Ik krabde slaperig door mijn lange, blonde haren terwijl ik de trap afliep. Onderweg kwam ik Nikki nog tegen, die hyperactief de trap juist bestormde. Hoe zij aan al die energie kwam, wist ik nog steeds niet. Blijkbaar waren er gewoon mensen die altijd hyper waren.
“Goedemorgen,” mompelde ik en kreeg meteen een kop koffie in mijn handen gedrukt. Van wie wist ik al niet meer. Ik wist wel dat het Nikki niet kon zijn, dus bleven er nog zes over. O, nee, Naomi ook niet, want die lag met een jongen in bed, bij die jongen thuis. Ik wist niet eens wie het was. Ze moest echt een stoppen met die onenightstands.
“Lekker geslapen?” vroeg Demi die langs me kwam zitten. Ik knikte. Heerlijk. Al stonk mijn kamer nog wel naar verf. We waren vier dagen geleden met zijn achten in dit huis getrokken. Een redelijk grote villa in het centrum van Hamburg. Het was hier echt prachtig, en hartstikke gezellig met zijn allen. Ik zou niet weten wat ik zonder mijn vriendinnen zou moeten. Daarom was ik ook blij dat we allemaal hier in Hamburg gingen studeren. Mariska kwam de keuken ingestormd.
“Sas, je staat in dit tijdschrift!” gilde ze. Van schrik en verbazing viel ik van de kruk af.
“Wat zeg je?” vroeg ik met een knalrode kop. Ze smeet het tijdschrift op de bar. Meteen kwam iedereen om me heen staan. Beschamend sloeg ik mijn handen voor mijn ogen.
“O mijn God,” fluisterde Liz naast me. Voorzichtig gluurde ik langs mijn vingers. Daar stonden een aantal foto’s van mij, mijn vriendinnen en natuurlijk Tokio Hotel. Ik schaamde me niet voor mijn lichaam en sexappeal, maar om in mijn ondergoed en zoenend met drie verschillende jongens in een tijdschrift te staan, ging me net iets te ver.
“Sexy hoor,” lachte Elise achter me. Ik gaf haar een mep tegen haar schouder.
“Dit is niet leuk,” gromde ik. Vlug rolde ik het tijdschrift op en smeet het in de dichtstbijzijnde prullenbak. Mariska wilde protesteren, maar hield zich in toen ze mijn gezicht zag.
“Meid, jij gaat dood,” zei Demi met grote ogen.
“Hoezo?” vroeg ik met een dom gezicht. Ja, daar was ik goed in. Zo moest ik me toch gedragen.
“Omdat jij iets hebt gedaan wat waarschijnlijk duizenden meisjes zouden willen en je ouders dat tijdschrift waarschijnlijk ook wel zien, aangezien je ook al op de voorkant staat.” Ik gilde. Ik begon onophoudend te gillen. Dit moest een nachtmerrie zijn.
“Stomme eikels ook! Hadden ze ons niet even kunnen waarschuwen?! Nee, dat is te veel voor meneertjes ego. Shit hé!” vloekte ik.
“Maar, je bent nu wel beroemd!” probeerde Chantal positief te blijven. Ik keek haar even droog aan, viste het tijdschrift weer uit die prullenbak en las de tekst die bij de foto’s stond.
“Nee, ze weten mijn naam niet, gelukkig.” Ik rolde het tijdschrift weer op en probeerde het weer in de prullenbak te gooien, maar nu hield Mariska me wel tegen.
“Die wil ik nog lezen,” glimlachte ze.
“Oeh, hoe erg dood zullen de jongens nu wel niet zijn?” zei Nikki met een kwaadaardige grijns. Ik moest lachen.
“Bill werd al helemaal hysterisch, weten jullie nog?” ging Elise verder.
“Ja, wat zei hij ook al weer? Iets als: ‘David gaat ons vermoorden’?” zei Liz met een vragend gezicht, terwijl ze een perfecte imitatie deed.
“Ja! Wie is die David eigenlijk?” Chantal keek ons vragend aan.
“Eh, hun vader?” probeerde Mariska met een dom gezicht.
“Van alle vier zeker? Gadverdamme,” wierp ik dat idee meteen al opzij. We dachten allemaal even na. Voor een paar minuten bleef het stil.
“Ik weet het, hun manager!” riep Demi. Vrolijk klapte ik in mijn handen. Een slechte gewoonte die ik echt eens af moest gaan leren.
“Dat moet het wel zijn!” grijnsde Elise.
“David gaat ze vermoorden, David gaat ze vermoorden,” zong Mariska vrolijk. Nikki kreeg een kwaadaardige grijns op haar gezicht.
“Wat ben je van plan?” vroeg ik meteen.
“Wat dachten jullie ervan als we de jongens en hun manager helemaal gek zouden maken?”
“Dat klinkt goed!” zei Liz meteen.
“Maar hoe wil je dat gaan doen?” Nikki keek Chantal met een opgetrokken wenkbrauw aan.
“We laten Saskia zien.” Iedereen keek mij opeens aan. Mijn ogen werden groot.
“Wat bedoel je daarmee?” vroeg ik angstig. Soms vond ik haar ideeën echt wel eng.
“Een band als Tokio Hotel moet toch wel ergens een adres of dergelijke voor fanmail/-post hebben? Wat dachten jullie er van als we heel veel brieven en mailtjes zouden sturen met foto’s van Saskia? Denk je niet dat ze dan gek zouden worden?”
“Ik weet het niet hoor, Nikki,” zei ik bedenkelijk. Nog meer foto’s van mij? Daar had ik eigenlijk niet zoveel zin in. Maar probeer maar eens een plan uit haar hoofd te praten.
“De andere optie is natuurlijk de pagina van het tijdschrift te kopiëren en overal in de stad te hangen.” Wat was het toch een kreng.
“Die mailtjes en brieven zijn goed, maar wat voor foto’s had je in gedachten?”

Reacties (3)

  • FollowDreams

    Snel verder!!

    1 decennium geleden
  • Maboroshi

    Snel verder ^^

    1 decennium geleden
  • Whipple

    hahahaha :'DD
    bedank allemaal mij maar_O_:9~
    en mijn meesterlijk brein heeft nog niets leuks en origineels kunnen bedenken, sorry =3
    maar mijn meesterlijk brein gaat wel denken:Y)
    xx

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen