Foto bij Art 19

Ellooohh
Ik zal zweren dat jullie geheime identiteiten veilig zijn bij mij! Ik werk alleen stiekem voor de MI6 en de FBI maar ik zeg ze niets hoor!
Daarnaast ben ik ook nog eens Rex uit toystory en dus is typen serieus een lastige opgave voor me;).

Hij had niet eens door dat hij niet meer de enige was op het dak. Zijn dak, zijn veilige plaats. Hij speelde nog steeds een rustige melodie die ik herkende als een nummer van de Goo Goo Dols. Iris, als ik het goed had. Ik had nooit bijzonder veel met muziek gehad. Natuurlijk vond ik het heerlijk om naar te luisteren maar mijn aandacht was altijd naar beeldende kunst gegaan. Vandaar ook dat ik zo een manier had gevonden om met mijn verleden om te gaan. Maar nu, hier. Met Niall die hier rustig een mooi liedje speelde, leek die mening compleet omgeslagen. Zo stil mogelijk ging ik op de rand van het dak zitten. Het feit dat het donker was door de nacht gebruikte ik in mijn voordeel. Met de kleding die ik aan had en het vermogen om bijna onzichtbaar te handelen, had ik geen probleem met niet opvallen. Vandaar ook dat Niall rustig door speelde. Hij zat nog geen vier meter van me vandaan maar leek totaal niet door te hebben dat hij niet de enige meer was op het dak.

"And I don't want the world to see me
'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know who I am"


De tekst die hij in zijn engelenstem zong, had ik eigenlijk nog nooit zo beluisterd. Ik kende het, ja. Maar tussen kennen en luisteren zit een groot verschil als het op muziek aan kwam. En stiekem had Niall de spijker recht op z'n kop geslagen door dit te zingen. Hij kon geen beter passend nummer hebben gespeeld en ergens vroeg ik me dan ook af of hij dat zelf ook door had. Ondanks dat ik de hele dag nog erg overtuigd was geweest van het feit dat ik Niall graag wilde zien, trok ik dat nu weer in twijfel. Ik had hem niet meer gezien sinds ik uit Amerika was vertrokken en hij zelf was ook nog geen week terug. Twee dagen maximaal. Maar stiekem had ik hem wel gemist in die korte tijd. Ergens aan het einde van het liedje vond ik mezelf helemaal opgegaan in de muziek, vandaar ook dat ik het jammer vond dat het nummer afgelopen was. Niall's prachtige stem sterfte weg in de nacht, net zoals de laatste klanken van zijn gitaar.
Alles wat het dak nu nog vulde was stilte. Een stilte die eigenlijk best prettig was, ondanks dat Niall niet door had dat ik ook in zijn aanwezigheid was. En toch had ik de behoefte om deze te verbreken, om Niall te laten weten dat hij niet alleen was. Dat ik nog wel aan hem gedacht had en hem nooit vergeten was. Overdag droeg ik een bril en had ik mijn haar altijd op een staart zitten. Voornamelijk om een ander uiterlijk te creëren zodat de politie minder snel bij mij uit zou komen. Maar ook nu kwam dat goed uit. Mijn lange haar kwam onder mijn beanie uit en krulde vrolijk naar beneden. De nutteloze bril had ik zoals altijd in mijn appartement laten liggen en mijn capuchon verborg het laatste stuk van mijn gelaatstrekken. Nu maar hopen dat Niall me niet zou herkennen, als hij het niet al wist.
'I like your playing, you know,' sprak ik zacht, maar wel net hard genoeg zodat Niall het kon horen. Hij leek op te schrikken en keek verbaasd om zich heen. Pas na een paar seconden had hij mij op de dakrand gevonden en keek hij me nieuwsgierig aan, blijkbaar nog te erg in shock om iets anders te doen. 'I didn't think I would like it as much as I do,' bekende ik eerlijk. Mijn plaats op de rand van het dak verliet ik om langs Niall te gaan zitten. Het donker moest genoeg zijn om me te verhullen en geen teken van herkenning kwam bij Niall op. In elk geval niet het teken van verbaasde herkenning die ik ergens wel had verwacht. Hij herkende me niet als Eve en herkende mij als Eve dus ook niet als Casey. Maar waar kende hij me dan wel van?
'I didn't think I'd ever see you again,' vertelde hij me, zijn blik wond hij van me af en hij keek recht vooruit. Naar de stad die niet leek te gaan slapen. Overal zag je straatlantaarns of stoplichten van kleur veranderen. Het had bijna iets magisch, vandaar dat dit Niall's favoriete plek was. 'I thought the same thing too.' 'Then why did you come back?' 'I honestly don't know,' bekende ik eerlijk.
'I searched for you,' mompelde hij na een stilte. 'I know.' Nu keek hij me verbaasd aan. Alsof hij niet had kunnen bedenken dat Mick navragen over mij, mij niets over hem zou vertellen. Het had goed mogelijk kunnen zijn dat Eve en Mick hun vriend Casey hadden verteld dat een popster naar haar vroeg toch? 'Eve and Mick told me,' zei ik uiteindelijk dan ook maar. Niet helemaal zeker of ik mezelf als Eve er wel bij moest betrekken. Dat was namelijk juist het hele idee geweest van Casey: dan was ik even niet Eve. 'Eve talked about me?' 'Why wouldn't she?' 'She hates my guts.' 'Don't say things that you know are not true,' sprak ik hem tegen. Maar het feit dat ik over mezelf praatte gaf me niet echt heel veel rust. 'I have some great ideas for the film in my mind,' praatte ik er dan ook snel overheen. 'Are you going to do it?' vroeg hij hoopvol, bijna opgelucht zelfs. 'Yes I am, hasn't anyone from BLUR told you that?' 'Guess not. Anyway, what it is?' Deze vrolijke en nieuwsgierige kant van Niall had ik nog nooit gezien. Het beviel me eigenlijk wel heel erg, hij stelde me onbewust op mijn gemak voor zover ik dat toe liet. 'I'm not telling ya. You'll just have to trust me, just like everyone else,' glimlachte ik. Een beetje pesten is toch wel leuk? 'You're mean Casey.' 'So you figured out my name?' 'I went to see your work at Bakerly street a while ago. The whole city talks about you besides everybody knows it's not your name.' 'It is,' protesteerde ik, maar Niall schudde zijn hoofd. 'I know you are not going to tell me, but I am going to find it out. I want to get to know you.' 'You don't Niall, believe me. Nobody does,' wist ik. Allemaal uit ervaring. Al mijn vrienden hadden me laten stikken ooit. Iets wat bewees dat het eigenlijk geen vrienden waren. Zelfs mijn familie had me verlaten. Mijn verhaal zorgde alleen maar voor afkeer en Niall zou daar niet veel anders in zijn. Voordat Niall het door had was ik alweer overeind gaan staan en richting de ladder gelopen. Ik durfde niet meer naar Niall om te kijken, wetend dat als je keek, je hem bewijs zou geven dat je hem niet wilde verlaten.
'Casey!' riep hij toen ik over de ladder heen klom. Maar nog steeds keek ik niet, wat ervoor zorgde dat Niall ook richting de ladder kwam en ik dus sneller van het stuk ijzer af wilde zijn. Net toen ik op de grond plofte hoorde ik Niall nog van boven schreeuwen, maar voor hem was ik al verdwenen in de nacht.
'That's the beauty of this roof. Here I am nobody!'


Nog meer Creative confessions? Of gewoon eerlijk zeggen wat je van het hoofdstuk vond is ook goed;). Ik vind zelf namelijk dat ik het beter had kunnen schrijven....

Reacties (12)

  • xLouisee

    Ik zal even een beetje eng doen, maar ik luisterde net naar dat lied en terwijl het refrein aan het spelen was begon ik met het lezen van dit hoofdstuk.
    Like whaaat. Is dit een of ander lot dat ik jouw story moet lezen?
    Love it by the way.
    Kijk er nu al tegenop dat het zometeen bij het laatste hoofdstuk is.
    gelukkig heb ik er nog een paar te gaan.
    Amazing story
    xxx

    6 jaar geleden
  • 15xCupcake

    OOOOOOOH
    So beautiful!
    <3

    6 jaar geleden
  • nialldream

    Beautiful. x

    6 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    ik doe gewoon twee keer hetzelfde bericht zodat je weet wat je te doen staat *PAM PAM PAPAAAAMM*

    Voor jou nog een roze olifant


    Dingen die je moet weten:
    - Ik ben verslaafd aan stroopwafels.
    - Ik noemde een rekenmethode de koekjesmethode want het plaatje leek op schematische chocolate chip cookies terwijl het dus de groepjes methode heet *oeps*
    - die roze olifanten gebruik ik dus steeds omdat ik een keer geschokt keek op een foto. Mijn uitleg: Op dat moment verscheen er een roze olifant met vleugeltjes. We waren zo verbaasd en geschokt! Maar het was een foutje van die olifant om daar te komen. Dus wiste hij ons geheugen. Helaas was hij vergeten de foto te wissen die van mij gemaakt was. Dus zodra ik de foto zag kwam alles weer terug. En nu is het mijn taak iedereen te vertellen over deze Olifant. SPREAD THE WORD!!! Like seriously, vertel alle lezers over deze olifant. ANDERS GAAT HIJ DE WERELD OVERNEMEN EN ZULLEN WE STERVEN
    - ik ben verslaafd aan star wars. Ik ben zelfs bang dat het een probleem gaat worden


    May the force be with you

    Snel verder
    xxxxxxxxx

    6 jaar geleden
  • annae

    Okee ik faal door niet door te hebben dat dit stukje er al zo tien uur was en bij t vorige dacht heey dit is de laatste en er net dus achter kwam dat er meer was!!
    Zonder iemand of iets (behalve ik dan) droomt iedereen dit hele leven en is dit de afspiegrling van wat je ooit diep van binnen wou(hoe raar dat ook klinkt zelfs je vervelende mensje om je heen) in t andere universum waar rust en stilte heerst en niemand kan spreken!!

    Tip ga niet vier uur s mkddags pizza eten een hockeywedstrijd spelen en vervolgens met zn 3 twee flessen wijn opdrinken!! En vervolgens drie uur slapen en dan een hele dag met klein ukkies zwemmen...
    (vraag hier niet naar t verhaal)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen