Foto bij Art 31

Small confession:
Ik ga op vakantie... Voor een hele ruime week....
En de wifi daar is echt lelijk... Maar ik ga echt mijn best doen om toch nog halverwege de week in Espana (spanje dus:P) iets te activeren;).

In stilte was ik verder gegaan met de vaatwasser inpakken. Vroeger had ik ook een vaatwasser gehad, thuis. Maar echt thuis zou ik dat nooit meer noemen. Of nou ja, welk thuis? Dat halve jaar in Nederland? In Glasgow of in Liverpool? Daar had ik me al meer thuis gevoeld dan in Düsseldorf of in Lion. Allemaal was het geen thuis voor me, als ik een thuis zou moeten aanwijzen dan was dat nu, hier in Londen. Hier waar ik mijn eigen leven had opgezet zonder ook maar iets of iemand. Ja, Mick met wie ik min of meer opgegroeid was. Hem had ik ontmoet in Liverpool, waar ik bijna vier jaar gewoond had vanaf mijn elfde. Maar als ik er nu zo over na denk was thuis misschien ook wel Ierland, waar ik de eerste 6 jaar van mijn leven had besteed. Vanaf toen had ik nooit langer dan driekwart jaar ergens gewoond. In Liverpool dan, wat ik uiteindelijk ontvlucht was. Een hometown had ik nooit echt gehad, maar dat had ik nu gevonden in Londen.
'You seem to be completely zoned out,' grinnikte een stem die me al weken achtervolgde. Ik had hem niet eens horen binnenkomen, laat staan dat ik gemerkt had dat hij in de keuken was. 'Hey Niall,' zei ik zo koud mogelijk. Iets wat niet alleen door Niall zelf opgemerkt was, maar ook door Perrie, van wie ik een strenge blik kreeg. In negeerde het en draaide me weer om om het laatste bord in de vaatwasser te douwen. 'Tea Niall?' 'No, never,' lachte hij als antwoord. Ohja, Iers. Geen thee. 'Beer then?' grapte Perrie. 'Tempting but I still need to drive,' sloeg hij het aanbod af. 'We could drive ya home,' stelde Mick voor, die samen met Zayn terug de keuken in was komen lopen. 'No need, really.' 'We could, Niall. It's not a problem. Tho I have to warn you, Mick's a terrible driver,' nodigde ik hem vriendelijk uit. Het was eruit voordat ik er erge in had. Bot! JE WILDE BOT REAGEREN. Kort en afstandelijk. Tot zover gelukt, hoezo falend. Oké eigenlijk wilde ik niets liever dan hem even in mijn buurt hebben. Dat tenminste. Nog liever stond ik weer daar waar ik me volledig veilig voelde. Daar in zijn armen waar helemaal niets belangrijk leek te zijn. Geen van mijn problemen leken toen echt interessant te zijn, hec! Ze leken niet eens te bestaan. Maar ik kon hem moeilijk nu gaan bespringen.
Het feit dat Niall's ogen me recht aan keken vertelde me veel. Zijn gevoelens leken in een vlaag opeens heel duidelijk te zijn. Eerst verbaasd, alsof hij echt nooit verwacht had om dat ooit uit mijn mond te horen komen. Iets wat al snel over ging in geluk en het is dat ik mezelf heel goed in toom kon houden, anders was ik door mijn knieën gegaan. Hier, in de keuken, a la minute. Zijn blauwe ogen had ik nog nooit zo vrolijk zien staan. Niet echt duidelijk tenminste, want in het donker kon je ook niet gigantisch veel zien. Maar nog voordat ik echt kon genieten van die blik in zijn ogen, veranderde het weer naar herkenning en ongeloof. Misschien zelfs verwarring en dat was nou precies niet wat ik moest hebben.
'That's not nice to say,' verbrak Mick de stilte met een pruillipje, alsof hij nu pas door had dat ik hem beledigd had. Of nou ja, beledigen. Het was gewoon de waarheid vertellen eigenlijk. 'Truth is hard,' antwoordde ik simpel met een knipoog. Mick wist net zo goed als ik dat hij echt niet kon rijden en dat ik het zeker niet gemeen bedoelde. Vandaar ook dat de beide in de lach schoten. We hadden het er wel vaker over gehad dat de waarheid hard is. 'Yeah, my life really sucks,' antwoordde Mick, dit met een dubbele bedoeling die alleen wij door hadden. Vandaar dat wij ook de enige twee waren die half dubbel door de keuken strompelden. In mijn ooghoeken zag ik Perrie, Zayn en Niall vermaakt naar ons kijken, wat me niet deerde. Ze lachten me tenminste niet uit omdat ik gek was ofzo. Perrie had Niall inmiddels aan een biertje gezet die hij gulzig op leek te drinken. Niet veel later zaten we dan ook met z'n vijven aan de tafel waar we net nog gegeten hadden. Het gesprek volgde ik niet, al moest het wel interessant of grappig zijn, naar Niall's mening dan. Op een of andere manier kon ik mijn ogen niet van hem af houden. Hopeloos bijna. Hoe hard mijn hart vertelde dat ik mijn hele hart (hard-hart-hart.. See what I did there) bij hem moest uitstorten, des te harder mijn hoofd begon te schreeuwen dat ik hem met rust moest laten. Oftewel: het was gewoon een grote puinhoop in mijn hoofd en het ging helemaal nergens meer over. Niet zo raar dat het me niet goed lukte om me bij het gesprek te houden. Het verbaasde me dan ook toen we opeens op stonden en we richting de gang gingen. Dus we gingen weer naar huis? God man, ik ben echt erg bezig! Terwijl Mick en Niall druk in gesprek waren, liep ik de twee achterna. Eigenlijk kon ik mezelf wel uitlachen, hopeloos dat ik was. Maar de manier waarop mijn beste vriend en Niall goed met elkaar overweg konden, deed iets met me. Het liet me glimlachen en dan een hele andere soort glimlach dan ik de afgelopen tijd op mijn gezicht had. Dit was meer echt. Gelukkiger.
Doordat ik de twee aan het bestuderen was, had ik niet eens gemerkt dat Perrie nog steeds aan mijn zijde liep. Terwijl Mick achter het stuur ging zitten en ik aan Niall voorstelde om op de bijrijdersstoel te gaan zitten, tikte Perrie op mijn schouder om mijn aandacht te trekken. Ze trok me meteen in een knuffel, waarna ik haar gebaar maar terug keerde. 'Just talk to him,' fluisterde ze in mijn oor. Godver, Perrie. Ze wist precies wat ze moest zeggen. 'How do you even do that?' grinnikte ik. Mick en Niall keken even raar op. Ohja, nu je niet moet luisteren wel gaan kijken. 'Do what?' vroeg Niall nieuwsgierig. 'That is something you may never know Horan,' grinnikte ik. 'Women,' was Niall's gevatte antwoord waarop Mick reageerde dat hij daarom ook niet op dát viel. Dát, erg subtiel. De twee lachte wederom en Perrie schopte me de auto in met een strenge blik die me duidelijk moest maken dat ik echt met Niall zou moeten praten.
Heel eerlijk? Ik overwoog het. Wederom. De hele weg naar Niall's huis overwoog ik om hem iets te vragen. Iets te zeggen of iets duidelijk te maken. Maar voordat ik het wist stonden we voor zijn appartementencomplex en was hij al uit de auto gestapt. Hij bedankte ons voor de rit en verdween toen naar binnen. Ugh, hopeloos, zoals ik al zei. Ik ben hopeloos.

Reacties (8)

  • HaZaLiLoNi

    Same

    6 jaar geleden
  • 15xCupcake

    Go Perrie:)
    En Eve zet je erover, gewoon doen;)
    veeeel plezier (als je dit nog leest :p)
    x

    6 jaar geleden
  • annae

    Tja komt vanzelf wel!!
    Veel plezier in spanje en wens me succes met nog anderhalve week school(huil)

    6 jaar geleden
  • WhereWeArex

    Oooooooooh duurt lang!! Praat gewoon met hem !xDVeel plezier op vakantie! xx

    6 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    Und, viel Spass auf vakantie
    Ciao Bella
    xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen