Foto bij Art 30

DUUUUUUSSSS
een mega lang hoofdstuk voor jullie!!
Nu wel allemaal een reactie achter laten want dan vind ik jullie lief:).
Ik ga nu lekker uiteten aangezien mijn pa tot eind november weer weg gaat;)... Byeeee

Hoe graag ik ook weg wilde kijken, het lukte me toch niet. Al bijna een kwartier stond ik naar mijn evenbeeld te staren en niets dat ik zag vond ik leuk om te zien. Afgelopen nacht had ik letterlijk niet geslapen. De nachtmerries leken maar niet op te houden en vannacht had ik mijn ogen niet dicht durven doen, bang om alles opnieuw te moeten herbeleven. Dubbelop zou je zeggen, want herbeleven deed je altijd opnieuw. Maar als je die herinnering al heel vaak had herbeleefd kon je het inderdaad wel opnieuw herbeleven noemen. Het liefste wilde ik alles gewoon vergeten. Praktisch gezien had ik eigenlijk niets meer met hen te maken. Ze waren toch weg en konden me niet vinden op het moment dat ik terug zou komen. Daar was ik dan ook niet bang voor, voorlopig. Het was het idee dat mijn geschiedenis altijd littekens achter zou laten houden, waren het dan wel niet die littekens die op mijn huid vereeuwigd waren de laatste nacht, dan was het wel dat emotionele litteken dat voor altijd in mijn ziel zou staan. Het was niet iets waar je overheen groeide, al had ik dat graag wel gehad. En elke keer als ik in de spiegel keek, werd ik aan hen herinnerd. Maar toch kon ik niet weg kijken. Zo ook deze keer niet. Deze keer keek ik naar de wallen die nog steeds zichtbaar waren onder mijn ogen. De donkere kringen die ik geprobeerd had weg te werken met make up die er eigenlijk niet voor bedoeld is. Maar ook de lijntjes onder mijn ogen, die me er veel ouder uit lieten zien dan ik al was.
'Hen? Are you ok?' Ik had niet eens gemerkt dat Mick naast me in de badkamer was komen staan. En dat terwijl ik hem door de spiegel gewoon uitstekend kon zien. Op die manier keken we elkaar dan ook aan, via de spiegel. Mick was een goed hoofd langer dan ik en leek jaren jonger. Maar dat kon ook komen doordat ik mezelf nu zo'n 25 zou hebben geschat en Mick gewoon 22 zoals hij was. Daarmee was hij twee jaar ouder dan ik, al leek dat vaak niet zo. 'Henly talk to me,' sprak mijn beste vriend duidelijk bezorgd. Maar om eerlijk te zijn wist ik niet wat ik moest antwoorden. Vandaar ook dat ik uit de spiegel weg keek en mijn armen om hem heen wikkelde. Ik had zijn veilige armen nodig. Ook al waren het stiekem niet helemaal zijn armen waar ik naar verlangde, hij voldeed ook. Voorlopig.

Toen ik mezelf eindelijk weer bij elkaar had vertrokken Mick en ik maar richting het adres dat Perrie me vandaag nog gewhatsappt had. Sinds ze dinsdag langs was geweest hadden we eigenlijk best leuke gesprekken gehad via het sociale medium. Ik had het druk gehad met Andy's opdracht op het werk en kwam daarna thuis om aan de opdracht van Perrie en Zayn te werken. Niet dat ik het zo heel erg vond om druk te zijn, het hield mijn gedachten tenminste gefocust zodat ik niet kon afdwalen. Daarentegen was het constant bezig zijn wel vermoeiend. En toch vond ik het niet erg om nu naar Perrie en Zayn toe te gaan, zoals ik al zei: afleiding was goed.
'Hey! Come on in!' zei Perrie terwijl ze ons beide een knuffel schonk. 'Zayns making dinner,' vertelde ze, waarna ze onze jassen aan nam en ons door de ongelofelijk grote woonkamer richting de ook al grote keuken leidde. 'Having the male making dinner, you did well I see,' lachte ik. Niet dat ik Mick erg graag liet koken. Hoe hij ooit voor zichzelf zou moeten gaan zorgen was mij nog een raadsel. Misschien dat hij de juiste vent kon vinden die wel kon koken ofzo. 'I know,' glimlachte ze, waarna ze op de kokende Zayn af liep en hem een kusje op zijn wang drukte en met haar hand door zijn haar ging. Iets wat Zayn niet zo erg als gewoonlijk leek te vinden. Ik had een aantal keer mogen mee maken hoe hij reageerde als een van de jongens aan zijn haar zat. Hij zei ons kort gedag waarna hij zich weer even op de pannen richtte. Perrie had hem flink onder de duim en eigenlijk was dat helemaal niet zo verkeerd. Geamuseerd keek ik toe hoe Perrie en Zayn wel echt gelukkig samen leken te zijn. Het was mooi om te zien. 'Let me do that for now and show Evelyn your creations,' stelde Perrie voor. Zayn knikte enigszins opgelucht omdat hij volgens mij ook geen keukenprinses was en liet de pannen voor wat ze waren. 'So how was your day, Eve?' vroeg Zayn oprecht geïnteresseerd terwijl hij me door zijn inmens grote huis leidde. 'Long,' antwoordde ik lacherig maar eerlijk. 'Ahh poor you. Do you have new projects to work on. I mean The This Is Us thing has ended right?' 'Yep it has, and because of the film project we have a lot of new assignments. So we'll be busy for another while.' Zayn knikte, waarna hij een kamerdeur open sloeg en er een hele art galerij tevoorschijn kwam. 'You made all of this?' vroeg ik verwonderd. Hij was serieus echt goed, iets wat me gedeeltelijk een beetje verbaasde, maar ook wel weer logisch was nu ik erover na dacht. 'Yeah. I ehh... It's just a hobby,' mompelde Zayn een beetje verlegen. 'You're really good man!' complimenteerde ik hem, waarop ik een kleine thanks kreeg. 'Perrie told me you were good aswell. Can you show me one day?' 'Maybe I will, if you dare to come to my appartment. It's as big as your livingroom and kitchen all together. So if you're claustrofobic I surely wouldn't come,' grapte ik. 'I think I can handle that.' 'Then you're welcome to visit any time you like,' meende ik. Het voelde alsof het kunstzinnige in ons beide een soort band schepte. Een vriendschappelijke band die ik al jaren niet meer wist op te bouwen. Mick kende ik al eeuwen, vanaf jongs af aan. En Rubs, Lea en Matt waren gewoon blijven plakken aangezien we elk jaar van Uni weer bij elkaar in de klas kwamen. Maar echt makkelijk vrienden maken deed ik niet. Vandaar ook dat de nog zo prille vriendschap tussen Perrie en mij ook erg nieuw was voor me. Misschien dat ik Zayn ook ooit kon vertellen dat ik Casey was, als hij zweerde het voor zichzelf te houden. Het zou in elk geval fijner zijn voor Perrie denk ik. Daarnaast hoefde ze nog niet alles te weten als ze iets wisten over Casey. De rest was een geheim dat ik goed bewaarde en waar ik niet snel over zou praten. 'I think dinner must be about ready,' dacht Zayn hardop waarna we allebei terug naar de keuken liepen. Dit wel onder Zayns instructies want mannnn wat was dit huis groot. Ooit wil ik hier nog verstoppertje spelen.
Zayn had in elk geval gelijk aangezien Perrie Mick al aan het werk had gezet en de hele tafel inmiddels gedekt was. Maar goed ook, kon die luiaard zijn handen ook eens goed gebruiken. Zayn bood me wat te drinken aan waarna ik beleefd het wijn aanbod af sloeg. Mij zou je nooit met alcohol vinden. Smerig spul. Nooit. De sinaasappelsap die ik als alternatief aanbod kreeg sloeg ik echter niet af waarna Zayn het voor me inschonk terwijl zijn mobiel af ging en hij snel de drukte van de keuken ontglipte nadat hij mij mijn drinken had gegeven. 'Still busy Perrie?' vroeg ik haar, wetend dat ze de afgelopen dagen van hak op de tak door Londen heen was gesjeesd voor haar baan. Ze vond het zingen heerlijk en had meteen al de grootste verhalen over de andere meiden die inmiddels meer zusjes voor haar waren. 'Yeah, all sorts of album stuff which isn't even interesting. But I can't complain if I see you.' Ze had dus wel recht door alle make-up op mijn gezicht gekeken en wist dat er wallen onder zaten. Ik had het helemaal niet op make-up, maar met wallen van hier tot Paramaribo zag ik er ook echt niet uit. 'I'll be just fine. Only tomorrow left and then it's weekend!' zei ik opgewekt. 'Pfff, how I miss that feeling. My scedule isn't really adjusted to week and weekend days.' 'I see. Neither was the sceduele from the One Direction guys when I spent that week in The States,' dacht ik hardop. 'That was Niall,' zei Zayn tegen Perrie terwijl hij terug de keuken in liep. 'He is dropping by to pick up the camera in a few,' vertelde hij. Zijn naam alleen al had me doen opkijken, maar het feit dat hij ook zo nog langs ging komen maakte het helemaal compleet. Ik wilde hem al sinds de première dolgraag zien, maar wist dat het geen goed idee was. Perrie glimlachte als antwoord waarna ze de pannen op tafel zette. 'Dinner's ready,' verklaarde ze waarna we alle vier aanschoven.
Ondanks dat ik het gesprek erg graag wilde volgen, lukte het me niet om mijn aandacht er volledig bij te houden. Wat als Niall me nou zou herkennen? Hij zou teleur gesteld zijn als hij zou weten dat zijn Casey, zijn Henly, ik was. Daarnaast zou ik hem alleen maar bullshit en drama kunnen bieden. En daar was Niall te goed voor. Hij hoefde niet te zitten met alle rotzooi die mijn verleden mee had gebracht. En daarom zou ik het hem ook nooit gaan vertellen.
Wel moest ik beide Zayn en Perrie nageven dat ze goed gekookt hadden. Het eten was dan ook binnen een mum van tijd op en terwijl Perrie en ik besloten om af te ruimen (iets wat Perrie in eerste instantie alleen had willen doen, maar ik niet toe liet), zou Zayn de muur waar het schilderij van Casey zou komen laten zien. Zayn had het in het voorbijgaan ook aan mij gezegd, maar had geen idee dat ik Casey was. Vandaar ook dat Mick nu even snel een foto van de muur en de kamer zou maken zodat Casey het later zelf kon zien. Ahummm... En ja ik merkte heus wel dat Perrie het niet leuk vond om te liegen tegen Zayn, maar was haar wel dankbaar dat ze het toch deed. Vandaar ook dat ik besloten had om het Zayn wel te vertellen als hij bij ons thuis ooit langs zou komen. Voor Perrie.
'What is it with Niall?' vroeg Perrie toen we alleen in de keuken waren. De mannen waren maar al te snel verdwenen toen ze door hadden dat ze het afruimen niet hoefde te doen. In elk geval snel genoeg dat wij niet meer terug konden komen op die beslissing. 'Why do you think there's something with Niall?' ontweek ik het antwoord. 'Eve, don't do this. I'm not bind and the fact that the others are doesn't mean that you can hide everyhting inside that pretty head of yours,' meende ze. 'Its just complicated,' zuchtte ik, wetend dat Perrie me toch wel door zou hebben als ik zou liegen. Ik had letterlijk nog nooit zo'n bekwaam en slim persoon ontmoet als haar. Ze zag recht door al mijn leugens heen en ondanks dat ik het niet altijd even leuk vond, was het wel echt goed. Daar was ik me van bewust. 'Is it a Eve thing or a Casey thing?' 'Both and that's the problem. You remember the night your first saw me? The Bakerly street thing? That's when I met Niall and now he just keeps popping up everywhere. Trying to find out more about me,' legde ik uit. 'And that's a bad thing because? I mean I know Niall and he's a great guy! He'd be perfect for you.' 'Let's just say I'm fucked up. That's it. Niall deserves better.' Het was de eerste keer dat ik ook maar iemand van die gedachten liet weten, zelfs Mick had ik daarover niet verteld. 'I don't think you're fucked up. You just need someone who'll listen and take care of you. Maybe you should let Niall in if he means that much to you.' 'I didn't say he means anything t-"I know, but I can see it,' onderbrak Perrie me. Het ergste is? Ze had gelijk.

Reacties (9)

  • xLauKos

    loveee the story! ♥

    6 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    Perrie is the best <3

    Snel verder!!
    xxx

    6 jaar geleden
  • WhereWeArex

    Is het legaal om te trouwen met een verhaal? Moet ik toch eens uitzoeken....:S

    6 jaar geleden
  • Tineb99

    I(H)this story!! Please Eve tell him!!!!!

    6 jaar geleden
  • HaZaLiLoNi

    cutiepie

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen