Chapter 34

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 3 jaar geleden
Geactiveerd op: 3 jaar geleden

Foto bij Chapter 34

breed | medium | small

‘Jongens wordt wakker, we gaan naar het WK.’ Ik doe vermoeid mijn ogen open. ‘Zijn jullie nou naakt?! O god, nee hè!’ Ginny slaat haar hand voor haar ogen. Ik schud snel mijn hoofd. ‘Ik draag een japon!’ ‘Ik draag een broek!’ Ze kijkt even argwanend en verlaat dan de slaapkamer. Fred begint te lachen. Ik pak een kussen en gooi dat naar zijn hoofd. George zucht en strijkt met zijn hand even over mijn heup. Ik sta op en kleed me snel om. ‘Klaar!’ Ik draai me om en zie dat Fred en George ook al aangekleed zijn. We lopen luid pratend naar beneden en ontbijten snel. Meneer Wemel komt de keuken in. Hij draagt een of ander raar pak. ‘En Harry, Wat vind je? Zie ik er dreuzelachtig uit?’ Harry knikt lachend. ‘Ja, hoor.’ ‘Waar zijn Bill, Charlie en Percy?’ Zegt George gapend. ‘Ze verschijnselen, zodat ze iets langer kunnen blijven slapen.’ Antwoord mevrouw Wemel. ‘Dus zij liggen nog gewoon in bed.’ Moppert Fred. ‘Ik kan niet wachten tot ik kan verschijnselen.’ George leunt met zijn armen op mijn schouders. ‘Ja, waarom mogen wij niet verschijnselen?’ ‘Omdat jullie minderjarig zijn en jullie nog niet zijn geslaagd.’ Zegt Mevrouw Wemel doordringend. ‘Waar zijn Hermelien en Ginny?!’ Ze haast zich de keuken uit. ‘Moet je slagen om te mogen verschijnselen?’ Harry kijkt ons verbaasd aan. Ik knik. ‘Helaas wel.’
Ginny en Hermelien komen de keuken in gesloft. ‘Waarom moeten we eigenlijk zo vroeg op?’ ‘We moeten een eind lopen.’ Ik zucht wanhopig. ‘Lopen?!’ Ik leg mijn hoofd tegen de borst van George. ‘Lopen we naar het Wk?’ Vraagt Harry en Meneer Wemel schud zijn hoofd. ‘Nee, dat is mijlen ver.’ Hij trekt zijn pakje even recht. ‘We moeten maar een klein stukje lopen, maar we moeten ervoor zorgen dat we niet te veel aandacht trekken voor de dreuzels. Het is altijd veel werk met grote evenementen als het Wk-‘ ‘George!’ Iedereen kijkt geschrokken naar mevrouw Wemel die boos de keuken binnen komt. George verschuilt zich achter mij. ‘Wat?’ Vraagt hij voorzichtig. ‘Wat heb jij in je zak?’ ‘Niets!’ Zegt hij snel. ‘Lieg niet!’ Ik kijk onopgemerkt even naar zijn zak en zie dat hij vervormd is alsof er iets in zit. Ze richt haar toverstok op George en ik duik snel weg, omdat ik vóór George sta. ‘Accio!’ Er komen allerlei dingen uit George’s zak vliegen. Ik zie verschillende dingen van de top fopshop. Ik zie George zijn hand onopgemerkt in zijn andere zak steken. ‘Je moest deze weg doen!’ Schreeuwt mevrouw Wemel. ‘Haal jullie zakken leeg! Allebei!’ George duwt snel een doosje in mijn hand en ik verstop het in mijn zak. ‘Accio! Accio! Accio!’ Schreeuwt Mevrouw Wemel. De laatste beetjes komen uit de plooien van hun kleren vliegen. ‘We hebben er zes maanden over gedaan om die te ontwikkelen!’ Roept Fred boos, terwijl mevrouw Wemel alles weg gooit. ‘Nou geen wonder dat jullie maar drie slijmballen gehaald hebben!’

Het afscheid verliep niet zo liefdevol. ‘Heb een goede tijd en gedráág je!’ roept ze Fred en George nog na. ‘Bill, Charlie en Percy komen rond de middag!’ We lopen met zijn alle het bos in. George komt snel naast mij lopen. ‘Dat scheelde weinig.’ Hij grijpt snel even in mijn zak. ‘Wat is het?’ Hij kijkt mij even met een schuin oog aan. ‘Niets.’ Zegt hij dan. Ik zucht. ‘Mij wel iets laten verstoppen maar dan mag ik niet eens weten wat het is.’ Hij lacht even. ‘Ik had het aan mam kunnen geven, maar dat zou je al helemaal niet leuk vinden.’ Ik zet mijn puppy ogen op. ‘Wil je het echt weten?’ Ik knik hevig. Hij haalt het doosje uit zijn zak en geeft het aan mij. Condooms. Ik merk dat ik rood word. ‘Ja oké, dat was best wel gênant geweest.’ Mompel ik. Ik geef het hem snel weer terug. ‘Charlie gaf me ze.’ Ik knik ongemakkelijk. Ik zie dat we achter raken en ik loop snel weer naar de anderen. ‘Nu moeten we de viavia vinden.’ Ik kijk even om me heen. ‘Ik is niet zo groot…’ We verspreiden ons en beginnen te zoeken.
‘Hier Arthur! We hebben hem al gevonden!’ Ik zie twee mensen staan. Ik kom dichterbij en herken de jongen. Carlo Kannewasser. Carlo zegt iedereen gedag. Ik stomp Fred en George die alleen maar nors naar Carlo mompelen. ‘Ben jij niet Nola, De weerwolf?’ Ik knik langzaam. ‘Cool.’ Hij glimlacht vriendelijk. George pakt mijn hand vast. Carlo lacht even en gaat dan naar Harry.
‘Het is bijna tijd.’ Meneer Wemel kijkt even op zijn klok. ‘Komen er nog meer?’ De vader van Carlo schud zijn hoofd. ‘Niet dat ik weet.’ ‘Nou er is nog maar een minuutje over, dus laten we ons klaar maken.’ Meneer Wemel kijkt naar Harry en Hermelien. ‘Je hoeft maar een vinger erop te leggen.’ We proppen ons rond de oude schoen. ‘Drie, twee, een.’ Ik voel een ruk achter mijn navel en we schieten de lucht in. ‘Zet je schrap.’ We landen met een klap weer op de grond. Ik zie dat alleen Menneer Wemel, Carlo, zijn vader en ik nog staan. Ik kijk lachend hoe iedereen langzaam op staat. ‘Zeven over vijf Stoadshead Hill.’ Klonk een stem. ‘Kom!’

We komen aan bij een kleine tent. ‘Het zal wat vol worden, maar het past wel.’ We gaan een voor een naar binnen en komen in een soort huis ter grote van een appartement. ‘Oke, Ron, Hermelien en Harry gaan water halen en jullie gaan hout verzamelen.’ ‘Maar we hebben een oven.’ Zegt Ron. ‘Dreuzelmaatregelen.’ Hij zucht en we lopen allemaal naar buiten. Ik ga samen met George ver het bos in en begin wat hout te verzamelen. George slaat zijn armen om mijn middel. Ik draai me om en geef hem een kus. ‘Ik vind het idee dat we met zijn tweeën afgelegen in een bos zijn niet zo erg.’ Ik lach even. George zoen mij weer. Hij pakt de rand van mijn shirt. Dan hoor ik een geluid en ik stop de zoen. ‘Wat is er?’ Ik kijk in de richting waar het vandaan kwam, maar zie niets. ‘Ik hoorde iets.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

0

12+

1025

271 (0)

Share