Foto bij His Family  - 72

'Cath, you have to be our host!' smeekte Niall me die zaterdag. Dé zaterdag. De 20ste van juli. Louis William en ik waren naar Londen gereisd en we waren nu met z'n allen backstage om nog wat dingen te bespreken. Het was 10 uur 's ochtends en de jongens waren opeens met het idee gekomen dat ik host moest worden van het concert. 'No! You guys are the hosts. It's not my gig!' protesteerde ik. 'We'll be hosts to. But you can be our special guest-host.'
'Niall, that isn't even a real function.' merkte ik droogjes op. 'It is now. And you do it.' zei hij op een manier waaruit hij probeerde duidelijk te maken dat het onderwerp nu afgesloten was. Dus toen ik mijn mond opende om er weer fel tegenin te gaan, werd ik afgekapt door een band van vier man, mijn vriendje en Perrie, die als styliste speelde voor het concert. Ze had zo te zien duidelijk lol in haar taak. En ze deed het ook nog best goed.
'Okay but I won't talk the whole time. That's just not cool.'
'Oh, yeah that's só 2011.' probeerde Louis mij na te doen. Maar zoiets zou ik natuurlijk nooit zeggen, want 2011 was wel héél lang geleden. 'Not that long ago... It's not like it's a dinasaur thing..' zei ik bloedserieus. Maar iedereen behalve Will lachte me uit. 'Do we look like dinasaurs to you?' vroeg Liam. Oh, nu begaf hij zich op een erg gevaarlijk pad. En wie was ik om daar niet even misbruik van te maken? 'Yes, yes you do.' zei ik met een glimlach en bekeek de mannen nog eens. Ja, ja, misschien leken ze echt wel een beetje op dinosaurussen.
'Well.... You look like a cat.' probeerde Liam een kinderachtige opmerking terug te werpen, maar daar faalde hij in. 'But I ám Cath.' grinnikte ik, waarna hij er maar niet meer op inging. Het gesprek ging verder over het regelen van de lichten, het geluid, en de volgorde van de kleding die ze aan moesten. En toen we alles hadden gedubbelchecked, kwam Perrie naar me toe. 'I'd like to show you something.' zei ze met een glimlach en wenkte me mee te lopen naar de kleedkamers. Daar binnen liet ze me meelopen de inloopkast in en ging opzoek naar, waarschijnlijk een kledingstuk. 'There you go. It's hand made for you. As a thank you for helping the boys.' zei ze en gaf me een prachtige paars met witte jurk. Het was zonder twijfel de mooiste jurk die ik ooit in mijn handen had gehad, en ik kon niet geloven dat Perrie hem voor me had gemaakt.
'Its beautiful. But I can't take it. You owe me nothing.' zei ik en wilde het weer aan haar geven, maar ze schudde haar hoofd en pakte de jurk niet aan. 'I want you to have it. And wear it tonight.' zei ze.
'But..-'
'No but, just take it, okay?' lachte ze en wilde duidelijk verder geen discussie hierover. 'Thank you...' zei ik dus maar en terwijl zij opzoek ging tussen de kleren, bekeek ik de jurk. Het was een zomerjurk tot iets over mijn knieën. Paars met witte bloemen en rouge aan de zoom. 'You're welcome my dear.' zei ze zonder me aan te kijken.
'Perrie?' vroeg ik. Ze humde, maar keek niet naar me om. Pas toen het even duurde voor ik nog iets zei, draaide ze zich om als teken dat ze luisterde. 'I.. I'm sorry. Again.' zei ik.
'What? How many times do I have to tell you that it's okay?' vroeg ze me, maar ze wist wel meteen waar ik het over had. Voor mij een teken dat ze er dus nog wel aan gedacht had. Al had ik al duizendmaal sorry gezegd. Het bleef me niet lekker zitten. 'I kissed your man. That's not okay you know...'
'No it's okay Catherine. I can understand. Just forget about it okay?' vroeg ze me. En door de blik in haar ogen moest ik het wel beloven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen