Foto bij Page 115 - Niall

Hiiiii allemaal (:
Ik wil even zeggen dat ik het écht heel vervelend vind dat ik de laatste tijd zo weinig schrijf ): I'm very sorry! Ik ben laatst ook alweer wat abo's kwijtgeraakt en stiekem hoop ik vooral dat dat daardoor komt en niet doordat ik opeens veel slechter ben gaan schrijven of zo. Ik zou ook echt wel meer willen schrijven, want er zijn genoeg momenten dat ik bezig ben met iets stoms als huiswerk en ik eigenlijk alleen maar zou willen dat ik klaar was, zodat ik iets leuks als schrijven kan doen, dat ook nog eens nuttig is, maar helaas staat dat huiswerk eerst nog in de weg en het is véél. En om eerlijk te zijn vond ik een hoofdstuk als dit ook nog best moeilijk om te schrijven, omdat het best wel serieus is. Ik hoop dat het niet té dramatisch is geworden (: ik vind het eigenlijk niet zo leuk om Niall en Jay afscheid van elkaar te moeten laten nemen. Maar ik hoop dat jullie dit hoofdstuk een beetje goed vinden (:
Ik vond trouwens laatst nog iets op internet wat ik graag met jullie wilde delen, namelijk dit: *klik op dit linkje*
Gewoon omdat Ed Sheeran een van mijn favoriete zangers is (dit wisten jullie vast nog niet (; ) en hij een liedje over New York zingt en ik dat wel toepasselijk vond. Ik vroeg me eigenlijk een beetje af waarom ik dat liedje Empire State of Mind nog nooit eerder gebruikt had in dit verhaal (ook de originele versie), terwijl het er eigenlijk wel bij past...
Ik wilde trouwens ook nog even zeggen dat ik alle reacties op het vorige hoofdstuk ook echt heel leuk vond! Ik vond het heel leuk om eens van jullie te horen wat jullie nou het leukste moment in het verhaal vonden en zo (: mochten er mensen zijn die het zich afvragen, ik sluit mezelf trouwens bij Jay. Ik weet niet waarom, maar het stuk dat ze samen Shrek keken, vond ik een van de leukste stukken om te schrijven ^^
En heel erg gefeliciteerd voor de mensen die ook kaartjes hebben voor een van de twee 1D-concerten! (: (voor mensen die zich dat afvragen: ik zit trouwens in vak 125 (: ). En mensen die geen kaartjes hebben... *feeds you ice cream* ik hoop dat ik je in dat geval nog een beetje kan opvrolijken met een hoofdstukje (:
Lots of love (:

Bijna als in een trance doorstond ik de langs alle punten die we moesten afleggen op het vliegveld, van het inchecken, de bagage inleveren, controle van tickets, paspoorten, de detectiepoortjes en alles, gewoon omdat het bijna onwerkelijk was om te weten dat het na deze momenten allemaal afgelopen zou zijn en ik New York City achter me zou moeten laten. Of misschien kwam het ook doordat ik een hele nacht niet geslapen had.
Al die tijd werd ik nog gewoon omringd door allemaal mensen die ik goed kende; de jongens, ons hele team, de bewaking en natuurlijk Jay, die gelukkig nog tot in de vertrekhallen bij me kon blijven, omdat haar vliegtuig naar Amsterdam slechts een uur na dat van ons zou vertrekken. Blijkbaar had mijn vriendinnetje lang niet zo veel last van een slaaptekort als ik, want tijdens alle controles die we moesten passeren, wist ze me nog steeds energiek alle verhalen te vertellen over hoe ze altijd zenuwachtig werd van de controles op vliegvelden, zeker van de Amerikaanse douane, omdat die volgens haar zo streng overkwam, en ze van de keren dat ze nu in een vliegtuig had gezeten al twee keer was aangehouden bij de detectiepoortjes, voor dingen als een fles zonnebrand die ze in haar tas had laten zitten. Ik lachte om de dingen die ze zei, terwijl ik net deed alsof in niet doorhad dat Jay gewoon zo normaal mogelijke gesprekken probeerde te voeren, omdat ze nog niet wilde denken aan iets als afscheid nemen. We doken samen de taxfreeshop in, waar Jay enthousiast op het idee kwam om parfums uit te testen en verschillende flesjes die daarvoor bedoeld waren uit het schap pakte, om ze op de dunne strips papier te spuiten en na zelf geroken te hebben om mijn mening te vragen wat ik ervan vond. Ik probeerde de namen van de geurtjes die we beiden lekker vonden ruiken te onthouden, voor het geval dat ik ooit nog eens een cadeautje voor haar zou moeten kopen of zo.
IJzingwekkende rillingen gingen door me heen op het moment dat ik me besefte dat ik in een half uur tijd al aan boord van dat vliegtuig zou zitten en ik nam Jay mee, ergens naar een hoekje, waar ik hopelijk in alle rust afscheid van haar zou kunnen nemen. Stevig drukte ik mijn lippen op haar lippen, wetend dat dit misschien wel de laatste keer was dat ik haar zou kussen in een tijd waarvan ik totaal niet wist hoe lang die zou gaan duren. Ik wilde bij haar blijven, haar stevig vasthouden en samen alle dingen doen die we nog niet gedaan hadden, ook al zouden die misschien moeilijker om te vinden zijn. In mijn hoofd ging ik even na of het gewoon mogelijk zou zijn om haar stiekem met me mee te nemen naar Londen, ook al wist ik zelf ook wel dat die gedachte onrealistisch was. Dus ik zoende haar, anders dan al die andere keren dat ik haar gezoend had, tot ik dacht een soort zoute smaak op haar lippen te proeven. Ik maakte voorzichtig mijne lippen los van de hare en keek Jay uitgebreid aan, waardoor ik haar ogen zag glimmen en het vocht zag dat haar wangen nat had gemaakt. Ik beet zachtjes op mijn lip, omdat het natuurlijk nooit leuk was als een meisje opeens begon te huilen als je haar aan het zoenen was en zeker niet als dat het meisje was waarvan je zielsveel hield.
'Was my kissing that bad?' grapte ik dus maar, in een poging het drama van de situatie af te nemen en Jay gaf me een geïrriteerde duw tegen mijn schouder.
Toen zuchtte ze. 'I'm just going to miss you so incredibly much, you idiot.' Geërgerd veegde ze met haar handen over haar handen over haar wangen, in een poging haar tranen weg te halen. 'I promised myself I wasn't going to cry,' mompelde ze zachtjes. 'I didn't want to make a drama of it. It's just...'
Ze maakte haar zin niet eens af en ik trok haar dicht tegen me aan, terwijl ze haar hoofd in mijn schouder begroef. Ik aaide over haar haren en negeerde het feit dat er op mijn schouder een natte plek in mijn T-shirt ontstond.
'I'm really going to miss you too,' fluisterde ik, terwijl ik merkte dat er een brok in mijn keel ontstond. Niet ik ook al, dacht ik geërgerd en ik deed mijn best om mijn eigen tranen binnen te houden. 'I'm going to miss you so much. But I know everything is going to be alright, Jay. If we really love each other, I think this distance would only make us stronger, right?'
Ik voelde hoe ze met haar hoofd knikte en ik zuchtte opgelucht.
'I know that,' mompelde ze, terwijl ze haar hoofd ophief om me weer aan te kijken. Ik ging voorzichtig met mijn duim over haar wang om haar tranen weg te vegen. 'How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard,' mompelde Jay zachtjes en ik glimlachte.
'Winnie the Pooh?' gokte ik voorzichtig en Jay begon te knikken.
'You know me so well.'
Het was mooi om te zien dat ondanks het restje tranen in haar ogen, haar mond zich in een glimlach gevormd had. Ik drukte haar opnieuw tegen me aan, alsof ik niet van plan was haar ooit los te laten, al was dat misschien slechts in figuurlijke zin zo.
Een blikken stem die in een Amerikaans accent omriep dat mijn vlucht zou beginnen met het inladen van de passagiers, leek me uit een soort van droom te vissen en ik keek Jay nog een keer uitgebreid aan. De manier waarop ze daar klaarstond, met haar gekleurde rugzak op haar rug, deed me zo ontzettend veel denken aan de allereerste keer dat ik haar gezien had. Alleen haar kleding was anders. Vandaag had ze expres een lange broek, de enige die ze bij zich had, aangetrokken, omdat ze gemerkt had dat het nog best fris kon zijn wanneer ze zich in het vliegtuig bevond. Ik hield haar beide handen vast en heel even was er een stilte tussen ons, waarin we alleen maar even naar elkaar staarden. Ik denk dat we daar misschien wel langer dan een minuut zo hebben gestaan, voordat Jay haar blik losscheurde.
'I guess it's time then,' mompelde ze zachtjes, op een toon waaraan ik kon merken dat ze dit niet leuk vond. Bijna had ik de neiging om alles om te draaien en alsnog gewoon hier te blijven, bij haar en samen weg te rennen, of het land af te reizen op een motor of in een oude pick-up truck. Maar in plaats daarvan knikte ik alleen met mijn hoofd en trok ik haar voorzichtig mee. Hand in hand liepen we naar de juiste gate, waar mijn "reisgezelschap" op me stond te wachten en ik me bij hen aansloot. Van een afstandje zag ik een groep meisjes, die naar ons stond te kijken, maar waarschijnlijk niet dichterbij durfde te komen vanwege de bewaking.
Jay wierp een vlugge blik op hen, maar besloot zich niet echt iets aan te trekken van de mobieltjes die ze in hun handen hadden om foto's te maken. Ze sloeg haar armen om mijn nek, kuste nog een keer mijn lippen en begroef zich vervolgens dicht tegen me aan. Verder zei ze niks en ik zweeg zelf ook maar, bang dat alles misschien als een zeepbel uit elkaar zou kunnen spatten.
Op dat moment voelde ik hoe iemand me tegen mijn schouder tikte. Ik keek op en zag dat het gezicht van Paul naast me verschenen was. Hij wees voorzichtig op mijn bandgenoten, die al aan de andere kant van de kaartjescontrole stonden en ik begreep het.
Vervolgens richtte ik me weer op mijn vriendinnetje en had geen idee hoe ik gedag tegen haar moest gaan zeggen. Misschien was dat ook wel niet echt nodig.
'I love you,' waren de laatste woorden ik haar hoorde zeggen, voordat ze me losliet.

Reacties (13)

  • blackromanceboy

    *barst in janken uit*

    5 jaar geleden
  • Summerday

    Heeft iemand een tissue?

    6 jaar geleden
  • Smeerkaas

    en stiekem hoop ik vooral dat dat daardoor komt en niet doordat ik opeens veel slechter ben gaan schrijven of zo. Ik zou ook echt wel meer willen schrijven, want er zijn genoeg momenten dat ik bezig ben met iets stoms als huiswerk en ik eigenlijk alleen maar zou willen dat ik klaar was, zodat ik iets leuks als schrijven kan doen, dat ook nog eens nuttig is, maar helaas staat dat huiswerk eerst nog in de weg en het is véél. En om eerlijk te zijn vond ik een hoofdstuk als dit ook nog best moeilijk om te schrijven, omdat het best wel serieus is. Ik hoop dat het niet té dramatisch is geworden (: ik vind het eigenlijk niet zo leuk om Niall en Jay afscheid van elkaar te moeten laten nemen. Maar ik hoop dat jullie dit hoofdstuk een beetje goed vinden (:


    Meissie, jij bent echt niet een slechte schrijfster, knoop dat maar eens goed in je oren. Die mensen die hun abo wegdoen, hebben gewoon niet de gave om te beseffen dat je supergoed schrijft. Ik weet dat het niet leuk is, maar volgens mij heb jij nog meer dan 200 mensen die wel elke keer reikhalzend uitkijken naar een stukje van jou. Focus op die mensen (ikke dus, jeeeeeeeeej, je gaat mij toch niet gaan teleurstellen?) *puppyeyes*
    eerlijk gezegd maak je me een beetje bang om dit stukje te gaan lezen. Is het echt zo droevig? Ik zie hier allemaal reacties staan van mensen die bijna moeten wenen enzo. Ik vind het niet leuk. En tuurlijk ga ik je stukje goed vinden! Super zelfs, zoals altijd, er is geen moment waarbij jij me zou kunnen teleurstellen, behalve dan wanneer je zou stoppen met schrijven. Je hebt het talent ervoor dus het zou zonde zijn. Nu ben ik wel een beetje zwartgallig bezig. Ik ga proberen mijn kop te houden en de schoonheid van dit stukje tot me te laten doordringen.

    Gewoon omdat Ed Sheeran een van mijn favoriete zangers is (dit wisten jullie vast nog niet (; ) en hij een liedje over New York zingt en ik dat wel toepasselijk vond. Ik vroeg me eigenlijk een beetje af waarom ik dat liedje Empire State of Mind nog nooit eerder gebruikt had in dit verhaal (ook de originele versie), terwijl het er eigenlijk wel bij past...
    Ik wilde trouwens ook nog even zeggen dat ik alle reacties op het vorige hoofdstuk ook echt heel leuk vond! Ik vond het heel leuk om eens van jullie te horen wat jullie nou het leukste moment in het verhaal vonden en zo (: mochten er mensen zijn die het zich afvragen, ik sluit mezelf trouwens bij Jay. Ik weet niet waarom, maar het stuk dat ze samen Shrek keken, vond ik een van de leukste stukken om te schrijven ^^


    Ik wist dit lekker wel al! *voelt zichzelf nogal wat* Het past er inderdaad heel goed bij. Ik vraag me niet af waarom je het nog niet gebruikt hebt, er zal wel ergens een vage reden achter zitten die ik nu nog niet kan beseffen. Oeh, nu weet ik het eindelijk ook welk stukje jouw lievelings was. Blij dat ik het weetxD

    En even over die quote van Winnie the Pooh: die kende ik ook al. Ik vind die beer echt zo leuk en diep. Voor een pluchen beertje heeft hij heel erg diepzinnige gedachten. Net zoals jou eigenlijk=)
    Dank je voor de ice cream omdat ik niet kan gaan =S

    awh.
    dat is eigenlijk alles wat ik kan zeggen.
    awh.
    omdat ze zoveel van elkaar houden.
    awh
    omdat ze elkaar niet willen lossen en niet uitkijken naar het afscheid.
    awh
    omdat dit zo mooi geschreven is en ik er gewoon stil van werd.
    awh
    omdat dit gewoon één van de meest prachtige verhalen zal zijn die ik ooit zal lezen omdat je met zoveel gevoel schrijft en ik echt gewoon op sommige momenten zou wensen dat dit realiteit zou kunnen zijn..
    Dank je daarvoor=)

    6 jaar geleden
  • Cannon

    Aw noo ;(
    Die cover van Ed Sheeran is trouwens echt te perfect, omg.

    6 jaar geleden
  • austin4ever1

    Jeetje ik zit hier gewoon te huilen ik leef me zo in in dit verhaal echt super mooi verhaal en ik vind het zo erg dat ze nu ieder een andere kant opgaan hoop zo dat ze elkaar snel weer zien!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen