Foto bij 117.

En weer een nieuw stukje (:
OH oh, wat gebeurd er nou ?

117.


Met een iets beter gevoel ging ik het lokaal binnen en plofte naast Arrianna neer die zich direct naar me toeboog. “Vertel op, wat is er ?”
Voorzichtig keek ik nog eens om me heen, waar ik tot de ontdekking kwam dat Hunter pal achter me zat en hoewel hij deed alsof hij te verdiept in zijn mobiel zat wist ik zeker dat hij zijn oren wijd open had gezet en elk woord zou horen wat we wisselden.
“ik vertel je het straks wel.” Snel schreef ik op het papiertje wat wees op Hunter.
Oftewel een pijl naar achter met een grote ‘H’ erbij.
Ze leek het te begrijpen want ze knikte voor ze zelf haar collegeblok pakte om aantekeningen te maken bij de les.
De docente opende de les met een stelling, die we allemaal moesten verdedigen of aanvallen en er kwam een wonderbaarlijk goede discussie van, eentje waarover iedereen echt na kon denken.
En het hielp me enorm omdat het mijn gedachten van Oryon af hield, althans, voor een beetje.
De bel ging en we pakten allemaal onze tassen in.
Terwijl ik samen met Arrianna het lokaal uit liep voelde ik opeens een hand op mijn arm die me meetrok de andere kant op, vergezeld met een hand die zich voor mijn mond heen sloeg.
Ik wou tegenstribbelen maar de persoon wist wat hij deed.
Verscheidene namen schoten door mijn hoofd heen, want ik wist wel zeker dat het Oryon niet was, die zou dit niet zomaar midden in de school onder de leerlingen doen.
Uiteindelijk bleef er maar één naam over.
En die naam was Hunter.
Ik probeerde zijn naam te mompelen vanachter de hand, maar het lukte niet, het werd te erg gedempt.
Achter me hoorde ik een deur opengaan en al snel werd het donker naarmate de deur weer voor me dichtging.
We moesten nu in één of ander berghok zijn, want dit was zeker geen lokaal.
Ik werd losgelaten waardoor ik direct naar de deur toe wou lopen, maar mijn weg werd geblokkeerd door iemands lichaam waarvan ik nog steeds bijna zeker van dacht dat het Hunter was.
“Kan je me uitleggen waarom je hier op school aankwam samen met professor populair en daarna opeens geheimzinnig begon te smoezen met Arrianna.”
Het was dus wel Hunter.
“Ik hoef geen verantwoording af te leggen aan jou.” De woorden kwamen er dapperder uit dan dat ik me voelde, wat me geen goed deed want hij kwam alleen maar dichter bij me staan tot hij zowat dreigend over me heen hing, zonder de daadwerkelijke dreiging.
Het maakte het alleen maar extra ongemakkelijk.
“Laat ik het zo zeggen, ik ben ervan gediend om te weten wie mijn huisgenoten zijn en daarbij zou ik graag meer over jouw willen weten, aangezien jij nog steeds een gesloten boek voor me bent.”
Ik zuchtte. “Wil je het echt zo graag weten ?” Ik gooide mijn handen de lucht in. “Fijn, stel me maar vragen.” Waarna ik mijn armen over elkaar sloeg.
“Ik had al een vraag gesteld.”
“Ik kwam hem tegen onderweg naar school en vond dat een goed moment om nog even wat vragen te stellen over het vak en de school.”
Hier leek hij even over na te denken. “Dus er speelt niets tussen jullie ?”
Vanbinnen voelde ik me in ijs veranderen.
Wist hij het ?
Had hij ons door ?
Ik schudde mijn hoofd, ook al zou hij het waarschijnlijk niet goed kunnen zien. “Nee, natuurlijk niet.” Ik zuchtte geïrriteerd. “Doe niet zo gek man.”
“Oké rustig maar, ik vroeg het alleen even.” Zijn stem klonk een beetje beteuterd waaraan ik kon merken dat hij erin trapte.
Ik wurmde me langs hem heen. “Dus als je het niet erg vind, wil ik graag naar mijn volgende les, ik heb geen zin om te laat te komen.” En zonder nog iets te zeggen liep ik langs hem heen en gooide de deur open, met Hunter in mijn voetsporen.
Terwijl ik de hal door banjerde hoorde ik achter ons nog even wat schaterlach en gefluit.
Waarschijnlijk dachten die allemaal dat we wat anders hadden gedaan in de kast, stelletje perverts.
Het commentaar achtervolgde ons toen ook een aantal andere klasgenoten het woord op had gevangen van Hunter en Odette die samen een bezemkast in waren gedoken.
Sure, als je daarmee de ontvoering in diens geheel meetelt.
In de klas keek Arrianne me even vervreemd aan, alsof ze zich nu pas afvroeg waar ik opeens gebleven was.
“Ohhh Hunter, lekker bezig !” Werd er opeens door een van zijn maten door de klas heen geroepen terwijl Hunter aan mijn andere kant neerplofte en een arm om me heen sloeg die ik direct van me af werkte. “Blijf van me af.”
Met een brede grijns keek hij me aan, maar zei niets.
“Hé Hunter, heb je plannen vanmiddag ? Of duik je nog weer met Odette de kast in !”
Ik liet mijn hoofd op mijn handen vallen en wenste dat het allemaal over was, maar het tumult zwol alleen maar aan.
En net toen ik dacht dat het eindelijk over zou zijn doordat de deur opening en de docent binnenkwam stortte alles weer in.
Want diegene die de klas tot stilte had gemaand was niet meneer Enam die we normaal voor geschiedenis hadden.
Het was Oryon die me even met geschokte ogen aankeek.

Reacties (3)

  • Vanamo

    nee hij moet haar geloven hij mag niet nee...

    6 jaar geleden
  • Girlicious

    Waarom maakt ze zich druk?
    Hij weet toch dat Odette en Hunter elkaar wel af kunnen maken.?
    Dan gelooft hij haar toch eerder dan een stel joelende leerlingen?
    Ze weten amper wat er in dat hokje gebeurd is..
    Snel verder!!!

    6 jaar geleden
  • Lootus

    NOOOOO! Man hij gelooft die Hunter toch niet?????

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen