Foto bij chapter 010 - I stand by my father! No one of them hold me back!

hier gaan jullie allemaal van smullen (a)

Er viel een heel ongemakkelijke stilte, maar ik was blij dat het van me af was. "En u bent er zeker van?" vroeg de rechter. "Heel zeker" zei ik. "Meneer Jetsins?" "Dat is niet waar, edelachtbare. Ik was die avond bij mijn vriendin hier" zei Marcus en nam mijn moeder vast. "Dat klopt!" zei mijn moeder. "Bezwaar!" zei ik. "Bezwaar toegestaan!" zei de rechter. "Hij kan niet bij mijn moeder geweest zijn, want zij was zelf weg. De avond dat ik weg gelopen ben, is ook de avond dat een vriendin van mij me opbelde op te zeggen dat mijn moeder bij hun was en dat ze er een paar dagen bleef slapen!" zei ik. "En hoe noemt jou vriendin? En waar woont ze?" vroeg de rechter. Ik gaf de naam, adres en het nummer op. Een agent ging meteen weg. "Goed. In afwachtig, kunnen jullie even naar buiten gaan. Destiny. Ik wil jou graag even alleen spreken" zei de rechter. Ik keek een beetje bang. "Jou en jou advocaat. De rest wacht even buiten" zei de rechter. Dat luchte op. Ik keek hoe iedereen naar buiten ging en Anna met een verslagen blik de deur achter haar dicht deed. "Zo, Destiny. Ik heb vernomen dat je niet wilde praten met je advocaat. Waarom?" vroeg de rechter. "Ik was bang dat hij me zou overtuigen om naar mijn moeder te gaan, edelachtbare" zei ik. "Maar dat wil jij niet" zei de rechter. Ik schudde mijn hoofd en ik kreeg tranen in mijn ogen. "Ik wil heel graag bij mijn vader blijven" zei ik. "Het is mijn plicht om rekening te houden met de wensen van het kind. Als dat jou wens is, dan zal ik zien wat ik kan doen" zei de rechter. "Dank u, edelachtbare" zei ik. Er verscheen een klein glimlachje op de mond van de rechter en ik lachte ook. Daarna stuurde hij ons naar buiten. Ik stond op en verliet de zaal. Vanaf het moment dat ik mijn vader zag, ben ik op hem af gerend en omhelsde hem. "Het komt goed" zei hij en kalmeerde me. Ik voelde me veilig, met zijn armen om me heen. Ik wilde dat alles voorbij was en ik gelukkig kan worden, samen met mijn vader.

later...

"Destiny!" Ik keek op en zag Amilia op me af komen. Ik stond op en zij omhelsde me. "Amilia! Het spijt me dat je naar hier moest komen. Maar jij en je moeder zijn mijn enige redding" zei ik. "Het geeft niet. Mijn moeder weet nog iets, wat misschien de zaak kan ophelderen" zei Amilia. Ik keek op. Ik wilde vragen wat, maar we mochten weer naar binnen. Net als een halfuur later, zat ik weer vooraan. Elly, de moeder van Amilia, zat vooraan, naast de rechter en zwoor alleen de waarheid te vertellen. "Goed. Begin maar" zei de rechter. "Mary kwam op een avond naar me toe en vertelde in tranen dat Destiny was weg gelopen. Mijn dochter, Amilia, heeft Destiny opgebeld en vroeg naar haar verhaal" zei Elly. "Klopt dat?" vroeg de rechter. Ik en Amilia knikte. "Goed. Ga verder" zei de rechter. "Na het avond eten, vroeg Mary of ze even mijn gsm kon lenen, om iemand de bellen. Ik gaf haar die en ze ging naar de logeerkamer. Ik ben haar meteen gevolgd, om te zeggen dat ze niet te lang moest bellen. Ik verwachte die avond een belangrijk telefoontje. Toen hoorde ik haar het hele verhaal uit leggen en zeggen dat...met wie ze ook aan het praten was...hij naar het huis moet gaan en haar moest neerschieten en daarna de vader" zei Elly. Ik keek op. Tranen kwamen in mijn ogen. Mijn moeder gaf het commando! Alles begon te draaien. "Destiny!" Ik zag in een waas dat Martin en Benedict op me af kwamen en kalmeerde. "Kalm blijven!" hoorde ik van ver. "Bij ons blijven, lieverd! Alles komt goed! Ik ben bij je" Ik herkende langzaam de stem van Benedict. Ik keek hem aan. Hij lachte, maar ook hij had tranen, van wat hij gehoord had. "Meneer Cumberbatch! Meneer Freeman! Willen jullie alstublieft op jullie plaatsen gaan zitten?" vroeg de rechter. Benedict en Martin keken hem aan. "Kalm blijven" zei Benedict en kuste mijn voorhoofd, voor hij terug ging zitten. "Goed. Ga verder" zei de rechter. "Ik wist meteen dat het om Destiny ging, maar ik heb er niks over willen zeggen. Ik heb wel het nummer nog, dat Mary belde" zei Elly en haalde een papiertje uit haar handtas. Een agent nam het aan. "Meteen bellen! Hier!" zei de rechter. De agent knikte en ging naar de telefoon. Hij draaide het nummer. "Hij gaat over" zei de agent. Plots ging er een gsm af. Het was die van Marcus. "Meneer Jetsins?" De rechter keek hem aan. Marcus keek hem aan. "Arresteer hem voor poging tot moord, met het neerschieten van de heer Benedict Cumberatch en arresteer Mary Beckx voor medeplichtigheid!" zei de rechter. Twee agenten arresteerde Marcus en mijn moeder. Ze mochten nog blijven om de uitspraak te horen. Elly, ging naast haar dochter zitten. "Goed. Ik vanalles gehoord en gezien. Een valse klacht en een getuigenis dat alles doet ophelderen. Dit is mijn uitspraak" zei de rechter. Iedereen zat in spanning af te wachten. Ik het meest. "Gezien de omstandigheden en aangezien ik de wensen van het kind moet navolgen, verklaar ik hier dat Destiny Beckx bij haar vader blijft. Meneer Cumberbatch. U kunt later het ouderschap over haar op nemen" zei de rechter en hij slaat met zijn hamer op de tafel. Daarmaa stoot hij het proces af. Ik stond meteen op en omhelsde mijn vader. Oh, wat was ik blij en opgelucht. Ik liet mijn tranen lopen. "Zie je wel, dat het goed ging komen?" zei Benedict. Ik lachte en nam hem steviger vast. "Hier ga je spijt van krijgen, Destiny! Ik laat het hier niet bij!" zei mijn moeder. Zij en Marcus werden weggevoerd. Ik gaf er geenbaat bij haar dreigenment. Ze zou toch in de gevangenis terecht komen en niet zo snel vrijkomen. Ik was zo opgelucht. Mijn tranen van geluk bleven komen! Niets of niemand die mij nu bij mijn vader vandaan haalt!

Reacties (2)

  • HiIson

    O yeah! Is het toch nog goed gekomen!
    Snel verder!!(flower)

    8 jaar geleden
  • Skynight

    WOOHOOOOO ^^

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen