Pok klonk er door van mijn kleine appartementje gevestigd op de begane grond. Mijn blik richtte zich direct op de bron van het geluid, het raam. Het kleine lichaampje van een vogel zag ik nog net naar beneden vallen. Meteen liet ik alles liggen en vloog ik naar buiten toe, niet bewust van mijn panda sloffen. Het eerste wat ik op merkte was dat het kleine vogeltje bleef zitten waar het waarschijnlijk was neer gekomen, maar dat was niet het opvallendste, de knapste student van mijn jaar –waar ik toevallig al een crush op had sinds het begin van dit mijn studentenperiode- zat naast het kleine ding neergeknield. Ook ik knielde dus ik neer bij het kleine ding.
“Hey”, begroette hij me “Ik ben Daniel.”
“Hi, Lily”, glimlachte ik.
“Wacht, Jij bent toch een diergeneeskunde studente?”
Hij wist dus wat ik studeerde, de glimlach werd nog ietsje groter waarna ik bevestigend knikte. “Klopt, en jij studeert?”
“Farmacie”, Glimlachte hij.
Piep
Het kleine vogeltje staarde me met zijn kraaloogjes aan. Voorzichtig pakte ik hem op, met mijn hand over zijn vleugeltjes heen, en mijn vingers om het buikje heen gekruld. Opeens besefte ik me maar al te goed dat ik mijn panda sloffen nog aan had.
“Kom je mee naar mijn appartement?”, Ik wees langs hem heen naar binnen toe, “Z’n pootje is denk ik gebroken, dat kan je spalken met een lucifertje. Natuurlijk is een beetje hulp altijd welkom.”
“Lijkt me gezellig,” Grijnsde hij nog voordat hij me achterna liep, “leuke sloffen trouwens.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen