Foto bij Take your time

De momenten daarna was het gewoon weer stil, en Harry hield zijn mond nog steeds dicht. Ik wist dat het nu echt niet beter zou worden als ik hem nog meer geen pushen, dus het enige wat ik deed was zacht over zijn been wrijven. Ik kon aan Harry, ongeacht hoe donker het was, zien dat hij met zichzelf in de knoop zat, en ik gaf hem dan ook de tijd die hij nodig leek te hebben.
Toen liet Harry een diepe, gefrustreerde zucht terwijl hij zijn hoofd weer optilde. Hij bracht zijn hand naar zijn gezicht, zijn arm nog steeds geleund op de rand van het bed, en begon zijn neusbotje tussen duim en wijsvinger licht te masseren. Ook een diepe frons was tussen zijn wenkbrauwen te zien, en het liet duidelijk blijken hoe gepijnigd Harry zich nu voelde. Ik fronste en slikte, maar zei nog steeds niks.
‘Vind je...’ Harry haalde stotterend adem. ‘Vind je dat de kinderen altijd op nummer één staan, wat er ook is met jou, of met mij, of met iets totaal anders?’
Ik begreep niet zo goed wat Harry hiermee wilde bereiken, maar niettemin beantwoorde ik zijn vraag gewoon, en hoopte hierbij dat het hem kon helpen. Toch had ik zo’n gevoel dat als ik met honderd procent overtuiging ‘ja’ zou zeggen, hij me helemaal niet meer zou vertellen wat er met hem was.
‘Eh, nou... dat ligt eraan. Ze zullen altijd het allerbelangrijkste zijn, de grootste verantwoordelijkheden in je leven, maar je moet jezelf niet vergeten. Zij nemen ook dingen over van jou, en als jij niet oké bent, zijn zij dat ook niet.’ Ik probeerde Harry via een ‘omweg’ te laten weten dat het ook om hem draaide, en dat had hij ook zeker wel door. Door zijn vingers heen keek hij me aan.
‘Is dat het? Cijfer je jezelf weg voor je kinderen?’
Zonder het antwoord van Harry af te wachten boog ik voorover, legde ik mijn hand op zijn schouder en trok ik hem naar me toe. Om het wat comfortabeler te maken ging ik op mijn knieën zitten, en trok daarna Harry in een dichte knuffel, zijn gezicht in de holte van mijn nek. Zijn adem kriebelde en gaf me kippenvel, maar ik bleef hem stevig vasthouden. Zonder wat te zeggen wreef ik met mijn ene hand over zijn rug en had ik de andere half door zijn krullen. Zijn handen gleden onder mijn armen door om me heen.
‘Het gaat daar niet om.’
O.
‘Wat is er dan?’
Ik liet Harry langzaam los en ging met mijn rug tegen het bed aan zitten, mijn gestrekte benen zijwaarts tegen die van Harry, die nog steeds in kleermakerszit zat. Ik had nu één arm om hem heen geslagen, zover dat kon, want eigenlijk zaten zijn benen wel een beetje in de weg. Niet dat het me wat kon schelen. Mijn andere hand had ik dan ook weer op Harry’s knie, die een beetje op mijn been leunde.
Ik keek op naar Harry, die zijn ellebogen op zijn schoot had gezet en met zijn hoofd op zijn handen leunde. Zijn ogen staarden bewegingloos voor zich uit.
‘Harry...’
Hij zuchtte en verborg toen zijn gezicht in zijn grote handen.
‘Hoe heb jij deze dagen ervaren, Abby?’
Ik fronste, aangezien ik de bedoeling van zijn vraag niet helemaal doorhad.
‘Eh... ik heb meer spanning moeten verduren in deze dagen dan in alle jaren toen ik in Nederland woonde. Iedereen is ongelooflijk vergevingsgezind, en...’
‘Dat bedoel ik niet.’ onderbrak Harry me. ‘Ik bedoel... met mij.’
Ik hield mijn hoofd ietwat schuin, en probeerde Harry’s blik te vangen, maar hij keek expres overal behalve naar mij.
‘Ik ben ontzettend blij dat ik weer bij je kan zijn.’ zei ik zacht terwijl ik Harry even in zijn schouder kneep.
‘Wat vóél je?’
Ik zwoer dat ik mijn best deed te begrijpen waar Harry naartoe wilde, maar hij stelde zoveel verschillende vragen, met verschillende antwoorden die hij verwachtte, dat ik het maar moeilijk vond het allemaal te snappen. In plaats daarvan besloot ik de vraag terug te stellen.
‘Wat voel jíj?’
Harry lachte schamper – wel zacht voor Charlie – en tilde zijn hoofd uit zijn handen, maar nog steeds vermeed hij mijn blik.
‘Ik voel me verward. Verdomd verward.’
‘Wat? Hoezo?’
‘Je bent mijn beste vriendin, Aibileen. Dat was je en dat ben je na al die jaren nog steeds. Maar ik kan de relatie die we de laatste paar maanden samen hadden niet vergeten, oké?’ Harry wreef met zijn handen weer in zijn gezicht.
‘Denk je dat ik dat vergeten ben?’
‘Nee, natuurlijk niet, maar is er iets van die maanden wat je nu nog steeds hebt?’
‘Eh, ja... Jou.’ glimlachte ik schaapachtig terwijl ik naar Harry toe leunde, en mijn mond op zijn wang drukte. Toen ik me terugtrok draaide Harry wel zijn hoofd naar me toe, zijn wang geleund op zijn ingevlochten handen. Zijn ogen keken me bedachtzaam aan, en dat was de enige emotie die ik van hem zag.
‘Dat is niet het antwoord wat je wilde, hè...’ zei ik bedachtzaam. Ik zuchtte even en keek weg. Toen voelde ik een warme hand op mijn been. ‘Sorry, Abby. Het is niet jouw schuld. Je weet niet eens wat er is. Sorry.’ herhaalde Harry terwijl hij even zacht in mijn been kneep. Ik glimlachte even naar hem. ‘Het zit wel oké, Harry.’
Harry bleef me even aanstaren, voordat er zijn mondhoeken licht opkrulden. Toen stond hij plotseling op en stak hij zijn hand naar me uit. ‘Kom, we laten Charlie gewoon even slapen.’ fluisterde hij terwijl hij mijn hand vastpakte en me overeind trok.
Eenmaal weer beneden liep ik meteen naar de keuken om de waterkoker te vullen en aan te zetten. Een paar seconden gingen voorbij voordat Harry ook de keuken in kwam lopen, maar hij ging op het aanrecht zitten. Net toen ik twee mokken met de doos met theesmaken had klaargezet, en ik met mijn heup tegen het aanrecht wilde leunen, legde Harry een hand op mijn schouder en trok hij me naar zich toe, tussen zijn benen. Hij sloeg een arm dicht om me heen en legde zijn wang op mijn hoofd. Ik sloeg mijn armen over elkaar en liet mijn hoofd tegen zijn borst aanleunen.
‘Sorry dat ik zo onbegrijpelijk doe... Ik moet het zelf nog even allemaal uitvinden... hoe of wat, en zo.’
Ik glimlachte even. ‘Geen probleem. Neem je tijd.’
Harry zuchtte even verlicht en trok me strakker in zijn greep.
‘Oh, en trouwens... ik belde vandaag met Des.’
‘Huh? Papa? Míjn Des?’
Ik lachte zacht. ‘Eh, ja. Heeft hij daar niks over gezegd over de telefoon vandaag? Geen belletje of berichtje?’
‘Waarom zou dat?’
‘Ik heb met hem afgesproken morgen. Dan ga ik met Charlie naar Manchester. Ik heb gezegd dat ik nog aan jou zou vragen of je meewilde, en als dat zo was, dan was dat sowieso oké.’
‘Weet hij het?’
‘Van Charlie? Ja.’
Ik zag Harry slikken. Ik draaide zelf echter om en begon de thee in te schenken.
‘Hoe, eh... hoe reageerde hij?’
‘Heel goed... geschokt, maar goed... hij is heel benieuwd naar zijn andere zoontje.’
Harry glimlachte waterig, en leek ietwat opgelucht.
‘Dat is... mooi.’
‘Dus kun je mee morgen?’
‘Ja, natuurlijk. Ik zeg geen nee tegen een dagje met jou... en Charlie en papa, natuurlijk.’
Lachend rolde ik met mijn ogen, voordat ik Harry zijn mok aanreikte en zelf naar de woonkamer liep.



Well, guys...
Ik ben eerlijk gezegd ietwat disappointed bij het zien van maar vijf reactie's bij het vorige hoofdstuk...
Ik snap dat ieder van jullie nu hoogstwaarschijnlijk weer begonnen is aan school of aan een opleiding, maar... alsnog, right?
Ik wil jullie niet pushen of zo hoor, haha, maar het schrijven doe ik echt voor jullie, aangezien ik mijn tijd echt ervoor moet geven. En voor die reacties. Kudo's zijn ook super en die krijg ik ook wel (EN DAT VIND IK TOP), maar de reacties werken toch het meest motiverend. Ik weet dat het niet leuk is dat er nu niet meer zo snel een hoofdstuk zal komen, en dat spijt me zeer, maar ik wil dit verhaal niet afraffelen tot een fucking dumb shit story. Met deel één 'The Moon Is Down' en dit deel (wat dan nog niet af is natuurlijk) is het een behoorlijk lang verhaal, al zeg ik het zelf, met meer dan honderdduizend woorden, en daar ben ik trots op. Ik wil het dus niet verpesten door een onwijs bagger einde te schrijven, snap je?
Kortom, reacties zijn mijn motivatie tot een beter verhaal <3

En trouwens, ik ging een beetje door de abo's heen want dat vind ik gewoon leuk haha, en toen zag ik dat er ook abo's zijn waarbij ik een ook abo op hun verhaal heb! Zo leuk! Echt een stiekeme abonnementen-vriendschap zonder woorden ;'p
En er was er eentje bij waarvan ik schrok want ik heb een flauw vermoeden dat het gewoon stiekem mijn tweelingzus is of zo (dat zou echt een nachtmerrie zijn want dit is privé voor mijn real life people), en als dat inderdaad zo is dan wordt dat blokken, helaas. :')

Reacties (18)

  • AlphaWolve

    Veel succes met alles! En ja, morgen moet ik om HALF TIEN op school zijn, voor introductie gedoe enzo... -.-*

    5 jaar geleden
  • Subdivisions

    Cutee!! Ik denk nog steeds dat ik al weet wat er aan de hand is met Harreh ^^
    Snel verder. X

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    awh zo cute,
    snel verderr hoop dat ze snel terug samen komen
    xx

    5 jaar geleden
  • poisxnd

    Ahhwwww.. Harry bedoelde natuurlijk of er nog iets over was van haar gevoelens fzo.. Ik wil Aibilarry liefde! (slechte shipnaam, I know..):P
    verder!!

    5 jaar geleden
  • LynnBlack

    Awh sweetiesss!
    Harry heeft Abby echt hard nodig....
    snel verder pleasee?

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen