Foto bij Don't you worry

Minuten verstreken voorbij, en het was rustig... héél rustig. Er werd leuk en gezellig tussen ons vieren gepraat over grappige, maar ook serieuze dingen. Af en toe lagen we ook in een deuk om bijvoorbeeld iets wat Gemma vorig jaar was overkomen.
Nu voelde ik hoe de moeheid langzaamaan mijn lichaam overnam. Mijn oogleden probeerden zich steeds weer te sluiten, maar ik vocht er tegen. Vaag hoorde ik de stemmen van Gemma en Harry, die discussieerden, mijn oren bereiken. Ik zat naast Harry, mijn rug half tegen zijn borst aangeleund, zijn arm die lui over mijn schouder lag, en zijn vingers die af en toe over mijn nek streken.
Nu voelde ik mijn hoofd buigen vanwege de moeheid. Langzaam viel ik Harry’s kant op, mijn hoofd op zijn schouder.
‘Nu ben je echt moe hè?’ zei Harry terwijl hij zijn arm strakker om me heensloeg. Ik humde en draaide mijn lichaam naar Harry toe. Mijn knieën kwamen over zijn bovenbenen terecht, en mijn wang zat vrijwel op zijn schouder geplakt. Mijn arm had ik voor zijn borst op zijn schouder gelegd om mijn balans te bewaren.
‘Kom... Je gaat naar bed.’
‘Néé...’ protesteerde ik met gesloten ogen en een diepe frons tussen mijn wenkbrauwen, maar ik wist dat het zinloos was.
‘Abby, niet kinderachtig doen. Je hebt vandaag ook een intensieve dag gehad en ik wil dat je gaat slapen.’ Harry’s stem klonk geïrriteerd en dwingend. Ik opende mijn ogen en keek Harry met een opgetrokken wenkbrauw aan. Hij negeerde mijn blik echter en duwde me zachtjes omhoog, van de bank af. Algauw stond hij naast me. Hij keek even naar Gemma en Anne, die van hun tweede kop thee genoten. ‘Ik ben zo terug, ladies.’
Gemma keek Harry spottend aan. ‘Je mag ook wel gelijk gaan slapen, hoor.’
Harry gooide zijn kin beledigend de lucht in. ‘Excuse me? Dan niet, joh! Tsss.’ En Harry trok me aan mijn hand dwingend de woonkamer uit, een lachende Gemma en een hoofdschuddende Anne achterlatend.
‘Ik slaap dus in Tristan’s bed? Past dat wel?’
Ik liep achter Harry aan zijn kamer in, waarin hij in zijn kledinglade begon te rommelen. Hij keek even opzij naar mij. ‘Uh... Je kan natuurlijk ook bij mij, die is wel groot genoeg, maar dat wil je zelf niet... En ik denk dat het wel past, hoor. Als je tenminste je knieën in je nek legt.’ Hij grijnsde even en gooide toen een shirt naar me toe. Fronsend ving ik ‘m op. ‘Nou, zeg. Anders ga jij er toch lekker slapen, wijsneus.’
‘Nee, dat kan niet! Ik ben twintig centimeter langer en ga er dus zeker niet in passen.’ zei Harry lachend terwijl hij langs me de kamer uitliep. ‘Je kan je nu omkleden als je wilt, ik ga nu tandenpoetsen.’
Ik kleedde me daarop om tot ik alleen nog ondergoed en Harry’s shirt aan had. Mijn haar was ondertussen allang opgedroogd, maar zat nog wel vol met klitten. Ik moest morgen maar even de haarborstel van Gemma lenen. Nu deed ik het maar in een knot, en zo liep ik naar de badkamer, waar ik Harry aantrof. Hij spuugde de tandpasta net uit en spoelde zijn mond met water.
‘Heb je... nog een tandenborstel?’
Harry keek me nadenkend aan, terwijl hij zonder zijn blik af te wenden zijn mond afveegde met de handdoek. Toen stak hij zijn eigen tandenborstel omhoog. ‘Deze?’
Ik trok een vies gezicht. ‘Gatver, Harry! Dat is... niet fris.’
Harry trok spottend zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Hoezo? We hebben wel vaker speeksel uitgewisseld.’
De warmte steeg naar mijn hoofd en beschaamd wendde ik mijn hoofd af. ‘Ugh! G-goed... Jij wint.’ Ik greep de tandenborstel uit zijn hand en duwde hem de badkamer uit.
Toen ik even later klaar was, liep ik terug Harry’s kamer in. Hij lag lui in zijn bed met alleen een boxer aan, zijn hoofd op zijn kussen en één been bungelde over de rand. In zijn hand hield hij zijn telefoon en hij had een emotieloze blik in zijn gezicht.
‘Dus... Ik ga slapen.’
Harry wendde zijn blik van zijn telefoon af en draaide zijn hoofd naar me toe. Zijn ogen keken in de mijne. ‘Ja... oké, is goed.’ Hij stond op en gooide zijn telefoon op zijn bed. Met een plof viel ‘ie tussen de dekens.
Met een glimlach keek ik naar Harry, die naar mij toe kwam lopen. Hij spreidde zijn armen, waar ik me maar al te graag in verstopte. Mijn wang was tegen zijn blote borst aangedrukt, wat ik niet erg vond. Zijn handen streken over mijn rug.
‘Je ziet er goed uit in mijn shirt.’ mompelde hij in mijn oor. Mijn neus was in de holte van zijn nek gedrukt, en ik bloosde en glimlachte. ‘Thanks. Maar nu ga ik echt slapen.’
Ik trok me langzaam los uit Harry’s comfortabele armen, draaide me om en liep naar de deur.
‘Wacht...!’
Met een vragende blik op mijn gezicht draaide ik me terug om naar Harry. Hij keek me hulpeloos aan, zijn armen langs zijn lichaam, wat me bezorgd deed kijken. ‘Wat is er?’
‘B-beloof me dat je vannacht hier blijft.’
Ik grinnikte zachtjes. ‘Nee, ik heb gezegd dat ik in een ander bed slaap dan jij, Ha-’
‘Ik bedoel in dit huis. H-hier. In Holmes Chapel.’
Ik keek hem bestuderend aan. Toen begon me langzaamaan iets te dagen. Ik keek Harry schuldig, maar ook gekwetst aan. ‘Je bent bang dat ik vannacht weer wegvlucht?’
Harry boog zijn hoofd. Zijn krullen vielen voor zijn gezicht, waardoor ik niet kon zien wat hij dacht of voelde. Met een knoop in mijn maag liep ik naar de jonge man toe, die was blijven staan waar hij eerst stond, zijn blik nog steeds naar de grond. Nu was ik degene die zijn kin voorzichtig tussen duim en wijsvinger pakte en zijn gezicht naar de mijne toedraaide. Tranen blonken in mijn ogen toen ik de angst en bezorgdheid in de zijne zag. De frons tussen zijn wenkbrauwen zat er uit stress, zo wist ik. Ik zuchtte geluidloos en schudde mijn hoofd licht.
‘Ben je mal... Natuurlijk zou ik je nu niet weer plotseling verlaten, Harry. Wat denk je? Dat ik een tegenstribbelende Charlie meesleur of hem zelfs hier achterlaat zodat jij nog meer op je hals hebt?’
Harry slikte, met zijn ogen die geen moment van de mijne weken. Toen haalde hij zijn schouders op en knipperde hij snel een paar keer. Ik zuchtte en liet mijn voorhoofd even tegen zijn borst aan vallen, voordat ik weer opkeek. ‘Ik zou dat nóóit doen, Harry. Echt niet. Je hebt toch gezien hoe ik me net voelde, buiten? God, Harry! Doe niet zo gek, joh.’
Ik lachte waterig, maar niet van harte. Harry knikte kort, zijn ogen nu wel afgewend.
‘Het doet me pijn dat je dat denkt.’ zei ik zachtjes, terwijl mijn vingers even langs de zijne streken, voordat ik die stevig vastpakte.
Harry keek me opnieuw aan, dit keer met spijt in zijn ogen. ’S-sorry.’


Godsie, ik heb echt zo erg de drang om te schrijven dat ze nu weer verliefd worden en zo, maar daar is het nog geen tijd voor, aangezien ze elkaar nu pas één dag hebben gezien D:
Vinden jullie trouwens dat die links naar foto's en/of GIF's een hoofdstuk beter maakt of kan ik het beter niet doen zodat jullie het je zelf kunnen voorstellen? :')

Gister ben ik trouwens teruggekomen van m'n week kamp- iedereen vond het top, maar ik ben eerlijk gezegd na twee dagen al begonnen met aftellen tot het einde. Ik heb me zó niet goed gevoeld, zó zwaar ongemakkelijk en gespannen in de groep vanwege het minachtende (voor mijn gevoel) gedrag van de anderen naar mij toe.
Het probleem is eigenlijk dat ik nogal een individualist ben (ik kan me beter vermaken en me beter vinden met alleen mezelf of een klein groepje, dan met een grote groep), onwijs gevoelig en sensitief, en bovendien ook nog slechthorend. Veel dingen heb ik simpelweg niet meegekregen vanwege mijn gehoor (waardoor ik stil ben en niet mee kan praten, en zodra ik 'wat is er gezegd?' of 'wat?' zei, werd er weggekeken of 'laat maar' gezegd) en elk slecht ding wat binnen de groep gebeurde viel me al op. Het probleem is ook dat ik vroeger, zo'n zes jaar geleden, onwijs verlegen en stil was. Nu ben ik echt wel veranderd en kan ik veel ontspannender en relaxter zijn- maar heeft iemand jullie ooit wel eens verteld hoe moeilijk het is om het (verkeerde) beeld wat iemand van je heeft te veranderen? Je bent (voelt) eigenlijk gedwongen om je nog steeds zo te gedragen.
Toen mijn vader uiteindelijk WhatsApp'te en vroeg hoe het ging, en ik antwoordde dat het 'wel oké' ging, wist hij meteen waar ik het over had (vorig jaar en het jaar daarvoor heb ik hier namelijk ook meegezeten, maar nog nooit zo erg als dit kamp. Bovendien is mijn vader ook een individualist en wist hij meteen wat ik bedoelde), en dus vroeg hij me om te bellen. Dus ik belde hem en bij het horen van zijn stem barstte ik meteen in tranen uit (no worries, ik was al op het grote grasveld naar de verste hoek gelopen en daar op een bankje gaan zitten). Toen heb ik zo'n kwartier/half uur met hem gepraat (eerder- hij praatte, ik luisterde) voordat een van de leidsters (en moeder van een van mijn teamgenoten) naar me toe kwam lopen om te kijken wie er daar zo ver zat en waarom. Toen zag ze mij, huilend, en heb ik haar (half hyperventilerend) verteld dat ik me echt niet op m'n gemak voedel in een groep zoals die op kamp en nogal een individualist ben. Dat begreep ze, en even later kwam ze terug en hebben we heel even gepraat en ik heb ik het iets verder uitgelegd, nadat ik weer wat rustiger was geworden.
Helaas werd ik wel opgemerkt door verscheidende jongens en meisjes van mijn leeftijdsgroep (A-jeugd), waardoor mijn tweelingzus een dag later naar me toekwam en vroeg of ik met onze vader had gebeld (en daarbij 'indirect' of ik had gehuild), want ze had gehoord van andere mensen van de groep dat zij me zagen bellen en ook wel huilen.
Dus... Zover... Ik heb in ieder geval nog een jaar de tijd om na te denken of ik volgend jaar wel weer ga..;)

Reacties (7)

  • AlphaWolve

    Mooi stukje! En dat met individualist ben ik ook. Ik hoop dat het weer een beetje beter gaat met je! En ik vind dit verhaal echt leuk! Ik bedoel, het is zo origineel, zo mooi geschreven en... ja... ik hou gewoon van dit verhaal! Snel verder!

    xxX

    5 jaar geleden
  • Subdivisions

    Snel verder ben blijdat je terug bent C:
    x

    5 jaar geleden
  • Lootus

    GEWELDIG ZTUKJEEEEEE!!!! Foto's zijn primaaaa (: love it!

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ahw, i missed this story.

    geef niet, i get it.

    snel weer verder.
    xx

    5 jaar geleden
  • xLondonGIRL

    Serieus?! Wij lijken echt op elkaar! Ik heb precies het zelfde als wat jij hebt. Voelt goed om te weten dat ik niet de enige ben die dat heeft.:)ik heb ook ADD (omgekeerde van ADHD) t is niet dat ik raar ben ofzo heb me altijd een buitenbeentje gevoeld en nog steeds wel eigenlijk. Ik ben ook gewoon anders als anderen. Nu ik die ziekte heb en ik weet hoe ik er mee om moet gaan gaat het wel beter, maar met sommige dingen is het heel lastig. Ik ben vaak afgeleid snel gestrest met hardr geluiden. Ik ben ook een gevoelmens. Ik voel vaak of er een klik is of niet en als ik me in eerste instantie niet op me gemak voel bij iemand raak ik in paniek en kan ik niet goed presteren. T is zo veel waar je rekening mee moet houden. Maar zo hebben we allemaal onze dingen.;)vond het fijn ok dot even gezegd te hebben:D dankje <3 je verhaal is trouwens super! snel verder!! X

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen