Foto bij 021

En weer een nieuw stukje (:
Bij voorbaat sorry ! (;

Zo bleven we nog een tijdje zitten eten, aan een tafel naast de kombuis, met Killian als een havik op me lettend maakte ik me echt geen zorgen over de blikken die zich op mijn huid hadden gericht.
Zelfs al voelde dat niet fijn, ik wist dat, zolang Killian bij me was, me niets kon overkomen.
Dus ik verdroeg het, voor zover het kon.
En ik hoefde me echt geen zorgen te maken, want Killian week echt niet van mijn zijde af.
Hij achtervolgde me overal waar ik ging, ging ik naar het kraaiennest, dan dook hij achter me aan de touwladder op, ging ik naar de badkamer om mijn gezicht een beetje op te frissen, reikte hij me een handdoek aan.
Soms nam hij mij op sleeptouw, waardoor ik al snel naast hem aan het roer en gaf hij me uitleg over knopen, bakboord en stuurboord en meer termen die op zee golden.
En ik genoot er van, de wind die door mijn haren woei terwijl hij mijn handen zachtjes begeleide over het hout van het grote stuurwiel, het geluid van het water terwijl het schip door de golven heen braken, de zoute en zilte smaak en geur van de oceaan.
Het gaf me een gevoel van vrijheid, een gevoel waar ik zo erg naar gesnakt had en waar ik alleen maar glimpen van had opgevangen.
Open zee verwelkomde me met open armen en ik voelde me even als het kleine meisje dat ik was toen mijn ouders nog leefden.
Dit zorgde wel even voor een zuur randje, maar toen ik het weer met Killian over had zei hij dat hij het nog aan het onderzoeken was.
Er ging nog een dag voorbij, met een nacht waarin ik weer in de armen van Killian in slaap viel, iets waar ik nu echt aan gewend begon te raken, hoe wist ik niet, maar het had vast iets te maken met hoe voorzichtig en zachtaardig hij me vasthield, liefkozend, zorgzaam.
Alle spanning golfde weg uit mijn lichaam wanneer ik in zijn armen lag, zijn stem liet rillingen over mijn rug stromen terwijl hij zachtjes een kus in mijn nek drukte als nachtgroet voor het slapengaan.
De ochtend tilde hij me zowat mee het dek over tot we weer achter het roer stonden.
Ik zelfverzekerd met mijn handen op het wiel en hij dicht achter me ter morele en lichamelijke ondersteuning, waar ik vaak afgeleid werd door zijn handen die me subtiel aanraakten op mijn armen, schouders en rug, soms ter verbetering en soms gewoon omdat hij het leuk scheen te vinden.
Maar aan alle gelukkige tijden kwam wel eens een einde.
Aan het einde van die middag kreeg ik iets in zicht wat me weer voor de eerste keer een beetje angst in boezemde.
Land.
“Ik neem aan dat we daar aan gaan leggen ?” Vroeg ik aan Killian zonder mijn blik van hem af te wenden, want ik wist het antwoord al.
“Ja, de mannen hebben wel weer wat ontspanning verdiend, ook al hebben velen zich nog zo onfatsoenlijk gedragen.” Hij woelde even door mijn haar heen. “Terwijl zij zich laven in de taverne en de kroegen, gaan wij op een… koopuitje.” Hij grinnikte eventjes. “Aangezien je nog een lange tijd bij mij aan boord zult zijn moeten we het wat vrouwvriendelijker maken.”
Ik kon hem wel omhelzen en besloot dat ook te doen, ook al kreeg ik daarna een speels duwtje van hem omdat ik het roer los had gelaten terwijl dit een moment is waarop sturing wel eens cruciaal kon zijn om veilig aan te komen, zelfs al duurde dat nog een aantal minuten.
Al snel nam Killian het roer van me over en commandeerde hij de mannen van de dek crew heen en weer op hun posten.
“Trek de boeg katrollen aan en trek de zeilen in.” Riep hij waardoor vijf mannen hevig tegen elkaar begonnen te schreeuwen en ruw aan een aantal touwen begonnen te trekken waardoor het zeil naar beneden kwam waardoor die vastgebonden konden worden door drie andere mannen die daarop wachtte, alles liep op rolletjes terwijl we langzaam de haven binnen gleden door het stille water heen.
De meeuwen boven ons hoofd waren de eersten die ons welkom heette terwijl we ons klaar maakten om aan wal te gaan.
James legde de loopplank uit en wachtte toen op Killian, die met mij naast zich als eersten de overstap van zee naar land maakte.
“Mannen, denk eraan, morgen, wanneer de zon op diens hoogst staat, gaan we er weer vandoor.”
De mannen juichten uitbundig en denderden met z’n allen over de loopplank heen, de straten en stegen van het havendorpje heen en ik hoopte maar dat niemand van hem ook maar problemen zou maken, al hadden sommigen het nog net zo erg verdiend om in het gevang te belanden.
Killian lachte alleen maar zachtjes terwijl hij een arm om me heen sloeg. “Kom, wij hebben andere dingen te doen.” Waarna hij met mij nog steeds vast een straat in liep.
We passeerden winkeltjes die allerlei spulletjes verkochten, maar niets trok echt mijn aandacht.
Want wat had ik bijvoorbeeld aan een antiek servies ?
“De kledingwinkels zijn allemaal verder op, maar daar komen we vanzelf wel.”
Hij trok me naar zich toe en drukte een kus op mijn kruin, net op het moment dat ik achter ons iemand Killian hoorde roepen.
En het was duidelijk geen mannelijke stem.
We draaiden ons om en ik kreeg een jonge vrouw in beeld, die zelfverzekerd op ons af kwam lopen met haar handen in der zij.
“Ik dacht dat je al veel eerder terug zou komen.” Ze hield voor ons stil terwijl haar ogen over mij heen gleden. “Wie is zij ?” Uitte ze vijandig, waardoor Killian me beschermend dichter naar zich toetrok, maar hij zei niets.
De vrouw deed nog een stap onze kant op en haakte één van haar vingers achter een knoop van zijn jas. “Heb je me zo makkelijk vervangen ?” Haar stem was niet meer dan een fluistering, maar de woorden raakten me net zo goed.
Het maakte me ongemakkelijk.
Wie is ze ? Waar kent ze Killian van ? En misschien nog wel belangrijker, wat hebben ze gedaan ?
Maar alsof mijn twijfelachtige gedachten nog niet erg genoeg waren, boog de vrouw zich naar hem toe en zoende ze hem vol op de mond.
Met een ruk maakte ik me los van Killian, niet goed wetend wat ik met deze wending aan moest. “I…Ik ga wel even naar kleding kijken.” Waarna ik wegsnelde, om Killian achter me nog net mijn naam te horen roepen, waarna ik de vrouw weer wat tegen hem hoorde fluisteren.
Maar alles waar ik aan dacht terwijl mijn tranen kwamen opwellen was hoe zij haar lippen op de zijne had gepland alsof ze die al heel goed kenden.

Reacties (2)

  • Vanamo

    en daar is haar vertrouwen weer met de grond gelijk gemaakt

    6 jaar geleden
  • Lootus

    NEEEEJ ): ze waren zo lief en schattig samen!!!! Neeeej ze moeten terug bij elkaar komen! Nouuuu! Wat stom! Wat een kut vrouw die heks die hem gewoon even zonder pardon zoent. Pffff.....


    Alsjeblieft ga snel verder?

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen