Foto bij 001.

Noor.

Met een stralende zon boven mijn hoofd liep ik door de straten van Amsterdam. Het was warm voor deze tijd van het jaar en ik kneep mijn ogen dicht tegen de zonnestralen. Ik graaide in mijn tas op zoek naar mijn zonnebril en liep de hoek om richting de dichtstbijzijnde koffiezaak. Bij binnenkomst werd ik aan alle kanten begroet en de jongen die in tegengestelde richting mijn kant op kwam, schenkte me een lief glimlachje. Ik draaide me om en kijk hem na. Zijn koperbruine haar werd gevangen door de wind zodra hij de deur nonchalant open trok en eenmaal buiten graaide hij in zijn zak om een pakje sigaretten tevoorschijn te toveren. Wanneer hij er een in zijn mondhoek stopte keek hij me opnieuw aan, mijn lichaam verstarde. Snel draaide ik me van hem weg en richtte mijn aandacht op de menukaart.
Twijfelend stond ik voor de toonbank te kijken wat ik nam, toen ik ineens een bekende stem achter me hoorde: ‘Nora!’
Ik schoot meteen in de lach, deze stem herkende ik uit duizenden. Ik draaide me om, waar Kelly met open armen op me stond te wachten. ‘Long time no see!’ zei ze glimlachend, ondanks dat ik haar eerder vanmiddag nog heb gezien op school. ‘Kom zitten!’
Ze bracht me naar een tafeltje voor het raam, waaruit we uitzicht hadden over het plein met een gigantische fontein. ‘How are you doing?’ begon ze, zodra ik plaats had genomen. Ik zuchtte.
‘Het gaat,’ mompelde ik. ‘Je weet van mijn thuissituatie, right?’ Kelly knikte.
‘Nog steeds niet veranderd. De liefde ligt ook stil, school schiet niet op en you know.. af en toe van die eenzame momenten waar je het even niet meer ziet zitten.’ Kelly schonk me een medelijdende blik.
‘Heb je hier al hulp voor gezocht? Dit kan toch zo niet langer!’ Ik knikte. ‘Sinds een paar maanden loop ik bij de psycholoog. De eerste tijd had ik nou niet bepaald het idee dat het ook maar iets hielp, maar ik merk dat mijn verleden steeds minder een rol gaat spelen in mijn leven,’
Kelly legde haar hand op mijn arm. ‘Dat is fijn, Noor! Ik weet dat ik er niet altijd voor je ben geweest de laatste tijd..’
‘Lieverd, daar kan jij toch helemaal niks aan doen, je hebt maanden in het ziekenhuis gelegen! Je had niet eens het recht om aan iemand anders dan jezelf te denken!’ Kelly glimlachte.
Kelly heeft een half jaar geleden een ongeluk gehad. Een of andere maniak had het lef om dronken achter het stuur te kruipen en heeft haar middenin de nacht geschept toen zij van de kroeg naar huis aan het fietsen was. Ze heeft vervolgens zo’n 3 maand in het ziekenhuis gelegen, waarvan 1 maand in coma. Heel even waren de doktoren bang dat ze vanaf haar middel verlamd zou zijn maar goddank dankzij intensieve fysiotherapie is ze vrijwel weer de oude geworden. De eerste tijd heeft ze voornamelijk in een rolstoel doorgebracht, maar deze heeft ze gelukkig ondertussen weer in mogen leveren.
Die horrornacht is voor mij de druppel geweest. Toen ik hoorde dat mijn beste vriendin het ziekenhuis lag ben ik gebroken. Alle nare gebeurtenissen bleven zich opstapelen en ik kon het mentaal niet langer meer uithouden. Ik heb toen een serieuze zelfmoordpoging gedaan; ik had mijn polsen doorgesneden. Mijn moeder vond me en heeft de ambulance gebeld. Ik heb toen een aantal weken in hetzelfde ziekenhuis gelegen als waar Kelly voor haar leven liep te vechten, maar ik ben nooit bij haar geweest. Dat kon ik niet aan.
Toen ik uit het ziekenhuis werd ontslagen heb ik me direct aangemeld bij een psycholoog en sindsdien heeft mijn leven stilgestaan. Mijn dagen bestonden uit slapen, mijn sessies bij de psycholoog en school. De laatste weken merk ik gelukkig dat ik er steeds meer van ga genieten om dingen te ondernemen. Het bezoekje aan mijn favoriete koffiezaak is tegenwoordig het hoogtepunt van mijn dag.

Opeens begint te lucht buiten te betrekken. Mensen van de bediening schieten naar buiten om het terras binnen te halen. Ondertussen schonk een andere ober ons een nieuw kopje koffie in. Ik keek de zaak in en scan de mensen om ons heen. Ik hou ervan om mensen te kijken, dan beeld ik me in hoe hun leven op dat moment zou zijn aan de manier van hun doen en laten.
Links van me zit een man ijverig op zijn laptop te tikken. Hij heeft een net, op maat gemaakt, donkerblauw pak aan met een rode stropdas. Ik schat hem niet ouder dan 30, nog best knap om te zien. Om zijn vinger zie ik een ring, wat laat zien dat hij hoogstwaarschijnlijk getrouwd is.
Mijn ogen dwaalden de zaak door, even verderop zag ik een moeder met een klein jongetje zitten. Het jongetje leek het niet echt naar zijn zin te hebben en aan het gezicht van de moeder te zien leek zij zo haar geduld te verliezen. Vervolgens vielen mijn ogen op Kelly, die druk in de weer is met haar telefoon en ondertussen van haar koffie nipt. Goddank wat was ik blij om haar te zien. Er zijn genoeg momenten geweest dat ik dacht dat ik haar nooit meer zou kunnen zien. Het had niet veel gescheeld of ze was er niet meer geweest..
Snel drukte ik deze nare gedachte weg en dronk van mijn koffie. Tijdens mijn sessies met de psycholoog is het me maar al te duidelijk geworden dat ik ontzettend makkelijk in een negatieve spiraal terecht kan komen met mijn gedachtes. Dat is ook niet heel gek als je bedenkt hoe lang mijn lijstje met trauma’s is geworden in 21 jaar tijd.
Je kan makkelijk zeggen dat ik een eenzaam persoon ben. Mijn vader is een zakenman, vandaar dat we niet in de armste buurt van de stad wonen. Mijn moeder is een huisvrouw, die haar hele leven al voor mij en mijn zus Janice heeft gezorgd, die nu gelukkig getrouwd is en een paar honderd kilometer verderop woont.
Toen ik kleiner was, werd ik erg gepest. Mijn klasgenootjes deden veel dingen opzettelijk, zoals mijn tas in de wc gooien, me laten struikelen of me uitlachen. Ik liep vaak weg van school, deed veel impulsieve dingen om mijn problemen te ontvluchten. Het werd steeds erger, ik bleef steeds vaker thuis en vertelde mijn moeder dan dat ik ziek was. Dan zat ik de hele dag op mijn kamer te huilen en werden de problemen steeds erger. Als ik dan terugkwam op school werden de pesterijen erger waardoor ik geleidelijk in een depressie belandde. Verschillende zelfmoordpogingen verder werd ik uiteindelijk overgeplaatst naar een andere school. Maar daar ging het gewoon verder, zonder enig idee van mijn ouders of leraren. Totdat ik op een dag wegliep van school en het bos in vluchtte. Ik had een doosje pillen van mijn vader in mijn tas en zocht een plekje ergens verscholen tussen een aantal bomen. Dat was mijn allereerste serieuze zelfmoordpoging, ik was toen 15 jaar oud.

In gedachten verzonken staar ik uit het raam en kijk over het plein, niet wetende dat het al 17:00 uur was. De mensen om ons heen waren al druk aan het schoonmaken. Voor me zat Kelly nog steeds druk met haar telefoon te spelen. Zachtjes tikte ik haar aan en wees om me heen. Ze knikte en liep naar de toonbank om te betalen. Ondertussen liep ik naar buiten om een sigaret aan te steken. Al snel volgde Kelly me en deed hetzelfde.
‘Nou, Noor. We zijn wel een stel kneuzen zo hè?’ grinnikt Kelly, in een poging om me op te fleuren.
‘Dat is een understatement. ‘Wat ga jij doen dit weekend?’ zei ik, in een poging om het onderwerp om te draaien.
‘God, dat weet ik nog niet. Het is nog maar donderdag! We hebben eerst nog een heerlijke vrijdag school voordat we überhaupt aan het woord weekend kunnen denken. Maar hè, morgen krijgen we een nieuwe jongen in de klas, weet je nog? Mevrouw Klaster vertelde dat afgelopen vrijdag!’
Dat is waar ook. Ik kan me nog herinneren dat ik het ontzettend vreemd vond dat er iemand aan het einde van de week zou instromen in onze klas.
Direct wekte het mijn nieuwsgierigheid. Zou hij aardig zijn? Of zou het weer zo’n kneus zijn die het ontzettend goed kan vinden met het deel van de klas waar ik het juist niet goed mee kan vinden? De enige waar ik mee omging was Kelly. Ondanks dat iedereen het verschrikkelijk vond dat zowel zij als ik gelijktijdig in het ziekenhuis hebben gelegen, gingen de plagerijen gewoon door toen ik terugkwam. Kelly beschermde me altijd, maar het duurde nog een paar maanden voordat zij uit het ziekenhuis werd ontslagen. Zij kon het wel enigszins vinden met de hele klas en iedereen was natuurlijk hartstikke excited toen zij op een dag weer terugkwam.
‘Ik ga er nu wel vandoor, Noor.’ Zegt Kelly. ‘Ik moet om 18:00 thuis zijn voor het eten!’
Ik neem afscheid van Kelly en begin aan mijn reis naar huis, naar die ene plek waar al mijn zorgen weer boven komen drijven.

Reacties (3)

  • Storiadolce

    Je hebt een unieke schrijfstijl ^^

    5 jaar geleden
  • Guillotine

    yess, veel van wat ik zelf heb meegemaakt of op t moment meemaak verwerk ik in dit verhaal!

    7 jaar geleden
  • brittktijger

    Wat heftig! Heb je dit echt zelf meegemaakt?

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen