Foto bij Let me help you

‘Charlie? Je weet dat we naar de papa’s papa gaan, hè? Dus de vader van papa! Je opa, dus.’
Een kwartier later deed ik mijn mislukte pogingen Charlie goed uit te leggen dat we naar Des gingen. Tenslotte kon het voor hem verwarrend zijn, aangezien hij van mijn kant alleen een oma had, Robin beschouwde als zijn echte opa, en hij misschien niet goed wist wat Des dan moest zijn. Harry lachte dan ook om mijn gestuntel en schudde geamuseerd zijn hoofd.
‘Luister, jongen. Mama heeft een mama. Dat is oma Cheshire. Ik, papa, heb een mama en een papa. Maar die vonden elkaar uiteindelijk alleen maar leuk als vriendjes. Toen kreeg mijn mama later een andere man, en dat is opa Robin. Maar mijn echte papa is de man waar we nu naartoe gaan. Snap je dat?’
Charlie stak zijn duim in zijn mond en knikte. Ik rolde glimlachend met mijn ogen. Harry kon het wel weer goed op zijn kinds uitleggen. Moeilijke woorden of ingewikkelde zinnen gebruiken zou namen geen steek verder helpen.
Weer was het even stil. De radio stond aan op een of andere Britse kinderzender, en Charlie had zijn aandacht vooral op het landschap buiten. Af en toe humde hij mislukt mee met een liedje, en dat was het dan ook, aangezien hij die liedjes natuurlijk nooit had gekend.
Honderden vragen spookten door mijn hoofd. Mijn onderbuik deed pijn en ik wist dat ik nerveus was. Heel erg nerveus. Ik wist niet of het Harry’s plan was, maar als ik vandaag Caroline weer zou zien hoopte ik maar dat alles goed zou gaan. Zelfs met Charlie erbij. Ik hoopte maar dat ze me niet zou gaan uitkafferen in het bijzijn van mijn zoontje, want dat zou hem niet echt goed doen.
‘Hoe, eh... hoe lang gaat het nog duren voordat de rechter een definitief besluit neemt? Ik bedoel... Tristan kan niet voor eeuwig zo wonen, toch?’
Harry week even af van de weg en liet zijn ogen vallen op mij. Hij glimlachte even zwak voordat hij weer op het punt voor zich focuste.
‘Binnen een maand. Dan zou het rond moeten zijn.’ Hij zuchtte even diep.
‘En, eh... gaat het nu dan wel goed tussen Caroline en jou? Ik bedoel, jullie zijn niet meer samen – neem ik aan – dus ruzies hoeven er ook niet meer te zijn, toch?’
Harry trok spottend zijn wenkbrauwen op. ‘Nee, we zijn niet meer samen, nee. Al jaren niet meer, eigenlijk.’
Ik slikte.
‘Maar, nee, inderdaad. We hebben geen ruzies meer, maar discussies zijn er nog wel. Over Tristan, natuurlijk.’
‘Ga je... Laat je ons Caroline vanmiddag al weer zien? Ik bedoel, de laatste keer dat ik haar zag was ook die eerste keer... weet je nog? We hadden ruzie om haar en jij bracht haar thuis... Ik had een verbrande vinger van mijn inmiddels toen afgekoelde thee en jij zat op mijn plek...’
Harry lachte zacht en schudde toen zijn hoofd. ‘Dat je je dat nog allemaal herinnert, Abby.’
Ik glimlachte zwak en draaide mijn hoofd naar buiten. ‘Ik herinner me elk detail nog.’ zei ik zacht.
Mijn woorden werden beantwoord door Harry die zijn grote hand op de mijne legde en me zachtjes kneep.
‘Geloof me, je bent niet de enige.’
Ik draaide mijn hoofd terug naar Harry en gaf hem een zwakke glimlach. ‘Weet ik.’
Even was het weer voor een paar minuten stil.
‘Maar, eh, ja... Ik denk wel dat jullie elkaar kunnen ontmoeten, ja. Charlie ook. Het moet toch echt een keer komen, en hoeveel problemen Caroline en ik ook hebben, ze hoort jullie ook weer gezien te hebben. Vooral als jullie een nieuw punt in de rechtszaak worden.’
Ik slikte moeilijk. Charlie en ik zouden misschien wel het beslissende duwtje in de rug kunnen zijn en daarmee het leven van Tristan bepalen. Dan hopelijk wel op de leukste manier, bij Harry, maar het gaf me toch een niet zo’n lekker gevoel.
‘Als je het niet meer wilt moet je het gewoon zeggen, Abby. Het gaat hier niet alleen maar om Tristan, maar ook om jou en Charlie. Echt waar.’
Ik glimlachte en knikte naar Harry. ‘Weet ik. Ik wil het ook gewoon. Het gaat zo zijn risico’s geven, dat weet ik, maar dat heb ik ervoor over. Tristan heeft een vast leven nodig en zo gaat het anders niet lukken.’
Harry staarde me aan. Toen verscheen een zwakke glimlach rond zijn lippen, voordat hij zijn blik weer gedwongen op de weg richtte. Met mijn mondhoeken licht opgetrokken draaide ik mijn hoofd naar buiten.
‘Mama, ik moet plassen!’
Jammerend vertrok Charlie’s gezicht en hij hield zijn hand gedrukt op zijn kruisje. Bezorgd keek ik achterom. ‘Hoelang kan je het nog volhouden, lieverd?’
‘Niet lang!’
Met een frons draaide ik naar Harry, die het ook doorhad. Hij keek even naar mij, en toen weer terug naar de weg. ‘Geen zorgen, Abby, bij de eerstvolgende benzinestation stoppen we even.’
Ik draaide me terug naar Charlie, die met me met een moeilijk gezicht aankeek. ‘Hoorde je dat, schat? We stoppen zo snel mogelijk, oké?’
Charlie kreunde zacht en knikte toen kort, zijn lippen geperst op elkaar.
Waarom het ons juist dat moment moest overkomen wisten we niet, maar het kwam erop neer dat we nog een kwartier moesten rijden voordat er eindelijk een benzinestation in zicht kwam. Charlie begon nu echt luid te jammeren, bijna huilen, terwijl hij met zijn beentjes in de lucht trappelde. Harry had zijn handen gefrustreerd om het stuur geklemd en schold op elke automobilist die in zijn weg naar de oplossing voor zijn zoontje reed. Zijn wenkbrauwen waren diep gefronst en zijn lippen op elkaar geperst.
‘Relax, Harry! We hoeven niet dood.’ piepte ik en ik klemde een hand om zijn arm toen hij met vaart een auto inhaalde. Harry trok zijn wenkbrauwen op en keek me aan. ‘Ik ben nog niet over de snelheidslimiet heen, hoor. En als jij wilt dat Charlie in de auto plast, mag jij het opruimen.’
Ik gaf Harry een dodelijke blik en rolde toen met mijn ogen.
Eindelijk had Harry de afslag genomen en bij het benzinestation zette hij de auto meteen aan de kant. Zonder dat ik zelfs nog maar wat kon doen, gooide Harry de deur open, sprong uit de auto, sprintte eromheen naar de kant van Charlie, trok daar de deur open en nadat hij de riem had los geklikt, tilde hij de jammerende Charlie uit de auto. Met hem in zijn armen geklemd sprintte hij naar de WC aan de achterzijde van het station. Zijn krullen dansten op en neer.
Feitelijk had ik dit gebeuren nogal geamuseerd waargenomen. Het was hilarisch om te zien hoe panisch Harry werd bij de kans op het vervuilen van zijn auto.
Tien minuten later kwam Harry teruglopen, met Charlie aan zijn hand. Die was zo te zien al helemaal opgelucht en kletste honderduit tegen zijn vader, die met een kleine glimlach omlaag naar zijn zoontje keek.
Uiteindelijk waren we weer onderweg, eindelijk.
‘Hoe, eh... hoe ga je het eigenlijk doen? Blijf je in Engeland of ga je weer... terug naar Nederland?’ Harry keek me gepijnigd aan. Hij wilde duidelijk dat ik in het land zou blijven. Ik glimlachte daarop licht geamuseerd.
‘Ik denk dat ik terug kom, ja. Maar ik moet wel terug naar huis om alle spullen in te pakken en over te vliegen naar Engeland. Het gaat wel behoorlijk wat kosten, denk ik, dus daar moet ik nog even naar kijken...’
‘Dat regel ik wel, Abby. Dat is het minste wat ik voor je kan doen. Ik kan je ook helpen met inpakken, als je wilt.’
Ik trok spottend mijn wenkbrauwen op. ‘Je vergeet misschien dat je op toer bent, hè?’
Dit keer keek Harry me met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘En jij vergeet dat ik tussendoor ook nog kan komen, hè?’
Ik rolde glimlachend met mijn ogen.
‘Maar Charlie moet ook weer terug naar school, right?’
Ik richtte mijn blik terug op Harry. ‘Eh, ja. Ik denk dat ik naar eentje in Holmes Chapel ga zoeken, misschien voor tijdelijk, of voor altijd, wie weet? Ik weet nog niet precies waar ik wil gaan wonen. Het moet wel kunnen, ik moet mijn huis in Nederland eerst kunnen verkopen, wil ik dan in Engeland een eigen plekje kunnen krijgen.’
Harry haalde zijn hand van het stuur en omsloot ermee de mijne. Hij kneep toen zachtjes, zonder zijn blik van de weg af te wenden. ‘Abby, ik zal jou en Charlie zoveel mogelijk helpen, dus dat betekent dat ik ook voor de kosten van je huis in Nederland zal kunnen betalen zodat jij ondertussen een huis in Engeland kan zoeken. En, desnoods kun je ook voor de komende maanden in mijn huis in Londen verblijven, met Charlie. Dat is geen probleem. Ik weet wel een aantal basisscholen voor hem, aangezien Tristan ook niet op eenzelfde gebleven is. Er is er ook een in Londen, en ja, in Holmes Chapel. Het komt wel goed.’
Mijn blik was van onze handen langzaam naar zijn gezicht gegaan. Hij had een serieuze frons terwijl hij praatte, alsof hij echt elk woord wat hij zei honderd procent meende. Ik voelde bijna tranen opkomen, en kneep hem zachtjes terug.
‘Dank je.’ zei ik schor.
Harry draaide zijn hoofd toen naar me toe en glimlachte licht. Toen bracht hij mijn hand naar zich toe, en drukte hij zijn lippen op de rug van mijn hand.



Haaaa, het is weer even een paar dagen geleden geweest, hè! Sorry daarvoor... Deze hele afgelopen week was gewoon een regelrechte hel met school, training en werk... Ik was zo gestrest (en chagrijnig, haha)!
Maar nu gaat het op zich wel oké, lol :')

OH
WIE VAN JULLIE GAAN ER KAARTJES KOPEN?! VIP OF NIET?! Eh mer gad ik wou dat ik een American Express had omg:(:(:(

Reacties (7)

  • xMissMarije

    Mooi verhaal.

    5 jaar geleden
  • Nashton

    Ik ga kaaartjes kopen ^^
    Nouja, ik ga het proberen. :3

    5 jaar geleden
  • Kateee

    Wat is eigenlijk de american Express? En ja ik ga ook kaartjes kopen de VIP:)

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    ik ga kaartjes kopen:Dde vip kaartjes:D
    snel verder!!

    5 jaar geleden
  • xMichellee

    Aaawwhh..Lieefff ;d Snel verder xo(flower)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen