Foto bij Curlyhead

Ik was voorover geleund, mijn ellebogen op mijn knieën gesteund, en met een ontspannen (schijn bedriegt) worp gooide ik de VOGUE weer terug op het tafeltje. Terwijl ik mijn ogen naar de vrouw voor me opsloeg slikte ik en wreef ik mijn handen in elkaar.
‘H-hoi, Caroline.’
Stil zitten kon ik uit nervositeit en rusteloosheid niet, dus schoot ik omhoog. Een beetje geschrokken keek Caroline me aan, haar handen strak om haar tas geklemd. Ik slikte en zette een stapje naar achter.
‘Ik- eh... hoe gaat het?’
Ik kuchte ongemakkelijk achter mijn hand en helde van voor naar achter op mijn hielen. Het was al een paar weken geleden dat Caroline en ik voor het laatst hadden gesproken, aangezien elk woord wat we deelden feitelijk het begin was van een ruzie of discussie. De rechter had ons daarom bij het laatste gesprek geadviseerd vooral alleen tijdens die momenten, als we gesprekken hadden, te praten en afspraken te maken, en verder buiten die afspraken met de ander ook niet per se te bellen. Tenzij er noodgevallen waren, natuurlijk.
Caroline friemelde aan haar vingers en ontweek mijn blik. Ze slikte.
‘Eh, ja, het gaat best goed. Met jou?’
Normaal had ik op haar geantwoord dat het met mij wel oké ging; nu had ik echter de neiging, nadat mijn gedachten waren afgedwaald naar Aibileen, om Caroline te vertellen dat het echt heel goed met me ging. Maar daarvoor was het nog te vroeg, en ik moest alles eerst met Molly bespreken.
‘Eh, ja... Het gaat ook wel oké, ja. Eh...’
Het was al zo gespannen tussen ons, en die spanning werd nu alleen maar erger. Thank God kwam Molly vrijwel al een paar seconden later aangelopen.
‘Nou, Harry, ik heb wat kunnen regelen! Zullen we dan maar gaan? Volgens mij is Mrs. Davies bijna klaar met haar afspraak die voor die van ons was. Zoals verwacht loopt dat weer uit...’
Toen pas kreeg Molly Caroline in het oog. Ze bleef echter uiterst ontspannen en vriendelijk, gewoon zoals een professioneel advocate ook hoorde te doen.
‘Hallo, Caroline! Fijn dat je er weer bent.’ zei Molly met een krachtige stem en ze schudde ferm Caroline’s hand. Ik zag dat zij keek een beetje overdonderd was, maar dat was ze bij Molly vrijwel altijd. Ik grijnsde licht.
‘Nou, krulkop,’ zei Molly toen ze Caroline losgelaten had en ze richtte zich op mij. Ze viel gelijk terug in haar eigen zelf, wat wel te merken was. Typsich. ‘Dan gaan wij maar even, hè? Excuseer ons, Caroline. Tot zo.’
Toen ik langs Caroline liep zag ik haar geschokt van Molly naar mij kijken. Zij had natuurlijk nooit echt die onprofessionele kant van Molly gezien. Ik onderdrukte mijn grijns geamuseerd. Voor Caroline was het misschien iets apart, met haar advocate die zelfs zij niet Cheryl mocht noemen, maar gewoon Mrs. Thompson – beetje vreemd, maar goed. Dat ik Molly bij haar naam mocht noemen was misschien ook een raar geval, al verzekerde zij me wel dat op haar werk alleen haar cliënten (en collega’s) haar zo mochten noemen. ‘Het versterkt de band tussen advocaat en cliënt’ had ze er binnensmonds achteraan gemompeld.
Geamuseerd om die herinneringen met Molly liep ik achter haar aan. Ze liep met snelle, korte passen, maar omdat zij nogal klein was kon ik haar makkelijk bijhouden en ik liep dan ook met mijn handen in mijn zakken achteloos achter haar aan.
‘Ga zitten.’ zei ze kordaat toen we uiteindelijk een klein kantoortje binnengelopen waren en ze wees me met een wijsvinger een stoel aan. Daar ging ik braaf op zitten, terwijl Molly om het bureau liep en in de bureaustoel plaatsnam.
‘Dus... wat voor nieuws moet ik allemaal nog weten voordat we zo meteen het gesprek starten?’
Molly vouwde met een frons haar handen in elkaar en liet haar kin ertegenaan rusten.
‘Eh...’
Ik slikte nerveus en drukte mijn knieën tegen elkaar, om daar mijn handen om te leggen.
Relax, Harry. Zo erg hoeft het toch niet te zijn?’
‘Dat ligt eraan...’
‘Je maakt me nieuwsgierig. Kom er nou maar mee, krulkop. Je moet zo meteen bij het gesprek sowieso open kaart spelen, dus dan kan je het nu ook gelijk maar meteen alvast zeggen.’
Ik opende mijn mond. Nutteloos. Er kwam geen geluid uit mijn keel, dus drukte ik mijn lippen weer op elkaar en sloeg ik mijn ogen neer.
‘Harry-’
‘Aibileen is weer terug.’ zei ik prompt.
Voor een lange tijd was het ijselijk stil in het kantoortje. Ik durfde niet naar Molly op te kijken en keek angstvallig naar mijn handen.
‘Je bedoelt... Aibileen, je beste vriendin én liefde van een paar jaar terug?’
Ik slikte en knikte toen kort.
‘Jezus.’
‘Ik ben nog niet klaar.’
‘O, god... Ga verder.’
Vanbinnen rolde ik met mijn ogen. Molly maakte het ook weer zo gemakkelijk het te vertellen.
‘Ze heeft iemand meegenomen.’
‘Eh, oké? Wie dan?’ Molly snapte mijn punt duidelijk niet.
‘C-Charlie.’
‘Charlie wie? Haar vriend?’ Ik kromp ineen bij die gedachte, gek genoeg.
‘Charlie... haar zoontje.’
Ik hoorde Molly naar adem happen en het bloed steeg naar mijn wangen.
‘Jezus!’
‘Ik ben nog steeds niet klaar...’
Even was het stil.
‘Zeg me toch niet dat... Jij...’
Gek genoeg voelde ik een dringend gevoel in me opkomen op Aibileen en Charlie te beschermen tegen al het slecht wat er over hen zou kunnen worden gezegd. Zelfs ook bij Molly. Ik rechtte mijn rug en keek naar een geschokte advocate op.
‘Ja.’
‘Wat...’
‘Ja, hij is ook mijn zoontje.’
Molly staarde me voor een lange tijd emotieloos aan, haar ogen die van mijn linker naar rechter schoten, voordat ze hard begon te lachen en haar hoofd op het bureaublad liet vallen. Onwennig maar geamuseerd trok ik mijn wenkbrauwen op.
‘Jij bent het meest ongelooflijke geval wat ik tot nu toe in mijn vroege jaren ooit heb gehad, Styles.’
‘Oké... Thanks.’
‘BACK TO THE POINT!’
‘Wat? Sorry...’
‘Nou, oké dan. Dat wordt dus even bespreken wat ons verhaal voor de rechter zo meteen gaat zijn, krulkop. En hoe we ons recht op Tristan’s voogdij wel of niet kunnen bekrachtigen.’
Ik grijnsde en knikte. ‘Dat klinkt als een aangenaam plan.’
‘Met onaangename updates.’
‘Thanks.’
‘BACK TO THE POINT!’
Grijnzend schoof ik wat dichter naar het bureau om de notities die Molly net over het bureau spreidde beter te kunnen zien. Vanbinnen was ik blij dat Molly niet heel boos op me werd, maar dit was dan ook pas het begin.
Even heerste er een stilte, waarin ik geduldig wachtte totdat Molly alle notities en informatie doorgelezen had. Toen ging ze weer overeind zitten, haalde diep adem en vouwde toen weer haar handen in elkaar. Ze keek me strak aan.
‘Je moet wel beseffen dat het ook verkeerd kan gaan, hè?’
Ik trok mijn wenkbrauwen onbegrijpend op en schuifelde onwennig heen en weer op mijn stoel. ‘H-hoe bedoel je?’
Molly hield haar hoofd even schuin. ‘Nou, nu op dit moment kan ik niet zo gauw iets bedenken, maar je moet wel weten dat we een van de beste advocaten tegenover ons hebben. Die Cheryl – oeps, sorry, Mrs. Thómpson – weet altijd ergens wel een tegenreden vandaan halen – en vaak nog hele goede. Mrs. Davies is dus erg vol van haar.’
Ik zuchtte en liet mijn hoofd hangen.
‘Maar dat betekent niet gelijk dat het niet gaat lukken. Kop op, Harry. Het gaat ons lukken, oké?’ Molly legde een hand op mijn schouder en kneep me zachtjes. Ik glimlachte zwak naar haar.
‘Ja, oké... Ik hoop het.’



school maakt me aan het huilen :'(
en ik luister ook emotionele liedjes en ik miss P en het doet pijn
(wie herinnert hem nog hahaha)
pijn
pijn
pijn

Reacties (6)

  • Subdivisions

    Ahwe school kills me too! En ja ik herinner me P nog inderdaad;).
    Snel verder xxx

    5 jaar geleden
  • xxswaggie

    Awhhh harry you can do it!!
    Snel verderrr(flower)

    5 jaar geleden
  • OnlyXStyles

    Ik word ook gek van school hoor!
    Love your story! <3
    Snel verderrrr

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    Ga snel verder xx

    5 jaar geleden
  • Chayn

    Snel verdeeuur

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen