Foto bij Chapter 110

Saai tussenhoofdstukje, hoort er ook bij. REACTIES? KUDO'S? ILY (you know)

Chapter 110.
D
e dagen duurden ellenlang, maar ik hield me vast aan het feit dat Niall volgende week kwam. Ja, het was zeker dat hij volgende week donderdag kwam. De mooiste dag. Het was zondag; nog vijf dagen betekende dat. Hij hield me op de hoogte met telefoontjes. Liam, Harry en Louis waren niet alleen enorm blij voor mij, maar natuurlijk ook voor zichzelf. Ze kregen ook weer hun beste vriend terug! Meral wist het nog niet, en hoewel ze Niall eerst nog wel eens sprak, was dat sterk verminderd. Niall had gezegd dat ik het maar moest vertellen, omdat hij wist dat ik nog wel eens met haar omging.

'Hé, Meral.' Begroette ik haar, toen ik haar zag. Een glimlachje sierde haar mond. Ze was nu niet meer op de depressieve tour, maar letterlijk op de flirt-tour. Ik deed maar net alsof ik het niet zag. 'Hé, Zayn.' Zei ze, leunde met haar hand tegen de kluisjes en keek me liefjes aan. Het was een mooi meisje, maar ik zou er nooit voor vallen. Ook niet als Niall en ik samen niet bestonden. Dan alsnog; ze zou altijd het best bij Niall passen, dat was gewoon een feit. Het was een magisch stel geweest. 'Niall komt terug!' Gelijk was haar glimlach verdwenen. Verbaasd keek ze me aan. 'Echt? Hoe dan?' Ik haalde mijn schouders op. 'Ik denk met het vliegtuig, misschien met de auto.' Ze rolde met haar ogen. 'Leuk, Zayn. Vertel het nou.' Mompelde ze ietwat geïrriteerd. 'Zijn vader heeft toegegeven. Hij wilt Niall en Greg graag gelukkig houden.' Toen kon er tenminste nog een glimlachje vanaf. Had ze mij willen krijgen? Liam zei van wel, Harry ook. Nu moest ze Niall en mij zien kleffen. Alhoewel; ik was daar niet helemaal zeker over. Niall en ik waren er nog niet zeker van dat we uit de kast gingen komen voor de hele school. Het ging net zo goed, zo. Ik wist alleen zeker dat Meral het al had verteld aan haar twee beste vriendinnen: Dolly en Dionne. Ik zag ze naar me kijken als ik langs ze liep, het was gewoon enorm duidelijk. 'Jij helemaal blij natuurlijk.' Lachtte ze. Een neplach, dat zag ik ook wel. 'Ja, tuurlijk!' Riep ik uit. 'Jij niet dan? Je kan het hartstikke goed vinden met hem.' Ze knikte snel zo overtuigend mogelijk. 'Ja, hartstikke leuk!' Lachtte ze, opnieuw, nep. 'Ik ga naar de les, Zayn. Ik hoor het fijne er nog wel van.' Ze omhelsde me, en weg was ze. Ik zuchtte. Als zij maar niet voor problemen gingen zorgen tussen Niall en mij. Ze mocht me best leuk vinden, maar dan wel van een afstand... Een flinke afstand.

Het was zover. De dag was daar. Bobby en Greg zouden met de auto komen, alleen duurde dat een stuk langer. Niall had ze overgehaald dat hij met het vliegtuig mocht, en dat was goedgekeurd. Hij moest alleen eerst nog wel bij mij slapen... En daar lag een probleem... Toch deed ik het gewoon. Als ik met mijn vriendje wilden slapen hoefde mijn vader me niet tegen te houden. Ik had niks tegen hem gezegd erover, ik praatte sowieso niet met hem, dus hij moest zich er niet mee bemoeien. Ik zou Niall gewoon zoveel mogelijk op mijn kamer houden, zodat hij geen nare opmerkingen kon maken. Hij deed mij al pijn- dan hoefde hij niet Niall ook nog pijn te doen. Ik was lichtelijk zenuwachtig van de angst maar ook van de vreugde. Die ochtend deed ik een jeans aan met een wit shirt en een geruite blouse. Ik wist dat Niall dat mooi vond. Ik had een shirt voor hem gekocht bij Topshop, met een leuke print. Echt iets voor hem. Daarnaast spaarde ik nog voor een paar sneakers voor hem, die hij in Dublin had aangewezen omdat hij 'ze zo mooi vond.' Ik zou ze van de week, als verassing, voor hem kopen.

Het was zo ver, over een half uur zou hij aankomen. Ik zat in de auto met mijn moeder. Ze zei niks. Ze was blij voor mij dat Niall terug kwam, maar ik wist zeker dat ze ook ontzettend bang was, voor de reactie van mijn vader. Ik zag het aan haar. De stilte maakte me niet uit, mijn gedachten waren totaal gevuld met Niall. Hoe verliefd ik nog steeds op die jongen was. Het was geen 'opvlieging' het was gewoon ware liefde. Ik twijfelde daar niet aan. We waren er en ik liep gelijk naar binnen, naar de ontvangstruimte. De vlucht zou over tien minuten landen, ik kon werkelijk waar niet meer wachten! Ik was zo vrolijk, omdat hij niet kwam voor slechts een week, maar vooraltijd. Hij kon nu vooraltijd bij mij zijn. Ik beet mijn lip bijna kapot van de spanning. Mijn moeder stond naast me op haar mobiel spelletjes te spelen. Ach, dan ging ze tenminste geen irritante vragen stellen. Na een slopend kwartier, kwam hij eindelijk de ruimte binnenlopen. Zijn lach vulde mijn gehoorgangen, zijn blauwe ogen keken direct de mijne in en zijn haar zat perfect. Hij droeg een hempje en trainingsbroek met daaronder een paar Supra's. Jeetje, dit zou niet mogen, hij zag er ongelooflijk goed uit. Mijn glimlach kon niet breder, volgens mij. Ik liep op mijn vriendje af, hij kwam steeds dichterbij. Toen ik hem eindelijk in mijn armen had, zonder dat we nog iets gezegd hadden, voelde het alsof ik weer leefde. Alsof ik er weer was. Alsof ik uit stond, maar hij me weer had aan gezet. Toen was alles weer normaal, zoals het hoorde. Fijn, vertrouwd, prettig. Ik voelde me goed. Ik voelde me óprecht: goed.

Reacties (6)

  • LeylaP9

    Yeahh he's back!

    6 jaar geleden
  • xDeletedx

    ZIALL BITCHES

    6 jaar geleden
  • Javes

    Ze komen weer bij elkaar AAH<3

    6 jaar geleden
  • NotAHumanBeing

    Ziall is back togheter <3

    6 jaar geleden
  • Niallerslove

    Oh God dit is zo prachtig

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen