Foto bij 114.

En daar ben ik ook weer, na een lange tijd.
De laatste tijd heb ik niet veel kunnen schrijven door omstandigheden.
Vanaf zondag ben ik een aantal dagen weg op vakantie en ik mag mijn laptop niet meenemen... dus misschien dat ik nog iets voor elkaar krijg op mijn ipod...

Hope you like it (:

Niet veel minuten daarna was ik alweer op weg naar mijn eigen huis.
Het maakte me niet veel uit, maar ergens was ik me toch alleen maar druk aan het maken over Oryon.
Wat zou er aan de hand zijn ?
Wat zou zijn moeder hem moeten vertellen wat niet over de telefoon kon ?
Ik besloot om hem in de nacht nog maar een berichtje te sturen, ik weet eenmaal wel dat ik het niet uit zou kunnen houden tot ik hem morgen op school zag, al had ik geen les van hem, dat had ik pas overmorgen weer.
Net toen ik de sleutel in de voordeur wou steken werd die al opengetrokken en keek ik recht in de ogen van Hunter, wiens ogen eerst groot werden voor hij nonchalant in de deurpost ging hangen.
“Zo, waar kom jij vandaan ?”
“Mijn vriendje.”
“Oh, ik dacht dat het al uit was tussen jullie.”
Oké, hoe kon hij dat alleen al denken ?
Toen herinnerde ik me mijn soort van huilbui waar hij ook bij was en ik beet even op mijn lip voor ik de scherpe woorden weer inslikte en andere woorden uitkoos om tegen Hunter te zeggen.
“Nee, we zijn nog altijd even close als altijd, alleen…”
“Alleen wat ?”
“Alleen is hij de afgelopen tijd wat drukker geweest dan anders.”
Hunter lachte. “Nu ben ik toch wel benieuwd naar je vriendje, kan je hem niet eens uitnodigen om hier te komen eten ?”
Nu moest ik voorzichtig zijn met welke woorden ik zou zeggen.
Ik sloeg mijn armen over elkaar heen en nam daarbij een beschermende, defensieve houding aan.
“Ik zei toch al dat hij de laatste tijd drukker is dan eerder.”
“Wat hoor ik daar nou ? Een beetje gepikeerd.”
Als reactie rolde ik met mijn ogen en duwde hem zo goed als ik kon aan de kant. “Sorry Hunter, maar hier heb ik geen tijd voor.”
Zijn lach achtervolgde me nog terwijl ik de trap op snelde en mijn slaapkamerdeur achter me op slot deed, hopend dat die hem buiten kon houden.
Maar met hem weet je het maar nooit.

Mijn mobiel lag een beetje ongeduldig in mijn hand terwijl ik hem steeds aan en uit knipte om te kijken of ik al een nieuw berichtje had in plaats van gewoon af te wachten tot het deuntje dat ik speciaal bij zijn nummer had ingesteld.
Er was nu al meer dan twee uur verstreken en het was al over middernacht.
Ik hield het niet meer van de spanning, dus opende ik een tekstvlak en type als een bezetene.
En ? Hoe was het bij je moeder ?
Woorden die hopelijk niet al te opdringerig of nieuwsgierig klonken.
Daarna deed ik veel moeite om toch enig sinds in slaap te kunnen vallen, maar mijn ogen werden steeds naar mijn mobiel getrokken die nog steeds niets had aangegeven.
Wat was er toch allemaal aan de hand ?
Ergens diep in mijn lichaam begonnen er alarmbelletjes te rinkelen, alsof er iets echt niet goed pluis was, maar Oryon zou me nooit bedriegen.
Toch ?
Ik schudde mijn hoofd, hoe durfde ik dat enkel en alleen al te denken ?
Nadat ik me voor de duizendste keer had omgedraaid bedacht ik me om maar iets te doen wat ik eigenlijk amper meer deed sinds een aantal jaar.
Vroeger, als ik niet goed in slaap kon vallen zette ik altijd een rustgevend geluid op.
Maar niet zomaar een geluid, het was binaural opgenomen, wat inhoud dat het net zo klinkt als dat het menselijke gehoor het dagelijkse leven in zich opneemt.
Je kan het als het ware zien als 3D geluid.
Ik deed mijn oordopjes in en zocht een goed fragment op en sloot mijn ogen om het effect te vergroten.
Na een tijdje voelde ik al hoe mijn oogleden langzaam dicht zakten door de rustgevende inwerking van de audio.

Met een schok werd ik wakker en mijn ogen schoten vaag genoeg eerst naar mijn klokje.
Half zes in de ochtend.
Fijn, echt zo’n tijd waarmee je helemaal niets hebt.
Het is te lang om wakker te blijven en te kort om echt nog lekker te slapen.
Kreunend zakte ik weer terug in bed,wat moest ik nu doen ?
Ik deed het licht aan en pakte een boek, zijn boek, aangezien dat het eerste boek was dat op de stapel op mijn nachtkastje lag.
Mijn vingers gleden over zijn naam die erop stond. Holmes.
Een glimlach speelde om mijn lippen toen ik bijna de neiging kreeg om een stift te pakken en om er Oryon of alleen al O voor die mysterieuze achternaam te zetten.
Ik drukte het boek tegen mijn borstkas aan haalde een aantal keer diep adem.
Maar toen gleden mijn ogen naar mijn mobiel, die een vaag licht uitstraalde en mijn kalmte was weer helemaal als sneeuw voor de zon verdwenen.
Ik wist niet hoe snel ik bij het ding moest zijn en hij viel daardoor ook bijna direct uit mijn handen toen ik hem eenmaal vast had weten te pakken.
Mijn hart sloeg over toen ik zag dat ik een sms had, van hem.
In mijn haast had ik hem bijna verwijderd, waardoor mijn hart bijna een slag oversloeg tot ik hem gelukkig opende.
Mijn hersenen konden de woorden die er stonden nog steeds niet goed plaatsen nadat ik het meer dan tien keer over had gelezen.
We hebben een probleem.



____________________________________________________________________________________________________

De laatste tijd luister ik inderdaad veel naar Binaural video's op youtube en het is echt geweldig en soms freaky tegelijk hoe echt het wel niet allemaal klinkt.
Hier een leuk voorbeeld.
>>Youtube link<<

Reacties (2)

  • Vanamo

    ja ASMR is echt een van de betse dingen ooit...

    en hoe kun je hier nu stoppen..?!!!

    XXX

    6 jaar geleden
  • Lootus

    O NOOO! Hoezooooo?!!!!! Love it!!! Snel verder!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen