Foto bij Art 28

Oké ik ben te lief voor deze wereld...
En nu denken jullie allemaal: nou, dat valt ook best mee.
En yep das waarxD.

Ik vind julli gewoon te lief;). Mja, hier n ietwat beter hoofdstukje;). Love ya all

Lol faal.... Vergeten te activeren.... Mja... Goeiiemorgen dan maar

Een paar maanden terug liep ik hier nog naar binnen met ten eerste: totaal geen zin. En ten tweede was ik super nerveus. Hier hadden Matt, Ruby en ik de presentatie gedaan waarmee we de pitch hadden gewonnen op de This Is Us opdracht. De première was inmiddels een week geleden en buiten Andy Samuels had ik totaal niets meer met One Direction te maken gehad. Andy was langs geweest en na wat dingen besproken te hebben, hadden we afspraken gemaakt voor een communicatieplan dat we voor zijn bedrijf MyBox zouden gaan maken. Weer een opdracht binnen dus, en aangezien Liam mij had aangeraden en mijn baby'tje aka het This Is Us project toch afgelopen was, zou ik me met Andy's bedrijf bezig gaan houden de aankomende weken. Dit natuurlijk met veel dingen ernaast, maar eigenlijk vond ik het best leuk om me zo bezig te kunnen houden. Het was een beetje van beide kanten van het vak en dus bleef ik steeds maar afwisselen in wat ik deed.
Ik had dan ook veel geleerd sinds de laatste keer dat ik hier naar binnen gelopen was. Echter zat er wel een gelijkenis in toen en nu. Toen had ik er geen zin in gehad, voornamelijk omdat ik het niet zo op presenteren had. Maar ook deze keer had ik er geen zin in. Met dit laatste gesprek, het inleveren van het rapport, zou mijn baby'tje echt afgelopen zijn. De film liep de eerste week echt storm en ik had verhalen gehoord over meiden die gilden in de bioscopen. Het was ook zeker wel een goede film, ik had hem immers gezien op de première. Maar ik had niet gegild, dat is een ding..
Na het korte, standaard gesprek met de verveelde receptioniste kon ik al snel doorlopen naar dezelfde vergaderzaal waar ik eerder dit jaar de presentatie had gehouden. Het leek echt een tijd terug, jaren zelfs. Vergeleken met toen is mijn leven nu al helemaal een puinhoop. Iets wat ik wel allemaal op anderen af kon schuiven, maar toch is het en blijft het mijn eigen stomme schuld. Ik had mezelf zo diep in de leugens gewerkt dat ik er voorlopig niet meer zou uit komen. Er waren teveel redenen om niet eerlijk de waarheid te vertellen maar het liegen deed mezelf geen goed. Ik was niet alleen vermoeid van het constante slechte slapen door alle nachtmerries. Maar ook nog de hele dag leugens vol houden over Casey werd me teveel.

Dat dit soort gesprekken erg saai van stof waren, wist ik al lang. Maar dat ik er echt heel veel moeite mee zou hebben om bij te blijven, gaat echt te ver. Een snelle flits van een bijna slapende Harry zo'n maand terug kwam in me op en even moest ik zachtjes grinniken. Jammer dat ze er nu niet bij waren, dat was veel leuker geweest dat dit saaie, stoffige, hoogbejaarde, graftakkengesprek. Om het maar een naam te geven.
Ze hadden me gevraagd naar mijn ervaringen, mijn mening erover en verder advies. Ik had in Amerika kennis gemaakt met het vaste team aan PR-medewerkers en adviseurs van One Direction en die zouden vanaf nu het beetje publiciteit wel bij kunnen houden wat nog over de film uit zou komen. Er hoefde geen nieuwe campagnes meer bedacht te worden, alleen nog maar gemonitord en dat konden ze goed zelf af. En daarmee zat mijn werk er hier dus op.
De mensen voor wie ik de eerste keer had moeten presenteren waren verrassend tevreden met het resultaat en ook het rapport hadden ze met open handen ontvangen. En toch was ik blij toen ik de mannen een hand kon schudden en "het beste ermee" kon zeggen. Ik had compleet geen zin meer in iets en hierna zou ik mooi naar huis gaan en lekker de hele avond met Mick op de bank gaan zitten en thee drinken. 'Maybe we'll meet again some day Miss Case,' zei een van de mannen die ik in mijn gedachte steeds aanduidde als zuurpruim. Zoals ik al zei: niet zo goed in namen. Ik glimlachte vriendelijk naar Zuurpruim terwijl ik ook wist dat wat hij zei gewoon netjes betekende: "tot nooit meer ziens". Maarja, we zullen wel weer nieuwe opdrachtgevers vinden. Hoop ik. Hiermee was het hele Niall idee tenminste echt afgelopen. Ik zou professioneel niets meer met hem te maken hebben en ook zou ik hem als Casey ontwijken. Dan was dat hoofdstuk tenminste afgesloten. Heel eerlijk? Wilde ik dat? Nee, maar het moest. Ik kon hem niet toe laten in mijn leven, het was zo klaar als een klontje en daarmee punt uit. Ik zou hem alleen maar pijn doen.

Dat de zomer echt voorbij was, was goed te merken. Het werd koud in Londen en de wind was soms erg schurend en vervelend. Het feit dat ik geen rijbewijs had, was niet echt een heel probleem aangezien je in de hoofdstad toch langer in de file stond dan dat je bezig was met de underground. Daarnaast kon je altijd in nood nog een taxi nemen dus thuis kwam je altijd wel. Toch was ik wel heel erg blij toen ik eindelijk de bekende voordeur van mijn appartement zag. Of nou ja, de buitendeur van het gebouw. Eerst moest ik nog met een lift naar de negende verdieping en als die lift nou nog een snel was, was dat echt het probleem niet geweest. Maar dat was tegen gevallen, stom sloom ding. Het was pas dinsdag, maar ik had nu al helemaal geen zin meer in de rest van de week. Het slecht slapen en alles eromheen maakte me uitgeput en oververmoeid. 'Honey, you really look terrible,' zei Mick toen ik languit op de bank geploft was. Hij had zitten wachten met de thee en dat kon ik dan wel weer waarderen. Mijn benen had ik over hem een laten vallen waardoor ze nu op zijn schoot rustte, maar hij maakte er geen probleem van. 'I feel terrible,' bekende ik. 'Well then go to bed early tonight. Get a proper shower and dive in your bed,' stelde hij voor. 'Nahh, I'm good,' zei ik, bang om te gaan slapen. Ik wilde de nachtmerries niet meer. Het begon me teveel te worden. 'Well, then we get some dinner first. I made us soup.' 'You opened a can,' corrigeerde ik hem. 'And I went to the bakery,' vulde hij zichzelf trots aan. Mick had geen baan. Wel een volledige opleiding maar het was nu bijna 4 maanden geleden en nu pas begon hij van alle drama van zijn ouders te ontkomen. Hij was zo goed als ontsnapt aan hen en was er gruwelijk overspannen van geworden. Maar alles liep al weer heel goed met hem en ik zou hem denk ik volgende week wel kunnen pushen om toch maar weer te gaan solliciteren.
Mick stond op om wat kommen soep en de soep en broodjes zelf te gaan pakken toen de bel ging. Waardoor ik dus maar richting de voordeur liep. Waarom zou iemand hier aanbellen? Tenzij de deur beneden al open was ofzo? Nogal vermoeid zwaaide ik de deur ope-
Wait. Whut?

Reacties (8)

  • kukeluusje

    Niall???
    I wane know further please

    6 jaar geleden
  • 15xCupcake

    *komt nog eens op quizlet, ziet 3 nieuwe hoofdstukjes van Curlyy* YESSS:)
    Ik hou echt ongezond veel van jouw verhalen :p
    snel verder jij, ik wil weten wie het is:Dx

    6 jaar geleden
  • xLouisee

    What what what what what what what.
    TELL MEEE. Ik heb nu een nieuwsgierig momentje.
    En ik hou zeker niet van geheimen.
    Nieuwe abo & snel verder xxx

    6 jaar geleden
  • Scribe

    Perrie of niall of zayn. 1 van die drie:)

    6 jaar geleden
  • TheBlueJay

    NEEEEE waarom!!!!???? laat je ons nou met die spanning zitten(huil)

    maar ik denk dat het of heel one direction is of naill(lol)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen