Ik tuurde wat in het rond om een plan te bedenken, ik moest uitvissen hoe ik aan dat raam kon komen.
Er stonden wel een paar bomen maar die zagen er niet zo stevig uit, maar als ik daar zou moeten in klimmen?
Dat zou vast nooit goed komen. Eehm, wat voor bruikbaars zag ik nog?
Een paar meter verder stond een oud hek tegen de muur, misschien...
Nee, het was veel te laag om aan de 2e verdieping te komen.
Nou, als ik hier nog lang bleef zitten werd het donker en daar schoot ik ook niet veel mee op. Vastberaden trok ik aan de deur die zich zonder al te veel moeite opende. Op mijn -nu onhandige, veel te hoge- hakken liep ik over de parking naar het tuintje die aan de muren van het gebouw grensde.
Tot mijn grote vreugde zag ik dat er een ramenwasser in zijn pak, met een ladder over het gras waggelde.
Plots kreeg ik een idee. Snel haastte ik me naar de man.
"Meneer, meneer?", riep ik hem na. Pas nadat ik het de 3e keer herhaald had keek hij me vragend aan.
"Pardon, van waar heeft u dit pak en deze ladder gehaald?"
Hij keek me doordringend aan, het was alsof hij heel diep nadacht over waarom ik hem dit vroeg. Wat maar normaal was, waarom zou een jong meisje met torenhoge hakken een ramenwasser vragen waar zijn pak vandaan kwam?
Na een tijdje haalde hij ongeïnteresseerd zijn schouders op en wees naar een deur een de buitenkant van het gebouw.
Ik zei nog een korte bedankt waarna hij iets in zichzelf mompelde die moest lijken op ah de jeugd van tegenwoordig en liep vastberaden naar de deur die hij had aangewezen.
Hij stond op een kiertje open, ik gluurde naar binnen en zag een kleine, donkere kamer waarin er pakken in verschillende maten gingen, er was ook een overvloed aan ladders, ik kon me niet inbeelden dat deze allemaal nodig waren.
Ahja, ik moest ze niet betalen, snel propte ik mezelf in 1 van de spuuglelijke pakken.
"Auw", ik stootte onverwachts tegen iets hards aan de muur, doordat het hier zo donker was kon ik niet met duidelijkheid zien wat er precies aan de muur ging.
Het kleine beetje licht die door de opening van de deur scheen hielp me ook niet echt vooruit.
Ik, met mijn brandende nieuwsgierigheid toch altijd, moest per se toch even aan het mysterieuze vierkantje voelen.
Klik, een flits maakte duidelijk dat het licht was aangegaan.
Aangezien ik nu kon zien dat ik op de schakelaar van het licht had geduwd schoot ik in de slappe lach.
Had ik mezelf daarvoor in het donker klungelig in die overal gewrongen?
Hoe dan ook hier zou ik achteraf hopelijk samen met Elise mee kunnen lachen...

Reacties (1)

  • Venicegirl

    hahaha gaat ze met de ladder er heen ;p

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen