Foto bij Our plan

Ik wilde me net laten zakken op de bank, toen Harry achter me langs schoot en al ging zitten. Hij pakte mijn hand en trok me – wel voorzichtig vanwege onze mokken thee – naar zich toe. Ik zat daardoor uiteindelijk tegen hem aan, mijn benen opgetrokken.
‘Hoe gaan we dat doen, dan? Als ik ook die afspraak heb?’
‘Eh, ligt eraan... hoelaat is ‘ie?’
‘Om twaalf uur.’ Harry sloeg achteloos zijn arm achter me langs om mijn schouders heen en nipte daarna van zijn thee.
‘Eh... wat zullen we dan precies doen? Ik bedoel... ik weet niet wat jullie gaan bespreken, maar ik weet niet of het handig is als ik er dan met Charlie bij ben, toch?’
De arm die Harry eerst ver om me heen had geslagen, sloeg hij nu dicht om mijn nek heen – natuurlijk niet met de bedoeling me te vermoorden, maar om me gewoon dicht bij zich te houden. Hij liet zijn hoofd net niet tegen die van mij aanleunen.
‘Eh, nee, dat klopt. Ik wilde ze eerlijk gezegd gaan vertellen over Charlie, en over jou, want ook al lig ik nu niet goed met Caroline, ze is wel de moeder van een van mijn kinderen en heeft recht om te weten van het bestaan van mijn andere kind. En van de aanwezigheid van jou, terug in mijn leven.’
‘Ga je ze vertellen over wat ik tegen je zei die avond, met Charlie die Tristan ook kon helpen, om misschien wel Tristan’s voogdij te krijgen?’
‘Eh... dat kan, als jij daar zelf ook oké mee bent. Ik bedoel... je weet maar nooit. Misschien krijg ik dan wel eindelijk de volledige voogdij.’
Ik glimlachte toen ik de verwachtingvolle glinsteringen in Harry’s ogen zag. Hij hoopte er dus echt op.
‘Denk je dat het wel binnen die kring blijft? Over het bestaan van Charlie, zeg maar? En over mijn terugkomst, natuurlijk. Ik bedoel, die fans van jullie zijn top, maar...’
Harry trok me even dicht tegen zich aan. ‘Geen zorgen, Abby. Volgens mij bestaat er wel zoiets als zwijgplicht. Vooral omdat het ook een privézaak is. De paparazzi gaat er dus hoogstwaarschijnlijk ook niks van te weten, tenzij wij het zelf vertellen.’
Ik knikte begrijpend. ‘Eh... oké. Weten de jongens het al?’
Harry’s glimlach viel toen hij mijn woorden hoorden en hij keek me met grote ogen aan. Vergeten, dus.
‘Oh, shit! Wat stom, helemaal vergeten.’
Ik lachte zachtjes. Typisch Harry.
‘Ga je ze nu bellen, dan?’
‘Eh, nee. Ik vertel het ze wel als ik overmorgen terugga. Aan sommige mensen kan ik het misschien via de telefoon vertellen, maar bij de jongens is dat anders.’
Stom genoeg voelde ik een verdrietig gevoel door me heen gaan toen ik eraan werd herinnerd dat Harry ook eenmaal beroemd was en terug moest naar zijn toer. Ik begreep het wel, maar in tijden zoals deze, met Charlie – en Tristan, natuurlijk – had ik gehoopt dat hij langer bij ons kon blijven. Toch wist ik dat ik het moest laten gaan. Harry voelde zich hoogstwaarschijnlijk al schuldig genoeg dat hij ons nu weer moest verlaten, en ik ging hem daar niet bij helpen als ik boos of verdrietig werd. In plaats daarvan stopte ik het verdrietige gevoel diep weg in het achterste van mijn hoofd.
‘Hoe ga je het doen als ze morgen zeggen dat Tristan naar ons toe kan komen? Hem mee nemen naar Amerika?’
‘Oh nee, zeker niet. Dat gaat hij niet trekken. Ik denk dat ik hem gewoon hier bij mama laat, of zo. Om een of andere manier schijnt Tristan heel erg naar Robin toe te trekken. Geen idee waarom, maar ik hou het niet tegen! Hij heeft het nodig.’
‘Maar hij zou dan hier komen op het moment dat jij naar Amerika gaat.’
‘Eh ja, dat klopt.’
‘Dus dan zouden hij en Charlie elkaar sowieso ontmoeten. Is dat wat je wilt?’
‘Nou, we hebben geen keus, lijkt mij...’
‘Wanneer vertellen we het ze? Dat ze nog een broer hebben?’
‘Ik denk dat ’t het beste is als we het morgen aan Charlie vertellen. Óf als we onderweg zijn naar Manchester, óf als we bij papa zijn.’
‘En Tristan?’
‘Eh... ik denk dat ik het hem vertel als ik hem ophaal bij de ouders van Caroline. Zo hoeven we niet face to face te praten, zoals dat confronterend werkt, maar zitten we gewoon in de auto. Dat kan dan misschien wel wat beter voor hem zijn.’
Ik glimlachte en legde mijn hoofd op Harry’s schouder. Mijn mok thee, wel vastgehouden door mijn hand, rustte halfvol – niet halfleeg – op mijn knie.
‘Oké. Goed idee.’
Het was even stil.
‘Het wordt wel wat, hè? Deze weken?’
Harry grinnikte zacht en liet zijn hoofd op de mijne leunen.
‘Ja, inderdaad.’
Toen we onze mokken leeg hadden was het onderhand tien uur. Ik borg ze op in de vaatwasser en liep terug naar de woonkamer, waar ik Harry languit op de bank aantrof. Zijn lange benen bungelden over de leuning van de bank en hij had een arm onder zijn hoofd. Ik ging in de fauteuil tegenover hem zitten. Hij draaide daarop zijn hoofd naar me toe en staarde me even aan.
‘We hebben trouwens ook een première in Amerika.’
Mijn mond viel open en ik keek Harry enthousiast aan. ‘Wauw... dat is super! Jullie hebben het wel ver geschopt, zeg...’
Harry grijnsde naar me. ‘Zou je dan mee naar die willen gaan, in plaats van naar die in Londen? Dan neem ik Tristan sowieso toe naar die, samen met Gemma en zo, en dan neem ik jou mee naar Amerika.’
‘Ha ha.’
‘Huh, wat?’
‘Heel grappig.’
‘Wat? Dat meen ik serieus, hoor!’
‘En Charlie, dan? Laten we die hier gezellig achter met Tristan, zonder hun beide ouders?’
‘Eh... nee? Die kan dan ook mee, right?’
Een brede, verwachtingsvolle grijns brak door op Harry’s gezicht toen hij wat leek te beseffen. Zijn ogen schoten glunderend naar mij.
‘En dan kunnen de jongens jullie allebei weer zien! Wow!’
Even liet ik alle informatie tot me doordringen. Naar Amerika gaan – alweer, het zou herinneren opbrengen, kuch kuch – leek me al super, maar om de ervaring nu ook te kunnen delen met mijn zoontje zou fantastisch zijn. Bovendien klonk het plan om hem dan te laten kennismaken met Louis, Niall, Zayn en Liam, bovenuit perfect.
‘Dat lijkt mij een heel tof idee!’
Harry grijnsde van oor tot oor en drukte zijn lippen voor heel kort even op mijn wang.
‘Maarre... wanneer gaat de wereld het te weten komen? Van mij en Charlie? Ik bedoel... Charlie heeft nog niet echt een idee van dat jij beroemd bent. Natuurlijk heeft hij vroeger weleens een reclame over jullie gezien of zo, maar toen wist hij nog niet dat die krullenbol uit die band zijn vader was.’
‘Dat zal vast raar voor je zijn geweest.’
‘Ha, dat was het zeker. Maar... hoe gaan we dat doen dan? Ik bedoel, ik wil niet dat Charlie helemaal wordt overweldigd door alle aandacht die hij opeens gaat krijgen, snap je? Ik weet niet hoe dat bij Tristan is gegaan, maar...’
‘Tristan is zoals hij nu is. Natuurlijk is hij niet zo opgefokt door de paparazzi, maar het speelt wel een kleine rol. Hij weet dat zijn beide ouders nogal bekend zijn in de wereld, en misschien dat dat hem ook wel boos maakt. Ik heb geen idee. En over Charlie... daarin mag jij beslissen, Abby. Jij hebt hem afgelopen jaren grootgebracht en jij kent hem het beste. Dit gaat om zijn welzijn.’
‘Oh, eh... Bedankt. Ik denk dat ik hem de komende tijd vooral bij mij wil houden. Niet dat ik niet wil dat jullie elkaar niet zien, maar ik wil hem niet meteen in die grote, drukken onbekende wereld gooien, snap je? Het heeft niks met jou te maken. Maar ik wil niet dat hij vaker in het nieuws komt dan ik, en het liefst zelfs nog minder.’
Harry glimlachte, maar ik kon de lichte teleurstelling in zijn ogen zien. Zucht.
‘Dat kan ik zeker wel begrijpen.’
Ik zuchtte even en wendde mijn blik af. ‘Sorry.’
Sussend legde Harry een vinger op mijn wang en duwde hij zijn gezicht naar me toe. Hij keek me doordringend aan, om er zeker van te zijn dat ik zijn komende woorden goed zou begrijpen.
‘Jij moet je hier echt niet schuldig over voelen, Aibileen. We doen alles wat nodig is voor Charlie... en voor Tristan. Het gaat om wat zij nodig hebben of willen, niet om wat jij of ik heel graag wil, zoals in mijn geval dat ik vaak met Charlie wil zijn. Als dat voor nu niet goed voor hem is, dan doen we dat niet. Klaar. Het is goed zo.’
Even verroerde ik me niet, voordat een brede glimlach bij me doorbrak, en voordat ik me in Harry’s armen begroef zette ik mijn mok thee op de salontafel.
‘En, eh... wanneer is wat?’
Het was even stil, en ik wist dat Harry aan het nadenken was en alles op een rijtje zette.’
‘Eh, nou... het is nu, vanavond, zondag. Morgen is het maandag en dan gaan we met z’n drieën naar Manchester voor die afspraak en voor papa. Dinsdag ga ik terug naar Amerika. Vrijdag is de première alweer in Londen, en ik ben daar dan met Tristan – wanneer die overigens, als dat zo zou mogen, bij ons komt weet ik niet, maar dat zien we morgen – mama en Gemma. Zaterdag ga ik al meteen weer terug met de jongens, voor de voorbereidingen voor de première en interviews in Amerika. Die is overigens die dinsdag. Jij moet maar kijken wanneer je met Charlie wilt komen. En, eh... dat was het wel zo’n beetje, denk ik?’
Halverwege zijn opsomming waren mijn ogen al dichtgevallen. Ik was niet heel moe, nog best wakker zelfs, maar ik vond het heerlijk met Harry’s harstslag en de trillingen van zijn stem door zijn borst naar mijn hoofd. Het gaf een heel knus gevoel.
‘Huh, slaap je?’
Ik glimlachte licht en hield mijn ogen nog steeds gesloten. ‘Oh, nee hoor. Ik vind het gewoon even lekker.’
Harry reageerde niet meer, maar in plaats daarvan begon hij met zijn hand over mijn haar te strijken. Nog geen minuut later gingen zijn vingers door mijn haar en masseerde hij mijn hoofdhuid zachtjes. Ik vleide me alleen nog maar dichter tegen Harry aan, wanhopig om zijn aanraking en warmte te voelen.



Ik heb serieus met open mond jullie reacties gelezen haha, omg! Ik werd er zó blij van! Thanks guys! :'D Een van jullie kwam zelfs op met een shipnaam, lollollol! Echt, ik ben SUPER blij met jullie!:)
Ik ben trouwens ook blij met dit stukje, niet per se omdat het een hele goede zou zijn - kuch - maar omdat ik nu zelf ook op een rijtje heb hoe het met het schrijven verder moet. De afgelopen twee weken zat ik eerlijk gezegd een beetje vast, want er moesten verschillende dingen in een korte tijd in het verhaal gebeuren, want ieder daarvan was logisch (het zou in het echt ook zo zijn, zoals met Des - het zou raar zijn als die er niet bij betrokken werd), en ik wil het zo logisch en echt mogelijk laten lijken, niet een typisch zelfverzonnen fan-achtige verhaal. you know? :')
Is mijn manier van schrijven trouwens wel te begrijpen voor jullie allemaal? Ook van wat er allemaal besproken wordt tussen Aibileen en Harry? Ik ben namelijk zelf soms zelfs de kluts kwijt hahaha :')))

Reacties (10)

  • Pritzzel

    Super geschreven!(H)

    5 jaar geleden
  • AlphaWolve

    LEUK!!! Effe één belangrijk ding: Doe het rustig aan, zet alles op een rijtje en doe het op je eigen tempo.
    (:

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    ik hou van je story <3
    snel verderr
    x

    5 jaar geleden
  • Subdivisions

    Niall: do the gimmy
    Zayn: pirouette
    Louis: do the split
    And this story: is per-fect C:
    Echt cute! Snel verder xx

    5 jaar geleden
  • xxswaggie

    Helemaal geweldig:)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen