofd naar achteren gebogen, tegen de tuinwand aan, en zijn ogen eveneens gesloten. Hij was gestopt met mijn haar te strelen, maar had zijn hand nog wel langs mijn gezicht, zijn vingertoppen die het aanraakten, liggen. Ik deed mijn ogen nu volledig open en bleef zonder te bewegen naar Harry kijken. Hij zat er gewoon. Vanmorgen had ik nog geen idee van wat er die dag zou gebeuren, en nu...
Ik voelde tranen in mijn ogen prikken. Het leek misschien stom, maar dit was zo’n moment die ik enorm apprecieerde. Na al die jaren stilletjes naar Harry verlangt te hebben en hem moeten missen, en dan nu zo dichtbij hem zijn, bracht onverklaarbare emoties in me op.
Ik drukte mijn lippen op elkaar om geen geluid te maken, en terwijl er een traan langs mijn ooghoek in mijn oor liep, pakte ik Harry’s hand, die naast mijn gezicht lag, stevig beet. Ik drukte mijn verwrongen gezicht ertegenaan, mijn lippen die de binnenkant van zijn vingers aanraakten.
‘Wat... Abby? Huil je?!’
Ik kneep mijn ogen stijfdicht en schudde mijn hoofd, mijn lippen nog steeds samengeperst. Waarschijnlijk had Harry de natheid op mijn gezicht gevoeld.
‘Abs... Niet huilen...’ sussend legde Harry zijn hand onder mijn rug en duwde me overeind, om me daarna op zijn schoot te trekken en zijn armen dicht om me heen te slaan. Mijn hoofd lag zijwaarts op zijn schouder, mijn gezicht half in zijn nek. Zijn parfum drong mijn neus binnen.
’S-sorry.’ Ik trok me los en snufte even, terwijl ik met de rug van mijn hand langs mijn neus ging. Ik stond op en wilde weglopen, toen Harry zijn hand om mijn pols sloot en me terugtrok. In plaats van me weer op zijn schoot te trekken, stond hij zelf op en ging hij voor mijn neus staan. Ik hield mijn ogen echter neergeslagen, mijn blik gericht op zijn schoenen. Natuurlijk – dat gebeurt in een verhaal wel vaker hè – legde Harry zijn lange vinger onder mijn kin en duwde hij mijn hoofd omhoog, zodat ik mijn ogen wel op moest slaan om hem aan te kijken. Zijn groene ogen boorden bezorgd in de mijne, met maar weinig afstand tussen onze gezichten. Bij het zien van zijn gezicht prikten er weer tranen in mijn gezicht en voor ik het wist ging er weer een traan langs mijn wang.
‘Shit,’ mompelde ik terwijl ik mijn hoofd uit Harry’s greep trok en mijn tranen wegveegde. Ik keek weer weg, maar niet voor lang. Harry pakte mijn kin tussen duim en wijsvinger weer voorzichtig beet en draaide mijn gezicht naar hem toe.
‘Waarom huil je?’ zei hij zacht, terwijl hij zijn andere hand op mijn bovenarm legde. Daar maakte hij rustgevende tekeningetjes op mijn huid mee.
Ik glimlachte door mijn waas heen, eigenlijk komisch dat ik zo emotioneel was. Ik haalde mijn schouders op en maakte prompt een wegwerpgebaar. ‘Niks... Het is gewoon zo raar... Overweldigend... Dat ik weer bij je ben, na al die jaren.’
Harry’s mond ging een stukje open toen hij mijn woorden hoorde. Glinsteringen verschenen in zijn ogen en zijn mondhoeken trokken omhoog. Ik keek met een rood hoofd omlaag. Zonder wat te zeggen sloeg Harry zijn armen om me heen en drukte hij me dicht tegen zich aan. Iets waarbij ik zeker niet protesteerde. Integendeel. Ik sloeg mijn armen om zijn rug heen en drukte mezelf volledig tegen hem aan, mijn gezicht in zijn shirt verstopt.
Zo stonden we een tijdje. Ik had mijn ogen al die tijd gesloten, mijn voorhoofd tegen Harry’s borst aangeleund, mijn lichaam ondersteund door Harry’s getatoeëerde armen. Hierdoor werd ik langzaamaan nogal slaperig.
‘Hoe laat is het?’ zei ik zachtjes, bang het moment te verstoren. Ik voelde Harry een arm optillen, dus waarschijnlijk keek hij op zijn horloge. ‘Negen uur. Hoezo? Ben je moe? Wil je slapen?’
Ik glimlachte door de bezorgde Harry. ‘Het is oké. Ik ben wel een beetje moe ja, maar ik wil nog niet slapen.’
‘Hoezo niet? Niemand houd je tegen.’
‘Ik wil gewoon nog langer bij je blijven.’
Ik had mijn hoofd opgetild en keek recht omhoog naar Harry. Hij keek weer naar beneden, zijn kin bijna op zijn borst. Zijn ogen boorden in de mijne. En bij het horen van mijn woorden, verscheen er een stille, gelukkige blik op zijn gezicht. Zijn mondhoeken licht, maar veelzeggend, opgekruld, en blosjes op zijn wangen. Harry bracht een hand naar mijn gezicht en veegde een plukje uit mijn gezicht. Ik sloot mijn ogen bij zijn aanraking. Hij bleef daarna ook met zijn hand over mijn haar strijken.
Ik voelde zijn dunne, zachte lippen gedrukt op mijn voorhoofd. ‘Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen.’
Ik glimlachte licht. Nog geen seconde later ging er een koude rilling over mijn rug. Ik wreef over mijn armen. ‘Zullen we naar binnen gaan? Het wordt koud.’
Harry liet me daarop los, maar pakte mijn hand en trok me mee naar binnen. Daar troffen we Anne en Gemma aan in de woonkamer.
‘Waar is Robin?’
Ik liet me naast Anne op de bank zakken. Gemma zat in de fauteuil naast Anne. Ik zat nog maar net, toen ik al meteen voelde hoe de bank weer naast me inzakte. Ik draaide mijn hoofd een beetje en zag dat het Harry was. Hij sloeg zijn arm om me heen, zijn hand op mijn schouder, en trok me dicht tegen zich aan.
‘Hij doet nog even wat werk en gaat daarna slapen.’ beantwoordde Anne glimlachend mijn vraag. Haar ogen schoten even heen en weer van Harry naar mij, en ik wist wat ze dacht. Zonder daarop te reageren, keek ik weg.
Anne stond op. ‘Dus... willen jullie wat drinken?’
Ik keek naar haar op en glimlachte. ‘Graag, Anne. Thee, alsjeblieft.’
Toen wendde Anne zich tot haar zoon, die nog niks had gezegd. ‘En jij, lieverd?’
Ook Harry keek op naar zijn moeder. ‘Uh, hetzelfde is goed.’
Anne draaide zich daarop op de hielen van haar voeten om en ging naar de keuken.
‘Zo... Gaat ‘ie goed? Lekker gepraat?’ Gemma had zich tot ons gewend. Haar mondhoeken krulde licht en ze keek precies zoals Anne eerst deed. Waarom dachten ze allemaal dat er wat tussen mij en Harry was gebeurd?!
Ik glimlachte vooralsnog en knikte. ‘Ja, hoor. Er valt nog steeds veel te praten, maar het gaat de goede kant op. Toch?’ Ik draaide mijn hoofd en keek naar Harry, die weer naar mij keek en instemmend knikte. ‘Ja, dat klopt.’ Hij gaf me een klein kneepje in mijn schouder.
Binnen tien minuten was Anne weer terug en ze gaf ons onze mokken thee, maar wel zo voorzichtig vanwege de hitte. Met een zucht ging ze weer naast me zitten en ze trok haar benen op. ‘Zo, Harry... Wanneer is je volgende afspraak met de rechter en... Caroline, en zo?’
Harry fronste en pakte toen zijn telefoon erbij. ‘Uh...’ mompelde hij afwezig terwijl hij verschillende dingen aanklikte op het telefoonscherm. ‘Overmorgen in Manchester.’ zei hij ten slotte en hij stopte zijn telefoon weer weg.
‘Oké... En wanneer moet je weer terug naar Amerika?’
‘Die dag erna.’


Haha oké... Dit is weer geschreven op de laptop en dat verschil zullen jullie vast wel merken... haha wat een shit hoofdstuk!
En ik heb slecht nieuws...
Nee ik ga nog niet stoppen met dit verhaal haha duhuh..
Maar morgen (zaterdag?!) ga ik voor een week op (handbal)kamp, en ik zal dus niet kunnen activeren/schrijven/whatever... Dus dat is een week zonder!:(
VERWIJDER ALSJULLIEBLIEFT NIET JE ABO WHATSOEVER THAT'D MAKE ME REALLY UPSET

Reacties (7)

  • lashtonisbae

    Door dit verhaal krijg ik best wel een stekend hart, omdat ik geen harry in m'n leven heb, ben ik de enigst :,(

    4 jaar geleden
  • Subdivisions

    Aah neeeeeeh! Ik ben verslaafd aan je verhaal. Weet je, als ik eerlijk ben geeft dit verhaal me best wel een behoorlijke kick. Zoveel onverwachte dingen enzo, gewoon geweldig! C: You go girl!
    Nou ik ga lekker op je volgende hoofdstuk wachten en shit.. Ik moet deel 1 nog in me favo's zetten C:
    Xx

    6 jaar geleden
  • LynnBlack

    Uh oh God laat Abby meegaan naar de rechtzaal! Ze moet opkomen voor Harry en Tristan! Ik ben zo dol op dit verhaal snel verder pleasee?

    6 jaar geleden
  • Arquitecta

    Aaahw nee ik kan niet zonder jou verhaal ):
    Maar natuurlijk verwijder ik mijn abo niet
    En Harry mag niet weg
    xx

    6 jaar geleden
  • Lootus

    NEEEE NJET EEN WEEEK ZONDERRR ):

    Leuk stukjeee! En harry mag njet weg naar AMERIKA! Dan moet iedereen hem te veel mjssen!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen