Chapter 29

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 3 jaar geleden
Geactiveerd op: 3 jaar geleden

Foto bij Chapter 29

Foto van Irates

breed | medium | small

Ik ren door het bos op zoek naar Irates. ‘Jij, jij asshole.’ Ik trap hem in zijn maag en duw hem op de grond. ‘Noa!’ Ik sla hem in zijn gezicht. ‘Je…’ ‘Je blijft met je gore poten van mijn familie af!’ Ik sla hem nog een keer, maar als ik mijn hand weer op wil heffen. Duwt hij mij op de grond. Hij klemt mijn benen vast tussen zijn knieën en pakt met zijn handen mijn polsen beet. ‘Laat. Me. Los!’ Ik begin te spartelen. ‘Ik hoorde wat je zei!’ ‘Je hoorde wat ik wou! Denk je dat ik niet door had dat je me af zou luisteren? Dat ik je zomaar alles zou laten horen?’ Ik kijk hem boos aan. ‘Ja, ik zei die dingen en de pack komt ook met volle maan, maar… Noa, laat me uitpraten!’ Ik probeer mijn knieën op te trekken. ‘Anders doden ze je.’ ‘Hoe bedoel je?’ Hij rilt even. ‘Laten we het erop houden dat je anders bent.’ ‘Zou je dan nu zo vriendelijk willen zijn om me los te laten.’ ‘Nee, want dan ren je weg en verraad je míjn familie.’ ‘Dus ga je me hier de rest van de vakantie vast houden.’ Hij tuit zijn lippen. ‘Ja, daar dacht ik zo aan.’ Ik zucht. ‘Oke, ik luister.’ Hij gaat overeind zitten om het zich gemakkelijk te maken. ‘Zorg dat ze vertrekken, maar ga pas achter ze aan, na de volle maan.’ Ik kom half overeind en steun op mijn ellebogen. ‘Waarom kan ik niet meegaan?’ ‘Dan gaat de pack achter jullie aan?’ Zegt hij alsof het hartstikke logisch is. ‘Maar ze kennen mij niet.’ ‘Maar mij wel.’ Ik maak klauwen van mijn handen en schreeuw even gefrustreerd. ‘Oke, ik snap er nu echt geen fuck meer van.’ ‘Doe nou maar gewoon.’ ‘Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen.’ ‘Waarom zou je je familie hier laten blijven als een hele roedel weerwolven in hetzelfde bos zit. Rond volle maan.’ Ik bijt op mijn lip. ‘Oke.’ Hij gaat eindelijk van mij af en helpt mij overeind. Ik wrijf even pijnlijk over mijn onderbuik. ‘Keten me de volgende keer maar vast, want het is geen pretje om jou zo lang op mijn buik te hebben.’ Hij lacht even. ‘Ga nou maar.’ Ik draai me om. ‘Ik ben trouwens nog steeds boos.’ Zeg ik en dan haast ik me naar het huisje.

Ik kijk hoe mijn ouders en Olivier weg rijden. Het ging niet zo makkelijk, maar ik heb ze beloofd dat ik naar ze toe kom. Ik loop terug naar binnen en laat me op de bank vallen. Zonder Olivier was het nooit gelukt. ‘Zijn ze weg?’ Ik kijk geschrokken op. Irates staat in de deuropening. ‘Ziet het eruit alsof ze er nog zijn?’ Hij kijkt even om zich heen en schud zijn hoofd dan. Ik rol geërgerd met mijn ogen. ‘Ik weet niet eens waarom ik niet mee ben gegaan.’ ‘Omdat je mij vertrouwt.’ ‘Ik ben blij dat je altijd zo zelfverzekerd bent.’ Mompel ik sarcastisch. ‘Het is nu goed.’ Ik sta op en begin gestrest te ijsberen. ‘Goed?! Het is volle maan overmorgen en ik zit in een bos met een hele roedel onbekende weerwolven. Ik ben dood. Ik ben zo dood.’ ‘Jij bent ook een weerwolf.’ Ik stop met ijsberen. ‘Jij zei gisteravond, je bent anders.’ Ik doe een mislukte imitatie van hem. ‘Kom, ik laat je iets zien.’ Hij trekt mij mee naar buiten. We lopen een stuk door het bos en dan tikt hij op een boos. Hij gebaart dat ik stil moet zijn en klimt dan omhoog. Ik klim achter hem aan door de bomen. We hebben volgens mij wel bijna een kilometer afgelegd via de bomen, wanneer ik licht zie. We gaan verder tot aan de rand van het kamp. Irates hurkt bij een tak vol bladeren en helpt mij op de tak naast hem. Hij duwt wat bladeren opzij en ik zie een aantal mensen rond een vuur zitten. Hij wijst naar een deel van de groep. ‘Dat zijn de Klauwers.’ Fluistert hij zacht. ‘Ze zijn wat aan de botte kant, maar ze doden zelden. Ze hebben bijna geen dierlijke weerwolven, dus ze weten niet wie ze zijn met volle maan. Ze volgen de pack gewoon.’ Hij wijst naar een ander deel van de groep. Ze lijken in een overleg te zitten. ‘Dat zijn de Vaalharen, mijn familie. Wij hebben veel meer dierlijke weerwolven en meer controle en kracht.’ Mijn aandacht wordt getrokken door een man van bijna zeventig. ‘Dat is mijn achteroom. Hij is de oudste wolf van de pack, maar meestal noemen wij hem alfa. Zijn wil is wet.’ Ik laat mijn ogen over iedereen glijden. ‘Ik zie helemaal geen vrouwen.’ Hij schud zijn hoofd. ‘De vrouwen worden hier niet oud.’ Zegt hij en hij maakt daarmee duidelijk dat hij er niet meer over wil vertellen. Hij draait om en gaat weer weg van de lichten. Ik werp nog een laatste blik op de groep en volg hem dan.
‘Tweeëndertig menselijke weerwolven en twaalf dierlijke weerwolven.’ Somt hij op. ‘Twaalf weten wie ze zijn, waarvan ik er een ben.’ ‘Waarom nemen de menselijke weerwolven geen wolfsworteldrank?’ ‘Dan ben je minder gevaarlijk, want dan toon je medeleven.’ ‘Ik krijg nog wat van jou antwoorden.’ Mompel ik en ik open de deur van het huisje. ‘Nou ik zie je morgen wel.’ Irates draait zich om. Ik kijk hoe hij wegloopt. ‘Wacht!’ Roep ik dan. Ik kijk even langs hem het bos in. ‘Je kan ook hier blijven.’ Hij grijnst. ‘Is er iemand bang voor de grote enge wolven?’ Ik haal mijn schouders op. ‘Jou schuld.’ Hij loopt naar mij toe. ‘Ik help je alleen.’ Ik kijk weg. ‘Sorry, de volle maan is erger dan ongesteld zijn.’ Hij lacht. ‘Blijf je?’ Hij knikt en volgt mij naar binnen. Hij gaat op de bank zitten. Ik loop naar de bank wanneer ik ineens het haardvuur aan zie gaan. ‘What the… Olivier?!’ Ik zie mijn broer in het vuur. ‘Hey zus, hoe is het?’ ‘Goed, hoe is het daar?’ Hij knikt. ‘Ook goed.’ Zijn ogen glijden naar iets achter mij. ‘Wie is je vriend?’ Ik kijk even naar Irates. ‘Dat weet je wel.’ Hij rolt met zijn ogen. ‘Pap staat op het punt om terug te komen.’ Ik schud mijn hoofd hevig. Irates komt naast mij zitten. ‘Zij overleeft de volle maan wel, maar jullie vader niet.’ Het klonk nou niet echt alsof het hem uitmaakte dat hij dood kon gaan. ‘Zorg alsjeblieft dat hij daar blijft.’ Olivier knikt. ‘Blijf alert, zusje.’ ‘Zorg voor Wikky, broer.’ Hij lacht even. ‘Tot snel.’ Zijn hooft verdwijnt en het vuur dooft langzaam. ‘Wikky?’ Ik ga staan. ‘Mijn kat.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

0

12+

1118

221 (0)

Share