Foto bij Reflection

Het was twee uur later, en ik had Charlie net samen met Harry op bed gelegd. Harry had zijn zoontje, op zijn verzoek zelf, nog een verhaaltje voorgelezen.
Nu zat ik met de krullenbol en mijn moeder op de bank. De televisie stond aan, maar niet te hard, zodat wij nog gewoon konden praten.
‘Dus, Harry, hoe gaat het nu met de toer? En de andere jongens?’ zei mijn moeder, terwijl ze een klein slokje van haar thee met honing nam.
Harry glimlachte en sloeg achteloos zijn arm over mijn schouders. ‘O, het gaat nu eigenlijk fantastisch. Volgend jaar beginnen we met de Where We Are toer door de stadia, en dat voelt echt onbeschrijflijk raar.’
Ik glimlachte en liet mijn hoofd tegen zijn schouder aanleunen.
‘En jullie hadden toch ook iets van een documentaire, of zo?’
‘Uhu, dat klopt. De première in Londen is volgende week, zelfs.’
Verrast tilde ik mijn hoofd op en keek ik Harry aan. Hijzelf kon zijn hoofd niet helemaal naar me toe draaien, anders zaten zijn lippen tegen mijn neus – niet dat hij dat waarschijnlijk erg vond – en dus keek hij me onder zijn wimpers glimlachend aan.
‘Echt? Dat klinkt echt super.’
Harry glimlachte schaapachtig naar me. ‘Je kan wel mee, als je wilt.’
Mijn mond viel open en ik keek Harry geschokt aan. Hij wilde gewoon serieus dat ik mee ga... maar het was wel gewoon een echte première... een supergroot gelegenheid waar ook andere beroemdheden bij zouden zijn.
‘Uh... N-nou... ik, eh... ik weet niet hoor...’ stotterde ik. Harry keek me geamuseerd aan en knikte toen. ‘Je kan er gewoon over nadenken, natuurlijk. Dat is geen probleem.’
Ik knikte gelijk, want dat was zeker wel iets wat ik moest doen.
‘Wie neem je eigenlijk sowieso mee?’
‘Uh, mam, pap... o, en Gemma! En eigenlijk wilde ik ook Tristan meenemen, maar we moeten maar zien hoe dat gaat. En nu hebben we natuurlijk óók Charlie en jou.’
‘Uh, oké.’
‘Maar we moeten eerst even kijken hoe het gaat met Charlie en Tristan. Wie weet kennen ze elkaar dan nog helemaal niet, en ik wil het niet op de rode loper hebben dat ze elkaar pas voor het eerst, voor de cámera’s, ontmoeten. Dat is te overweldigend voor ze.’
Ik knikte instemmend. ‘Natuurlijk, dat is logisch.’

‘Nou, lieve dochter en jongen van me, ik denk dat ik maar eens mijn bed op ga zoeken. Vandaag is, ook voor mij, een behoorlijke drukke dag met Charlie geweest, zoals jullie vast wel kunnen begrijpen. Dus, welterusten, lieverds.’ Mijn moeder liep naar ons toe, drukte een kus op mijn voorhoofd en deed hetzelfde bij Harry. Toen verliet ze de woonkamer, regelrecht naar boven, waardoor Harry en ik alleen waren.
Terwijl Harry gewoon rechtop op de bank bleef zitten, zijn lange benen gehuld in skinny jeans, netjes naast elkaar op de grond, ging ik op mijn rug liggen, mijn hoofd op zijn schoot.
‘Oh, nee, niet weer zo.’ protesteerde Harry, terwijl hij een grote hand onder mijn schouderbladen legde en me zachtjes overeind probeerde te duwen. Verontwaardigd keek ik hem aan. ‘Wat, ben ik te zwaar, of zo?’
Harry keek me even geschrokken aan voordat hij zijn hoofd schudde. ‘Nee, natuurlijk niet. Ik krijg alleen last van m’n nek zo.’
‘Ik lig niet op je nek, hoor.’ De sarcasme was duidelijk in mijn stem te horen.
Harry slikte en keek weg. ‘Nee, maar mijn blik op jou wel.’
‘Huh?’ Domme ik die ik was.
‘Ik ga last van mijn nek krijgen als ik je steeds zo aan moet blijven kijken, Abby.’ Harry had een serieuze frons tussen zijn wenkbrauwen. Ik trok de mijne spottend op. ‘Worden we nu al oud, Styles?’
Harry lachte nep en sloeg zijn ogen op, terwijl hij me onder mijn oksels optilde alsof het niks was, en zette me daarna rechtovereind op zijn schoot. Ik keek Harry even glimlachend aan, toen ik iets ging verzitten en mijn hoofd op zijn schouder legde, mijn gezicht in de holte van zijn nek. Hij sloeg een arm losjes, maar sterk om me heen, over mijn schouders, zijn vingers die in mijn nek streken. Met beide handen pakte ik zijn andere overgebleven hand, en met mijn duimen ging ik zacht over de rug daarvan. Ik friemelde met zijn vingers, toen ik voelde hoe Harry zijn lippen op mijn haar drukte. Ik glimlachte en deed hetzelfde, maar dan mijn lippen vlak onder zijn oor, simpelweg omdat ik te lui was helemaal omhoog naar zijn wang te gaan.
Ik legde mijn wang weer terug op zijn schouder en sloot deze keer mijn ogen. Ik lag zeker wel prima zo.
Ik had ze nog maar net gesloten, toen ik opeens lippen op het topje van mijn neus voelde. Sloom sloeg ik mijn ogen op, recht in die van Harry. Ik fronste licht, nauwelijks zichtbaar, toen ik zag hoe dichtbij hij wel niet was. Hij staarde me aan, zijn mond ietsje open, zijn vrije hand die licht over mijn heup streek.
Minutenlang bleven we zo zitten, elkaar aankijkend, niet goed wetend wat te doen, en ietwat gespannen.
‘A-Abs?’
Harry’s ogen dwaalden van mijn ogen af naar beneden. Ik slikte.
‘Ja?’
Even was hij stil, voordat hij diep adem haalde en opeens wat meer rechtop ging zitten. ‘Eh, laat maar.’
‘Nee, serieus, Harry.’ Ik was rechtop gaan zitten, niet bepaald comfortabel aangezien mijn benen over de bank lagen en ik mijn bovenlichaam zijwaarts moest draaien als ik Harry goed aan wilde kijken. Omdat hij wegkeek, pakte ik – niet te hard, natuurlijk – zijn gezicht met een hand beet en draaide hem terug naar me toe. Meteen sloot hij zijn lange vingers om mijn pols en trok mijn hand los van zijn gezicht. ‘Nee, echt, Abby. Vergeet het.’
‘Harry...’
‘Ik zeg toch dat je het moet laten!’ Geïrriteerd bewoog Harry heen en weer op de bank, wat er expres voor zorgde dat ik van hem afging. Hij stond meteen op en beende naar de keuken.
Verbouwereerd bleef ik zitten. Ik staarde voor me uit, een diepe frons tussen mijn wenkbrauwen. Ik had geen zin om meteen achter Harry aan te gaan. Ik wist dat dat echt geen zin had, en dat hij zelf even tijd nodig had om op zichzelf te komen. Ik was misschien ook wel een beetje te ver gegaan, en had hem niet moeten pushen.
Ik ging goed op de bank zitten, net zoals Harry eerst zat, en dus netjes. Geduldig wachtte ik op Harry, tot hij terug zou komen.
Toch was het tien minuten later en hij was nog steeds niet teruggekomen. Om de tijd te doden trommelde ik op mijn been en begon ik een duintje te fluiten. Heel komisch, ja.
Na nog eens vijf minuten te hebben gezeten was ik het zat, en ik sprong op. Met grote passen liep ik naar de keuken. Ik wilde net mijn mond opentrekken, maar deze klapte ik gelijk weer dicht toen ik zag dat de keuken helemaal leeg was. Huh?
‘Wat... Harry?’
Fronsend draaide ik me om, terug naar de woonkamer. Ik liep gelijk door naar de gang, rukte zelfs de deur van het toilet open, maar de hele begane grond was leeg.
Ik zuchtte diep en liep stilletjes de trap op, aangezien mijn moeder nu hoogstwaarschijnlijk in bed lag. Ook Charlie lag te slapen, en die had het ook echt hard nodig.
Toen ik op de eerste verdieping kwam en weer alle kamers checkte, was het op mijn slapende moeder na helemaal leeg. Dan bleef alleen de zolder over, waar Charlie’s slaapkamer en de waskamer was. Fronsend liep ik de tweede trap af, regelrecht naar de kamer van mijn zoontje.
Midden in de deuropening viel ik stil toen ik de lange jongeman zag. Hij was in kleermakerszit naast Charlie’s bed gaan zitten, die daar gelukkig laag genoeg voor was. Een arm had Harry op het bed gelegd, zijn hand op die van zijn slapende zoontje. Zijn hoofd steunde op zijn arm, en hij had zijn ogen gesloten, waardoor hij mij niet zag. Toen ik beter keek, zag ik dat Harry met zijn duim over de rug van Charlie’s hand streek, net zoals ik dat nog geen halfuur terug bij Harry had gedaan. Ik wist dus ook dat hij niet in slaap was gevallen.
‘H-Harry?’ Ik fluisterde zo zachtjes mogelijk, bang om Charlie wakker te maken. Harry hoorde het gelukkig wel, want zijn ogen sprongen open en schoten direct naar mij. Hij verroerde zich echter niet en bleef gewoon zitten zoals hij eerst zat, met zijn hoofd stil geleund op zijn arm, over de rand van het bed. Ik slikte en liep geluidloos naar hem toe. Toen hij nog steeds niet bewoog, ging ik in kleermakerszit recht tegenover hem zitten, zodat hij me recht aankeek. Dat er geen licht was maakte het moeilijk de uitdrukkingen in zijn gezicht te zien, maar ik wist wel zeker dat hij vrijwel een pokerface had, iets wat ik niet heel goed begreep.
Ik zei echter nog niks, maar liet mijn blik die van Harry verlaten en afdwalen naar zijn hand op die van mijn zoontje. Toen keek ik weer terug naar Harry. Hij staarde me nog steeds aan, zijn ogen die zoveel uitspraken. Toch kon ik niet begrijpen wat, en dat vond ik raar. We waren tenslotte eigenlijk altijd elkaars reflectie geweest, mirrors, zogezegd, en ik kon altijd in elke situatie aan Harry zien wat hij dacht, voelde of vond. En nu... niet?
Ik ging wat dichterbij zitten, tot mijn knieën die van Harry raakten, en legde mijn hand op zijn been. Ik boog wat voorover zodat ik zijn gezicht kon zien en fronste. ‘Wat is er, Harry?’ herhaalde ik zachtjes, mijn duim die over de stof van zijn broek wreef, een – hoogstwaarschijnlijk – mislukte poging om Harry ietwat gerust te stellen.



Yoo!!
Wat hopen jullie dat er gaat gebeuren?;)
En hartstikke bedankt voor jullie reacties bij het vorige hoofdstuk, trouwens. Het zorgt ervoor dat ik me tenminste minder schuldig ga voelen. :')
Morgen begint bij mij school dus weer (morgen alleen boeken ophalen), oh mijn god, IK BEN ECHT NIET READY OF ZO HOOR!!1!
Freaking hell, ik heb nog een maand nodig! D':

Reacties (5)

  • Jolieeee

    Wauuuuw! Super mooi geschreveeenn!
    Snel snel snel verduuuur

    5 jaar geleden
  • Subdivisions

    Ik denk dat ik al weet wat er met Harreh is C: Maar ja, dit is weer de eerste dag van de 2e week school voor mij -.-
    Mistroostig.
    Snel verder
    x

    5 jaar geleden
  • Nashton

    Ik heb mijn eerste week al gehad. @:
    School maakt me moe.. ]:

    Yay, samen naar de première. :3

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    Ze moet mee gaan voor de premiere c:
    Succes met school!
    Ga snel verder xx

    5 jaar geleden
  • lovesLARRY

    Harry moet haar als date vragen voor de premiere.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen