Foto bij In love 030 - Zayn Malik

Uren, dagen en zelfs weken gaan voorbij in mijn eigen dimensie. Ik sliep veel waardoor mijn energie weer terug kwam. De laatste dagen heb ik alleen maar rond gelopen en vond uiteindelijk een deurtje. Ergens in het donker. Ik werd geleid door een lichtje in mijn hoofd. Op automatische piloot liep ik op het deurtje af. Wonder boven wonder was het deurtje los. En nu sta ik in een verlichte kamer.
Mijn ogen wennen nog even aan het licht om dan volledig open te gaan en de kamer af te speuren.
Er is op het deurtje na niks in de kamer. Het is net een wolk. Een wolk met een gat waar een deur is.
Ik draai me om rond mijn as. En als ik weer kijk naar de wit legen muur staat een wezen voor me.
Het is geen engel. Het is niet volledig wit. Maar het is ook geen duivel of een geest. Het is namelijk niet rood of doorzichtig.
Het is … het is een het. Beter kan ik het niet omschrijven.
We kijken elkaar in de ogen aan. Ik wacht tot het iets gaat zeggen. Uiteindelijk opent het de mond en hoor ik de klanken die een zin vormen.
“Dag Zayn, ik ben Peet, Ik ben de engel des duivels die je de weg wijst.”
Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik het aan. Een engel des duivels die peet heet? Serieus in wat voor dimensie ben ik eigenlijk! Weken lang vraag ik me dit al af.
“Je bent in je eigen wereld, Zayn,” beantwoordt Peet mijn vraag alsof hij gedachten kan lezen. “Ik kan geen gedachten lezen, je blik spreekt boekdelen en ik heb ervaring, jaren lange ervaring. Dit is mijn beroep Zayn. Ik help mensen. Mensen kiezen naar het juist. De dood, of hun leven. Het is jou tijd om te kiezen Zayn. Ga je vredig slapen, of keer je terug naar je popster leven ?” gaat Peet met een bemoedigende glimlach verder.
“Mijn leven.” Antwoordt ik zonder problemen.
“Ben je zeker Zayn? Deze toch kan veel pijn en emoties bevatten.”
Ik knik. “Opgeven is makkelijk, maar vechten is soms beter. In dit geval is vechten beter. Ik moet dit doen. Ik moet terug naar mijn geliefden. “
Peet knikt en neemt mijn hand.
Hij wil een stap zetten maar ik trek hem terug. Vragend kijkt hij me aan.
“ Dit kan mijn wereld niet zijn. Ik stel me zo’n dingen nooit voor. Ik stel me geen donker plaats voor waar ik helemaal alleen ben. Om dan opzoek te moeten gaan naar een witte kamer.” Spreek ik uit.
Peet glimlacht. “het is jouw onderbewust zijn die dit gecreëerd heeft. Je voelde je vaak alleen maar een licht puntje in je leven zorgde voor het grootte licht en geluk. Daarvoor staat het donker en deze kamer. Ze zal vast heel speciaal zijn.” Trots om zijn eigen woorden kijkt hij me aan.
“Dat is ze.” Beantwoordt ik kort.
Hij knikt en kijkt me bemoedigend toe.
Ik snap wat hij bedoeld en knik met ene bang hartje.
Maar ik weet waarvoor ik dit doe. En als ik eindelijk terug in de echte wereld zal zijn. Zal ik de pijn dankbaar zijn.


Weer een nieuw stukje! Hoop you like!:)En ik hoop van harte dat dit toch niet TE cliché is.....lovies! xx

Reacties (2)

  • Leeyum4Everr

    I like! En heb je je naam veranderd?:)
    Snel verderr! x

    5 jaar geleden
  • lalalia

    Dementie is een ouderdomsziekte, wss bedoel je dimensie!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen