Chapter 33

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 4 jaar geleden
Geactiveerd op: 4 jaar geleden

Foto bij Chapter 33

breed | medium | small

‘We gaan over een paar minuten.’ Het is zondagmiddag en we staan op het punt om Harry p[ te gaan halen bij zijn oom en tante. Het was het plan om alleen Meneer Wemel en Ron te laten gaan, maar nu gaat ineens bijna de hele familie plus mij mee. Ik loop naar de haard. ‘Is het wel een slim idee om via de haard te gaan?’ Ron knikt. ‘Waarom zou het geen goed idee zijn?’ Ik haal mijn schouders op. ‘Oké, klaar om te gaan!’ Meneer Wemel gaat als eerste, gevolgd Fred, dan is het mijn beurt. ‘Ligusterlaan vier.’ Ik zie verschillende kamers voorbij. ‘Auw!’ Ik kom hard tegen iemand aan. ‘Nola?’ ‘Fred? Wat is dit?’ ‘Er is iets mis gegaan.’ Hoor ik Meneer Wemel zeggen. ‘Nola, ga terug naar het nest en zeg George dat…’ Een luide knal. ‘George!’ ‘Wat gebeurt er?’ Ik sta nu tussen fred en George gedrukt. ‘George er is geen ruimte. Ga snel terug en-‘ ‘Nola kan jij niets zien of horen met je zintuigen?’ ‘Er valt vrij weinig te zien.’ ‘Misschien kan Harry ons horen pap. Misschien kan hij ons eruit halen.’ We bonken op de muren. ‘Harry! Kan je ons horen?’ Er klinkt wat zacht gemompel. ‘Meneer Wemel, kunt u mij horen?’ Ik stop met kloppen. ‘Shhh.’ Sis ik. Iedereen word stil. ‘Meneer Wemel, dit is Harry… De openhaard is dicht gemaakt. Je kunt er niet doorheen.’ Meneer Wemel vloekt luid. ‘Waarom zou je de openhaard dicht maken?!’ ‘Er is hier een elektrische open haard.’ ‘Echt?’ Klinkt Meneer Wemel opgewonden. ‘Elctrisch, zei je? Met… met een stekker? Wauw!... oké, even denken… Auw, Ron!’ Nu sta ik helemaal gesandwicht tussen Fred en George. Ik sta met mijn rug tegen George’s buik. Hij legt zijn handen op mijn heupen. Ik sta in een of andere knuffelhouding met Fred. Ik leun voor het gemak met mijn handen op zijn schouders. ‘Dit is echt heel vreemd met het toezicht van Meneer Wemel.’ George lacht. ‘Nou hij heeft niet toezícht, want het is hier stikdonker.’ Ik begin ook te lachen. ‘Jongens, focus!’ Klinkt meneer Wemel. ‘Sorry.’ ‘Wat doen we hier eigenlijk? Is er iets mis gegaan?’ Klinkt Ron’s stem. ‘Nee, Ron.’ Zegt Fred sarcastisch. ‘Dit is precies waar we terecht wouden komen.’ Ik giechel. ‘Ja, we hebben de tijd van ons leven.’ Zegt George grinnikend. ‘Jongens, jongens…’ zegt Meneer Wemel afwezig. ‘Ik probeer na te denken… ja… er is maar één oplossing. Achteruit Harry!’ Mijn grip op de schouder van Fred wordt steviger. ‘Wacht.’ Klinkt er een stem aan de andere kant van de muur. ‘Wat ga je doen?!’ Er klinkt een luide explosie. De openhaard vliegt uit zijn scharnieren. We vallen de openhaard uit. De oom en tante van Harry stappen achteruit. Ik zucht diep en sta op. ‘Dat is beter.’ Zegt Meneer Wemel en hij klopt het stof van zijn kleren. ‘Ah, jullie zijn vast de oom en tante van Harry!’ Hij loopt naar ze toe, maar Harry’s oom trekt zijn vrouw nog verder mee naar achteren. Ze zitten beide onder het stof en kijken vol afschuw naar de openhaard. ‘Oh ja, Sorry daarvan.’ Hij begint wat te zeggen over het Ministerie en de open haard. ‘Hallo, Harry!’ Zegt Meneer Wemel opgewekt. ‘Heb je je spullen gepakt?’ Harry knikt grijnzend. ‘Het staat boven.’ ‘Wij gaan het wel halen!’ Zegt Fred en hij knipoogt even naar Harry. Ik loop met Fred en George mee naar boven. We lopen een kamer in. ‘Wet je nog dat we een paar jaar geleden Harry hier op zijn komen halen?’ Mompelt George tegen Fred. ‘Zeker!’ Ze pakken ieder een kant van Harry’s hutkoffer en ik pak Hedwig. ‘Zullen we het plan uitvoeren?’ vraagt Fred. George knikt. ‘Welk plan?’ Zeg ik verward. ‘We hebben wat snoep ontworpen voor onze winkel en we dachten dat het wel leuk was om op Harry’s neef uit te testen.’ Ik lach. ‘Dat zullen zijn ouders leuk vinden.’ Ze knikken. ‘Het is dat ik zijn familie niet mag.’ Zeg ik dan langzaam. ‘En je wil de bijwerkingen ook zien.’ Zegt George. ‘Dat ook.’ Geef ik toe. We beginnen de koffer naar beneden te slepen en ik zie een dik gestalte wat merkwaardig veel lijkt op een varken de kamer in schieten. We komen de woonkamer weer in en ik zie de tweeling even kwaadaardig grijnzen. ‘Tijd om te gaan.’ Zegt Meneer Wemel dan. Hij steekt het vuur aan met zijn toverstok. ‘Fred, jij eerst!’ Hij knikt. ‘Ik kom eraan. O nee!’ Hij laat “perongelukt” wat snoep vallen. Hij raapt een deel op en verdwijnt dan het vuur in. ‘George, jouw beurt en neem de koffer mee.’ George verdwijnt ook. ‘Ron!’ Hij grijnst even. ‘Dag!’ ik geef Harry zijn uil en dan zie ik het gezicht van Harry’s neef betrekken. Zijn opent zijn mond en ik zie zijn tong steeds langer worden. ‘O jee.’ Mompel ik en ik verdwijn snel in het vuur.
‘Jullie hebben echt een probleem.’ Zeg ik lachend. Harry verschijnt achter mij. ‘Heeft hij hem opgegeten?’ Harry knikt. Ik ga aan tafel zitten bij Bill, Charlie en George. ‘Wat was het?’ ‘Ton-tongtoffee!’ Roept Fred trots. ‘Die hebben George en ik uitgevonden. We waren al de hele zomer op zoek naar iemand op ze op te testen…’ Bill mompelt iets en de anderen lachen luid.
Niet veel later is er ineens een knal en staat er een woedende meneer Wemel in de keuken. ‘Dat was niet grappig, Fred!’ Schreeuwt hij. ‘Wat in vredes naam heb je die dreuzeljongen gegeven?’ ‘Ik heb hem niets gegeven.’ Zegt Fred grijzend. ‘Ik liet het perongeluk vallen. Het is niet mijn schuld dat hij het op at, ik zei hem niet dat hij het moest eten.’ ‘Je liet het expres vallen!’ Schreeuwt meneer Wemel. ‘Je wist dat hij het op zou eten! Je weet dat hij op een dieet is-’ ‘Hoe groot werd zijn tong?’ Onderbreekt George. ‘George!’ Sis ik. ‘Hij was een meter lang, voordat zijn ouders mij hem lieten helpen!’ We barsten in lachen uit. ‘Het is niet grappig!’ Schreeuwt hij. ‘Je gedrag verpest de relatie tussen dreuzels en tovenaars. Ik ben de helft van mijn leven bezig om ervoor te zorgen dat het ministerie van toverkunst meer respect krijgt voor dreuzels en dan komen mijn eigen zonen-’ ‘We gaven het hem niet omdat hij een dreuzel is.’ Zegt Fred. ‘We gaven het hem, omdat hij Harry altijd lastig valt, toch Harry?’ Harry knikt. ‘Dat is niet het punt!’ Zucht Meneer Wemel. ‘Wacht tot je moeder dit hoort.’ ‘Tot ik wat hoor?’ Mijn ogen worden groot. ‘Ik ga even… ergens anders heen.’ Ik zie Hermelien in de deuropening staan. ‘Ron, laat Harry zijn slaapplaats ander zien.’ ‘Maar hij weet waar hij slaapt. Hij slaapt altijd op dezelfde plaats-‘ ‘Nou dan kunnen we allemaal gaan.’ Ron kijkt even verward naar Hermelien. ‘Oh… Oh! Juist!’ George staat langzaam op. ‘Ja, laten we allemáál gaan.’ Zegt hij snel. ‘Jij blijft hier!’ Ik loop snel de woonkamer uit met Harry, Ron en Hermelien. ‘Ik heb je echt lang niet meer gezien!’ Ik geef haar een knuffel.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. MrMalfoy
    MrMalfoy 4 jaar geleden

    Geniaal haha echt een leuke story snel verder!

Details

32 (0 | 0)

12+

1174

288 (0)

Share