Foto bij Art 10

Maaaannnnnnnnn
I'm hungry...
en dit hoofdstuk was eigenlijk best leuk om te schrijven:).

Er waren een paar dingen die ik zeker wel kon geloven. Ten eerste dat de videoclip voor het nummer dat bij de film zou gaan horen echt een succes zou worden. De clip was nu een half uurtje uit wat betekende dat iedereen eigenlijk achter laptops gekluisterd zat om te kijken naar de reacties. Ik was dan wel niet echt deel van deze crew, toch hadden ze me de afgelopen twee dagen erg welkom geheten en wat ik nu net zo panisch naar het computerscherm aan het staren als de rest. Aangezien mijn laptop de dichtst bijzijnde was geweest, hadden Harry en Niall deze gevorderd. Al kwamen ze niet veel verder dan het inlogscherm aangezien ze mijn wachtwoord niet kende. Met puppyoogjes hadden ze me aangekeken waarna ik snel het wachtwoord intikte en twitter opstartte. De reacties nu al waren verbazingwekkend. Alle vijf de jongens stonden met trotse blikken naar de verschillende computerschermen te kijken en hun glimlach werd er zeker niet minder op. Dit gedeelte van ons werk ging in elk geval erg goed. Alles wat wij als BLUR moesten doen was de film eigenlijk ter sprake brengen. Zorgen dat er genoeg reclame over gemaakt werd op slimme en effectieve manieren. Misschien hadden veel fans het niet door, maar de videoclip en het nummer "Best Song Ever" zelf waren ook deel van die reclame. Maar voor de jongens zelf was het volgens mij vooral leuk om te doen. Daarnaast maakte ze de fans blij met een video als deze, en ook dat was een van de vele redenen waarom de vijf gasten nog steeds deden wat ze doen.

'I need coffee,' besloot ik na een paar uur reacties kijken, skypend met Matt en Ruby om ook hun op de hoogte te houden. Matt, Lea en Ruby zaten alle drie nog in Londen maar waren op het moment ook bezig met de video clip en met een idee opzetten om nog een extra boost te geven aan de marketing rond de film. Blijkbaar hadden ze een geniaal idee, maar wilden ze het nog uitwerken voordat ze iets zouden ondernemen. Daarnaast hadden ze mijn contacten nodig zeiden ze, maar daarover zouden we het nog wel hebben als ik eind deze week terug ga. 'Anyone care to join?' vroeg ik in het algemeen aan de mensen die nog steeds naar hun scherm staarden. Van de in totaal zo'n vijftig mensen volle crew, zat nu nog bijna twintig aan achter verschillende computers om te kijken hoe de reacties op hun werk was. Veel van deze mensen hadden of de make up, kleding, haar of de set gedaan en ook daar hadden de Directioners reacties op. Alles was erg positief gevallen, zo ook in de pers en op de roddelpagina's. Dus dit was een soort victory voor all of us. 'So anything I need to bring? I'm getting Starbucks,' riep ik nogmaals naar de mensen die compleet in hun schermen op leken te gaan. Nu pas leken mensen wakker te worden en werden de bestellingen over en weer geroepen. 'Oy, ,I'm not a waitress. Give me a pencil and something to write on and I'll try again.'
Zo'n vijf minuten later had ik alles op weten te schrijven en liep ik een van de vele achterdeuren van de arena uit. In mijn zak zat een hele waslijst met verschillende koffie's die de anderen graag wilden hebben. 'Ey! Eve, wait up!' Het was Niall's bekende stem die me deed stoppen en omdraaien. Hij kwam achter me aan gerend met een cap en zonnebril op die er net nog niet zaten. 'You were planning to get all of that coffee by yourself,' lachte hij retorisch. 'And you were planning to go out without a bodyguard?' antwoordde ik net zo flauw. Wetend dat het niet een geweldig slim plan was aangezien de stad vandaag vol was met fans die over een paar uur naar het concert van One Direction zouden gaan. En dan zouden ze de Starbucks vast niet missen. 'I'm not being a prisoner on tour,' sprak hij standvastig. Daar had hij ook weer gelijk in en dus liepen we samen verder. Hij vroeg me naar de anderen met wie ik in de bar aan tafel had gezeten. 'They're not just my collegues. We starded BLUR because we all got along and we just graduated from uni.' 'It's good to have your friends around at work,' stemde hij in. Daarmee bedoelde hij vier van zijn beste vrienden die hij eigenlijk altijd bij zich had als hij ook maar iets met de band deed. De bandleden zijn zijn beste vrienden. 'They're like my family. Them and Mick, the other guy sitting with us at the pub,' legde ik naar de waarheid uit. Een gesprek met Niall ging zoals altijd erg makkelijk en was natuurlijk, vloeiend en vermakelijk. Hij was een fijn persoon om mee te praten en met hem was alles gezellig. Het arme meisje bij de starbucks wist niet goed hoe ze het allemaal bij moest houden toen we de hele bestelling op noemde en keek ons dan ook om die reden met een open mond aan. Het duurde even, als in zeg maar een ruime tien minuten. Maar toen alle koffie gemaakt was en de gast met de laatste beker voor de zoveelste keer "Meneer Flubberhupsy" omriep, pakte wij het laatste deel van de bestelling aan om daarna zo snel mogelijk te vertrekken. Niall en ik hadden er wel de humor van in gezien om "Meneer Flubberhupsy" als naam op te geven aangezien Niall niet zo'n slim idee was en ze blijkbaar nooit iets fatsoenlijks van Evelyn wisten te maken. Was mijn naam dan echt zo lastig? Het enige was dat de naam "Meneer Flubberhupsy" na de derde keer dat deze omgeroepen werd, toch wel erg veel aandacht trok. Dat er foto's gemaakt werden, hadden Niall en ik allebei al door. En die foto's zouden ook elk moment op twitter verschijnen waarna het mogelijk was dat deze starbucks elk moment omgetoverd ging worden in een mierenhoop. Een mierenhoop vol meiden dan wel. Gillend... Tja, niet mijn ding laten we het maar zo zeggen. Daarom vertrokken Niall en ik dan ook maar heel snel om de fans voor te zijn. Iets wat niet zo goed gelukt was aangezien een hele horde meiden al de hoek om kwamen. Allemaal uit de richting van de arena en waarschijnlijk hadden ze in de rij gestaan voor vanavond. Maar dat gaven ze graag op om een van hun idolen nu al te zien. 'I think we should run,' besloot Niall na een goede blik op de meiden geworpen te hebben. Tjeez man, dat hij niet bang wordt van hun. Zo snel als we konden renden we de verkeerde richting in om de lange weg naar de arena te nemen. De fans blokkeerden immers de korte weg. Ze hadden Niall zien rennen en kwamen ons dus achterna en laten we nou niet zeggen dat mijn conditie zo heel geweldig was. 'RUN FORREST RUN!' riep Niall opeens waardoor ik in de lach schoot. Zijn verwijzing naar de geweldige film van Tom Hanks had niet veel te maken met deze situatie, maar toch was het tegelijkertijd ook erg toepasselijk. Niall leek door te hebben dat het rennen me niet zo goed af ging door mijn topsportconditie -ahumm, sarcasme- en pakte mijn hand vast om me om de hoek in een steegje te sleuren. We gingen samen achter een vuilniscontainer zitten en hielden ons zo stil mogelijk. Als ze ons maar niet vinden.

Reacties (3)

  • xForeverx1Dx

    Oewhh, wat gaat daarachter gebeuren?? *wenkbrauwkriebel* Hahah serieus ik heb het gevoel dat daar iets gaat gebeuren!

    6 jaar geleden
  • Treesje

    Zou neve ni kunne? Vind ik wel schattig...
    Love it!

    6 jaar geleden
  • 15xCupcake

    Haha verstoppertje:)heb je al een naam voor evelyn en niall? :p x

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen