Foto bij Chapter one hundred twenty-one

Jake Fraun

“Papa!” kirde Charlie toen hij mij zag staan.
Hij kwam overeind en rende naar me toe. Ik stak mijn armen naar hem uit en pakte hem op.
“Hallo Charlie”, zei ik glimlachend terwijl hij op mijn heup leunde.
Hij lachte vrolijk en sloeg zijn armpjes om mijn hals. Ik sloot mijn ogen en genoot van zijn zachte omhelzing. Ik verstrakte mijn greep en liet hem toen wat losser.
“Hij noemt je papa.”
De stem van mijn moeder verstoorde het moment en ik richtte mijn blik op haar. Ik haalde mijn schouders op.
“Je neemt zijn plaats in. En straks neem je mijn plaats ook in. Ik vraag me af of Charlie haar mama noemt. Hoe lang zou het duren voor hij mij vergeten is? Niet erg lang denk ik, maar als hij me af en toe ziet, blijft de herinnering. Daarom dat je niet terug wil komen natuurlijk, anders kan hij me niet vergeten. Ik zal jullie niet vergeten.”
Ik staarde naar mijn moeder, net als Sophie trouwens, en vroeg me af waar ze het over had.
Je neemt zijn plaats in. Ik vraag me af of Charlie haar mama noemt. Ik zal jullie niet vergeten.
“Mam, waar heb je het over?” vroeg ik verward.
“Je vriendinnetje Jake. Je probeert me buiten te sluiten, maar ik ben je moeder Jake. Ik weet heus wel dat je samenwoont met je vriendinnetje. Jij en zij proberen de baas te spelen over Charlie, maar dat lukt niet echt, toch? Ik kwam hier om boodschappen te doen, ik passeerde net toen Charlie me om de hals vloog. Hij huilde bijna van blijdschap toen hij mij zag. Hij mist me Jake. Je kan hem niet van me afpakken.”
Ik stikte in mijn eigen adem. Ik keek verdrietig naar Charlie.
“Charlie? Waarom heb je het me niet verteld?” zei ik zacht. Charlie keek me gefronst aan.
“Wat vertellen papa?”
Ik wilde iets zeggen, maar Sophie was me voor.
“Ze liegt”, fluisterde ze. Haar stem was laag en dreigend. Mijn moeder draaide zich naar haar.
“En wie ben jij? Jij bent vast haar moeder, is het niet? Wonen ze nu bij jou? Wat moedig om twee arme zieltjes in je huishouden op te nemen, maar ik zal het wel weer van je overnemen.”
Sophie liet sissend haar adem ontsnappen. Ik haatte de minachtende toon van mijn moeder. Ergens, diep van binnen, wist ik dat dit maar schijn was. Mijn moeder was niet echt zo, ze was gewoon boos omdat Charlie en ik niet meer bij haar woonden. Dat hoopte ik tenminste.
“Het gaat je geen donder aan wie ik ben. Maar Jake, wat ze zegt is niet waar. Charlie was rustig aan het spelen, toen zij hem zag. Ze stormde naar binnen en nam hem op. Hij reageerde neutraal. Ze wilde hem meenemen, maar ik hield haar tegen. Ik zei haar dat ze moest wachten tot je terug was”, antwoordde Sophie en ik keek haar dankbaar aan.
Als zij mijn moeder niet had tegengehouden, was ik Charlie misschien wel kwijt geweest en had ik mijn belofte gebroken.
“Jake, kom terug naar huis jongen.”
Mijn moeder keek me aan, haar ogen vervuld met een eeuwenoud verdriet. Ik wist het wel.
“Het spijt me mam, maar nee. Misschien dat we nog eens langskomen, als je belooft om me niet te beschuldigen en Charlie niet op te eisen. Charlie kan zelf beslissen bij wie hij blijft en als hij graag bij jou blijft, dan is het zo. Maar zolang hij daar zelf niet achter vraagt, ga ik hem niet dwingen.”
Mijn moeder zuchtte.
“Ergens wist ik het wel. Je lijkt te zeer op je vader, die gaf ook nooit zomaar toe. Ik hoop dat je snel terug komt Jake. Ik mis je. En ik hoop dat ze goed voor je zorgen, dat zij net zoveel houdt als jij van haar.”
Die laatste woorden waren als een mes in mijn rug. Ik was er vrij zeker van dat Charlie de vorige keer Liam had vernoemd. Misschien had ze het anders begrepen en wist ze echt niet dat ik op jongens viel. Maar toch stak het dat mijn eigen moeder niet wist hoe ik in elkaar zat. Ik vroeg me af hoe ze zou reageren wanneer ze Liam leerde kennen. Zou ze me terug het huis uit zetten?
Ik dacht van niet, maar na het laatste jaar was ik daar niet zo zeker meer van.
“Ik wil dat je naar huis gaat mam”, zei ik zacht.
Mijn moeder zuchtte en knikte. Ze schonk mij een glimlach en aaide Charlie over zijn hoofd toen ze voorbij liep. Ik keek haar na en zag hoe ze het winkelcentrum verliet. Een diepe zucht rolde over mijn lippen. Ze was weg.
“Het spijt me Jake.”
Sophie kwam naast me staan en legde een hand op mijn arm.
“Wat spijt je?” vroeg ik verbaasd.
“Ik wilde haar wegsturen, maar ze bleef maar volhouden. Ik dacht dat je haar beter kon zien dan dat ze Charlie meenam. Ik weet dat je haar probeert te mijden.”
“Sophie, je hebt gedaan wat het beste leek. Het was ook het beste. Dit is mijn gevecht, dat hoor jij niet te vechten.”
“Toch zal ik helpen waar en wanneer ik kan. Je kan het wel gebruiken, geloof ik zo.”
Ik lachte.
“Jake, ze meende niet alles wat ze zei. Ik ben zelf een vrouw en ik herken haar woede. Ze is kwaad, maar niet echt op jou. Ze is meer kwaad op zichzelf. Ze is boos omdat ze jullie kwijt is.”
“Ik weet het, maar daarom hoeft ze niet met dreigementen te gooien”, antwoordde ik.
Sophie knikte, maar haalde toen haar schouders op met een blik: “Tja, wat doe je er aan.” Waardoor ik moet moest lachen.
“Zal ik jullie even naar huis brengen?” stelde Sophie voor.
Ik aarzelde. In mijn ogen had ik haar al genoeg last bezorgd, maar aan de andere kant zou het wel gemakkelijk zijn en was ik sneller thuis.
“Graag.”
Sophie liep naar de keuken om haar man gedag te zeggen en kwam toen terug met haar sleutels in de hand. Ik volgde haar, met Charlie nog steeds in mijn armen, naar haar auto.
Sophie had een witte Opel Corsa waar we makkelijk in konden. Ik liet me zakken in de zachte zetel en liet mijn hoofd rusten tegen de hoofdsteun.
Sophie startte de motor en volgde mijn weginstructies. Op een mum van tijd waren we in de straat van de jongens. Dat vertelde ik haar niet, hoe minder ze wist, hoe beter het voor haar was.
“Hier is het goed”, zei ik en ik wees naar een plekje aan de kant van de weg waar ze kon gaan staan.
“Vanwege hun roem zeker?” glimlachte Sophie en ik knikte. Ik was opgelucht dat ze me begreep.
Charlie stapte uit de auto en nam mijn hand vast.
“Bedankt Sophie, ik zie je gauw weer!”
“Dag jongens!”
Met die woorden liet ze het raampje terug dichtrollen en keerde naar huis. Charlie en ik liepen op de stoep naar huis.
“Heb je geen honger Charlie?” vroeg ik toen ik besefte dat ik zelf eigenlijk veel honger had.
“Nee hoor, ik heb genoeg balletjes in tomatensaus gekregen”, antwoordde Charlie waardoor ik moest lachen.
Ik had Charlie nog. Die gedachte was een enorme opluchting.

Nog een hoofdstukje voor jullie! ^^
Ik besef plots dat mijn plannen, voor in het verhaal, meer tijd nodig hebben, maar dan komen er nog meer saaie stukken en dat wil ik vermijden. Dus, ik denk dat ik wat dingen ga veranderen, maar het kan wel zijn dat sommige gebeurtenissen wat vreemd zijn. Dat komt dus omdat ik er wat in aanpas ;s
Zeg het even als het je opvalt, of, nog erger, als het stoort, okay? (:
Kudo's reacties en abo's maken mij altijd heel gelukkig(flower)
Ik hou van jullie(H)
Liefs
Fluweeltje(K)

Reacties (2)

  • kryptonarry

    )je blijft geweldig schrijven! Snel verder !!

    7 jaar geleden
  • XSanneLovex

    Snel verder!!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen