Foto bij Page 116 - Jay

Heeeey guys (:
Jullie mogen trots op me zijn, ik heb er eindelijk weer eens niet een hele week over gedaan om een hoofdstuk te schrijven! :') Sterker nog, ik heb zelfs alweer een nieuw hoofdstuk klaarliggen. Het zijn wel allebei wat kortere hoofdstukken en ik hoop dat ze niet saai zijn of zo... En dat jullie het gewoon een beetje leuk vonden en zo (:
Ik weet trouwens dat ik dit heel vaak zeg, maar ik word zo ontzettend blij van reacties! Die bij het vorige hoofdstuk waren ook echt weer heel lief, thank you!! Ik had niet verwacht dat er ook werkelijk mensen zouden zijn die zouden zeggen dat ze tranen in hun ogen kregen, haha ^^ maar ik beschouw het als een compliment (:
Ik denk niet dat ik echt iets interessants te vertellen heb vandaag. Nog maar anderhalve week doorzetten tot de herfstvakantie, dat is wel leuk (:
Nou ja, I hope you like this chapter!! (:

Mijn handen lichtjes tot vuisten gebald, duwde ik mijn nagels voorzichtig in de huid van mijn handpalmen, terwijl ik zachtjes op de binnenkant van mijn onderlip beet en hem nastaarde, terwijl hij een eindje verderop verdween in de slurf die hem zijn vliegtuig binnenleidde. Ik voelde me een ontzettende aansteller, die nu een heel drama aan het maken was van zoiets stoms, wat misschien wel heel vervelend was, maar waar ik me echt geen verschrikkelijke zorgen over hoefde te maken, omdat er nog veel ergere problemen in de wereld waren, maar bij elke stap die Niall nam, leek hij weer een klein stukje verder bij me verwijderd te raken, waardoor ik steeds meer het gevoel had een klein beetje in te zakken. Mijn ogen voelden vochtig aan en mijn keel deed pijn, maar ik deed mijn uiterste best de echte tranen binnen te houden en ervoor te zorgen dat ze niet over de randen van mijn ogen zouden stromen. Het was alsof ik een innerlijk gevecht met mezelf aan het voeren was en stevig klemde ik mijn kaken op elkaar. Ik had bijna de neiging om dwars langs de beveiliging te rennen en me in Nialls armen te gooien en hem vervolgens nooit meer los te laten.
Ik miste hem gewoon nu al, stomme dramaqueen die ik was.
Waarom was ik dan zo stom geweest zo afhankelijk van hem te worden? Waarom moest ik nou juist verliefd worden op een persoon die honderden kilometers bij me vandaan woonde en ook nog eens een ongelofelijk drukke baan had, waarvoor hij de wereld over zou reizen en weinig tijd over zou hebben? Als ik Niall hoorde praten over hoe weinig tijd had met zijn familie doorbracht, hoe dacht ik dan dat hij tijd voor mij zou hebben?
Razendsnelle gedachten schoten door mijn hoofd. De twijfels, die Niall normaal gesproken totaal leek weg te drijven met al zijn warmte, als hij bij me was, kwamen nu als ijskoude handen tevoorschijn en sloten zich moervast om me heen, gaven me totaal geen ruimte om te ontsnappen. Hoewel Niall wel zo positief had gesproken, was het uiteindelijk niet te negeren dat er tientallen verschillende scenario's waren die ervoor konden zorgen dat het toch wel mis zou lopen. Een groot deel daarvan had niet eens met de afstand te maken - ik wist zelf ook heus wel dat ik stomme dingen kon doen.
Ik staarde het vliegtuig na, dat ik door het glas van de vertrekhallen kon zien staan en dat langzaam wegreed, op weg naar de startbaan, waar het straks weg zou gaan om naar Londen te vliegen, waar de passagiers straks misschien na weken lang weg te zijn geweest, weer thuis zouden aankomen of sommigen juist net aan hun eigen grote reis zouden beginnen.
Heel even wenste ik dat ik de tijd terug kon draaien en weer terug zou zijn aan het begin van de zomer, waar ik Niall net ontmoet had, al was het alleen maar om alles te kunnen herbeleven, alsof je gewoon een boek opnieuw zou lezen of een film opnieuw zou kijken. Zou ik het dan anders gedaan hebben? vroeg ik me af.
Misschien was dat wel het goede aan het feit dat je niet terug in de tijd kon gaan. De dingen stonden vast, waren zoals ze waren en je hoefde je niet af te vragen hoe ze anders gegaan zouden zijn, omdat het toch niet mogelijk is. Alles wat je maar hoefde te doen is de dingen beleven zoals ze op dat moment gaan. Hoe meer je alles in je opneemt, hoe meer herinneringen je zult hebben en hoe makkelijker het is om dingen toch nog een klein stukje her te beleven.
Ik moest hier niet stil blijven staan, sprak ik mezelf in mijn hoofd streng toe. De klok tikte door en ik moest in beweging blijven. Uiteindelijk was het ook gewoon vooral tijd dat kon laten zien hoe de dingen tussen Niall en mij zouden lopen. Positief denken. Een beetje meer hoop zou op dit moment wel van pas komen. Ik kon mijn neerslachtige stemming gelukkig nog afschuiven op het feit dat ik net afscheid had moeten nemen - en afscheid was natuurlijk nooit leuk, toch? - en dat ik vannacht niet geslapen had, wat me toch enigszins moe zou moeten maken.
Ik glimlachte even toen ik dacht aan de manier waarop mijn vriendinnen me altijd vroegen hoe ik in vredesnaam zo actief kon blijven als ik was, met zo weinig slaap. Het was vooral die gedachte aan Amber, Yara, Isabelle en Jessica die me weer blij maakte. Ik zou hen weer gaan zíen, binnenkort, net als mijn ouders en hopelijk ook Marieke, als ik dan toch eindelijk naar Groningen zou gaan of zij anders gewoon weer naar huis zou komen.
Opeens leek de terugreis naar Nederland al wat minder erg dan een paar minuten geleden.

Reacties (11)

  • Yestherday

    Ik had het stukje al gelezen maar ik dacht laat ik nu een een reactie plaatsen.
    Nog even op jouw reactie, ik weet dat je me niet vergeten bent en het geeft niks en nog bedankt voor je reactie.
    Super Mooi en Jay is echt een geweldig personage.
    X

    6 jaar geleden
  • Lancome

    Kom maar op met dat volgende hoofdstuk dan ;3

    6 jaar geleden
  • NoAlone

    Omy crying!
    Mijn ogen prikkelen gewoon zo erg op dit moment!
    Geweldig geschreven!

    6 jaar geleden
  • curlystar

    Ik hou zo veel van je verhaal !
    X

    6 jaar geleden
  • Lugano

    Aw balen voor d'r : (
    Ik vind haar gedachtengang zo leuk ^^
    Ik heb morgen al vakantie, wooot!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen