Jullie gaan allemaal van mijn vader houden, want hij heeft serieus al mijn bestanden weten te redden. En die staan nu allemaal braaf op een zwarte USB-stick die ik nu in de laptop heb gestopt.
-rent blij als een klein kind rondjes-
Iedereen nu braaf mijn vader bedanken!
Maar ik moet nu dus eerst nog een nieuwe pc krijgen voordat ik echt veel verder kan werken aan dit verhaal.
But... Enjoy this part n_n
En laat mijn hoofdpersonage leven, alstublieft...


“Mag ik bij jou in je kamer?”
“Natuurlijk!” lacht ze. We kijken elkaar aan, duwen Pete dan achterover op zijn bed en rennen dan lachend richting haar kamer.

Myrthe slaakt een gilletje als ze bijna achterover van de trap afvalt.
“Stil!” sis ik.
“Sorry.” Ik stop voor de slaapkamerdeur van Georg en kijk Myrthe aan. Beide hebben we een bus vast met roze graffiti. Georg gaat me vermoorden, maar wat maakt het uit?
“Kom mee,” grijns ik en ik sluip de kamer binnen. Mijn capuchon trek ik over mijn hoofd en mijn sjaal bind ik voor mijn neus. Myrthe doet hetzelfde. Ik trek de dop van mijn bus en begin zijn basgitaar roze te spuiten. Zij begint met de muur aan de andere kant. Na een tijdje lopen we zachtjes giechelend naar Georg toe. Wat is hij een vaste slaper! Zijn haren liggen verspreid over zijn kussen, perfect dus. Rustig begin ik ze roze te spuiten, terwijl Myrthe, die bijna omvalt van het ingehouden lachen, zijn lippen roze maakt met lippenstift. Ik trek ook nog vlug de stekker van zijn wekker eruit.
“Volgens mij zijn we wel klaar hier, of niet soms?” vraagt ze. Ik knik. Vlug glippen we de kamer uit en sluipen we stilletjes de trap op naar mijn kamer. We hebben maar besloten om hier te blijven slapen zodat we ons prinsesje morgen konden zien.
“Welterusten,” fluister ik als we beide in mijn bed liggen.
“Welterusten.”

Ik duw de wafel met poedersuiker stevig in Myrthe’s gezicht. Ze gilt, geweldig!
“Die krijg je terug!” Als ze praat vliegt het witte stof door de lucht. Aangezien zij geschorst is en ik geen zin heb om naar school te gaan, besloten we maar om hier wat lol te gaan maken.
“Kom maar op, watje!” Ze slaakt een raar kreetje en vist opeens de bus slagroom tevoorschijn. Ze houdt hem boven mijn hoofd en wilt spuiten, maar ik heb haar al getackeld. Slagroom ligt nu overal verspreid. “Ik win altijd!” roep ik triomfantelijk.
“De bel gaat,” merkt Myrthe droog op. Ik spring van haar af en ren naar de deur. Laat het iemand leuk zijn – laat het iemand leuk zijn! Ik open de deur.
“Wat zie jij eruit?” merkt Tom meteen op.
“Ach, jij ziet er al even afschuwelijk als altijd uit!” grom ik chagrijnig. “Wat moet je?”
“Ik kom Georg ophalen, we moesten naar de studio, maar hij is niet op komen dagen.” Ik stap opzij en laat Tom binnen.
“Hij ligt nog in zijn bed.” Tom loopt de trap op en ik ren vlug terug naar Myrthe. “Dit gaat leuk worden!” fluister ik met een gesmoorde giechel. Boven klinken wat kreten en wat geschreeuw en waarschijnlijk ook nog een lachende Tom. Er klinkt flink wat gestommel op de trap. Myrthe en ik kijken vlug met uitgestreken gezichten naar de televisie.
“ANOUK!” brult Georg.
“Ja, lief broertje?” Ik draai me om en krijg meteen een trauma. Myrthe is al lachend op de grond gevallen, maar hij ziet er ook zo belachelijk uit. Zijn roze haar steekt alle kanten op en zijn lippen zijn gewoon belachelijk! Ik schiet in de lach en val bovenop Myrthe. Ze duwt me alleen maar van zich af en lacht rustig door.
“Ik vermoord jullie!” sist Georg witheet. We kijken elkaar bang aan.
“IEK!” gil ik dan. Ik trek haar omhoog en sleep haar mee het huis uit.
“Waarom rennen we nou?”
“Omdat ik bang ben dat hij zijn basgitaren tegen ons gaat gebruiken! En ik wil een ijsje.” Myrthe schatert het uit en stopt met rennen. Ze heeft gelijk. Alsof meneer de beroemde rockster zich zo wil tonen.
“Kom mee!” zegt ze als ze is uitgelachen en ze sleept me mee naar het park, waar blijkbaar ook een ijscokarretje staat. Ik koop een chocolade-ijsje voor Myrthe en voor mezelf een raketje. Die dingen zijn verslavend. Likkend aan onze ijsjes lopen we in de richting van het speeltuintje, waar een paar kinderen aan het spelen zijn. Myrthe kijkt er verveel naar.
“Kinderen zijn stom,” grom ik.
“Ik wil op de schommel,” zeurt ze dan. Een bal komt in mijn richting gerold. Ik pak hem op en kijk naar het kindje dat eraan komt gerent. Ik zet mijn nagels in het dunne plastic en laat de bal langzaam leeglopen. Daarna smijt ik hem voor de voeten neer.
“OPROTTEN!” schreeuw ik. Alle kinderen kijken ons bang aan en slaan dan op de vlucht. Blij als een klein kind gaat Myrthe schommelen. Dat mens spoort echt niet.

Reactions <3

Reacties (23)

  • adorei

    Cowl! ^^
    snel verder =D

    <3

    1 decennium geleden
  • WildIsTheWind

    Geweldiggg!!!!!
    Snel verder!
    Owja en bedankt papa die ik niet ken

    1 decennium geleden
  • houseofnight

    hahahah xd.

    snel verder!

    1 decennium geleden
  • debi

    leuk snel verder

    xxxx

    1 decennium geleden
  • CCK

    DANKJE PAPPA VAN ??....
    SNEL; VERDRERRR

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen