Foto bij Art 20

Ik had er de hele namiddag aan gewerkt en was afgelopen weekend half Londen afgelopen voor een geschikte locatie en nu zou het allemaal bij elkaar komen. Het idee om de film te vereeuwigen in Londen stond me wel aan. Net zoals de vijf hoofdrolspelers in de film die allemaal hun eigen plekje zouden krijgen. Een plek die bij ze paste, afgebeeld op een manier die bij ze paste. De enige met wie ik het erover had gehad was Mick en hij vond het zelf een super idee. Lea, Matthew en Ruby zouden tot morgenochtend af moeten wachten en de jongens zouden het denk ik niet veel eerder horen dan ergens in de middag. Daarnaast wist ik niet eens of alle vijf de leden van de wereldberoemde boyband op het moment wel in de stad waren. Het zou best leuk zijn als dat zo was, maar om heel eerlijk te zijn had ik er niet de moeite voor gedaan om dat op te zoeken.
Zoals altijd liep ik identiteitsloos over de grijze straten van de wereldstad die ik als mijn thuis beschouwde. Mijn standaardoutfit had ik wederom aangetrokken en met mijn rugzak op mijn rug begaf ik me zo onzichtbaar mogelijk tussen de stroom aan mensen. Niet te geloven dat Londen echt nooit sliep. Ook halverwege de nacht was er nog steeds iets te doen, maar mij hoorde je niet klagen. Ik was juist de gene die altijd dankbaar gebruik maakte van de mensen op straat.
De sjabloon die ik dit keer netjes opgevouwen in mijn rugzak had zitten was compleet anders dan het soort dat ik meestal maakte en mee nam. Dit keer zou de engel niet op de muur verschijnen op het moment dat ik er met verf overheen spoot. Dit keer had het me veel meer werk gekost en daarnaast was ik heel wat minder snel tevreden. Omdat dit een van de vele opdrachten was die ik deed, kreeg ik hier geld voor. Maar dat geld had ik direct al in het potje dit-gaat-nooit-gebruikt-worden gedouwd. Dat geld kon me geen zak schelen en waarschijnlijk zou ik het over een aantal maanden allemaal weggeven aan straatmuzikanten of andere artiesten in Londen, om het dan toch nog in de kunstsector te houden. Ondanks dat ik dit kunstwerk niet voor mezelf zou maken, had ik er toch erg veel zin in om de reacties erop te horen. Dit was compleet anders dan de meeste opdrachten die ik kreeg. Als ik ze al aannam waren ze nooit illegaal. Meestal waren het schilderijen die nu bij mensen thuis hangen, of wellicht ergens in een kunstgalerie. Maar ook dat was niet de reden dat ik zoveel zin had in de uitvoering van deze opdracht. Het ging me om de mensen die ik zou afbeelden, zou vereeuwigen in de straten van Londen. Ondanks dat mijn werk compleet illegaal was, had niemand het ooit weggehaald. Geen enkel van mijn werken was verdwenen en ergens was ik daar best trots op. De mensen van Londen waren het als een gewoonte gaan zien, echte kunst die op dit punt ook zeker wel gewaardeerd werd.
Ik had net de sjabloon uit mijn tas gehaald toen een compleet nieuw idee in me op kwam. Ik wist de coördinaten van de plek waar ik het laatste werk over een aantal nachten wilde gaan plaatsen uit mijn hoofd en waarom zou ik dat dan niet hier neerzetten. Of tenminste een deel ervan. Om het als een puzzel te maken voor iedereen. Een puzzel met mijn handtekening eronder. Het idee stond me eigenlijk veel meer aan dan mijn oude idee en dus besloot ik om daarom dan ook maar gewoon een groot kader te maken. Een lijst van een schilderij leek het wel en toen ik ermee klaar was, was ik aardig trots op mezelf. Het zag er goed uit, een beetje leeg misschien maar daar zou ik nog wel verandering in brengen. Onderin de lijst maakte ik met zwart een schaduw, waarna ik er met wit wat dikker overheen ging. De kleuren waren nog niet droog en mengde zich dus aardig goed tot grijs. Precies het effect wat ik wilde hebben. De persoon die er zou komen te staan, stond er nog niet. Alleen zijn schaduw was nu op de muur achter gelaten. Net zoals ik overal mijn eigen schaduw achter liet zonder dat mensen wisten wie ik was. Rechtsonder in de op de muur gespoten lijst zette ik met rood mijn handtekening wederom neer en rechts naast de lijst zette ik 51. neer. Niemand die op dit stadium al zou raden dat het coördinaten zijn en al helemaal niemand die de precieze plek van mijn laatste kunstwerk in deze rij zou worden. Het was best een wonder dat niemand mij nog had gezien aangezien dit overdag toch wel een aardig drukke straat was en ik niet eens op een dak stond ofzo. Ik was hier dan ook nog geen tien minuten maar dan nog. Ik stond recht op het voetpad en iedereen had me zo zonder problemen kunnen ontdekken. Als allerlaatste spoot ik nog snel maar secuur "5 Nights" in de lijst waarna ik mijn zooitje bijeen raapte en snel weer vertrok. Nu maar afwachten tot de reacties morgen. Eigenlijk was ik best benieuwd of iemand dit spelletje mee ging spelen. Let's hope.


Ik voel mezelf heeeeeeeel erg zielig nu want ik heb verdomme 3 gaatjes (iets wat best standaard is met mijn slechte gebit), moet m'n verstand kiezen laten trekken ÉN ik haat de tandarts.... Dus ja ik heb zelfmedelijden.. Iemand die me op kan vrolijken??

Reacties (6)

  • annae

    Aah dit is echt nu al een super idee !!
    Vrolijk je ol meg dexe reactie waarin ik zeg dat je een super goede schrijfstijl hebt!!

    6 jaar geleden
  • 15xCupcake

    Veeeel succes voor bij de tandarts! Het komt wel goed:)
    Ben super benieuwd wat het gaat worden :p
    Dus omdat we allemaal zoveel van je verhaal houden, nog een stukje? xx

    6 jaar geleden
  • ariya

    Ik kan je niet opvrolijken, maar weet wat je bedoeld ik moet donderdag weer en ik haat het ook echt!

    6 jaar geleden
  • LekkahCookie

    Kan ik je opvrolijken door te zeggen dat ik van je verhaal hou?:)

    xx

    6 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    Hier wordt je wel vrolijk van c: Of anders hier wel van

    En, the force is strong within you, may it guide your way when everything turns dark c:

    mwhiiihihi

    Ben je al weer vrolijk?

    Je story is zo leuk!! Snel verder
    Kusjes

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen