Foto bij Tears

SORRY VOOR EVENTUELE SPEL- EN ZINSOPBOUWFOUTEN IK HAD GEEN TIJD OM NA TE CHECKEN WOOPS

Aibileen POV
Met een geamuseerde glimlach keek ik Harry na, zijn autosleutels in mijn hand bungelend. Ik kon het niet helpen mijn ogen over zijn lichaam te dwalen. De spieren in zijn rug bewogen onder zijn passen. Hij had zijn schouders iets opgetrokken en zijn nek wat naar voren gebogen, zijn handen die met lange gespreide vingers langs zijn lichaam bewogen. Steeds als hij een stap nam kwam zijn voet, iets naar binnen wijzend, op de grond neer. En zijn krullen... zijn krullen deinden mee op zijn voetstappen.
Warmte kroop vanuit mijn tenen door naar boven, waar het in mijn hoofd steeg en ik mijn wangen voelde branden. Mijn hart klopte hard en snel.
Harry naderde al bijna de ingang van het gebouw, toen ik opeens een drang voelde om Harry’s naam te roepen en hem terug te halen. Om zijn warme getatoeëerde armen me te laten omhelzen en me tegen zijn warme lichaam aan te drukken. Om dan mijn handen door zijn haar en achter zijn nek te laten gaan, hem naar me toe te trekken en...
Wild knipperde ik met mijn ogen en schudde ik kort mijn hoofd. Wat voor gedachten had ik nou net? Nee...
Verward keek ik weer terug naar waar Harry eerst liep, maar hij was weg. Even staarde ik nog naar dat punt, voordat ik Charlie achter me op het raam hoorde bonken. Ik zuchtte even en draaide me toen om.
Vijf minuten later zaten we in de auto. Ik zat achter het stuur en de grijns was niet van mijn gezicht te halen. Harry had zo’n fantastische, heerlijke auto! De angst dat ik echter de auto zou beschadigen met mijn rijkunsten was er ook.
‘Mama, waar gaan we naartoe?’ zeurde Charlie achterin.
‘We gaan even leuk een wandelingetje maken, lieverd.’
‘Maar ik wil naar papa!’
‘Over een uurtje zijn we weer terug, Charlie.’
Het gejammer ging een tijdje door, tot ik de auto parkeerde en toevallig recht voor een ijssalon stond. Via de achteruitkijkspiegel zag ik Charlie’s ogen oplichten en glunderend en verwachtingsvol keek hij me aan. ‘IJsje mama?!’
Ik zuchtte en rolde glimlachend met mijn ogen. ‘Goed dan. Maar je mag maar één bolletje met slagroom of twee bolletjes zonder slagroom.’
Charlie knikte snel, waarop ik uitstapte en om de auto liep. Bij Charlie aangekomen haalde ik hem uit het stoeltje en deed daarna de deur weer dicht. Met een voldane grijns drukte ik op het knopje bij de sleutel, waarop de autolichten even knipperde en de deuren toen in het slot schoten.
‘Één ijsje met... wat wilde je ook alweer, Charlie?’
Ik keek weg van het meisje achter de balie en keek naast me, naar Charlie, die met een duim in zijn mond naar alle bakken ijssmaken keek.
‘Vanille en banaan, mama.’
Ik keek glimlachend op naar het meisje achter de balie en haalde je schouders op. ‘Je hoorde het al. Een ijsje met vanille en banaan, alsjeblieft.’
Het meisje keek me met grote ogen aan en glimlachte toen, voordat ze zich omdraaide om een ijshoorntje te pakken. Ik fronste. Waarom die blik?
Toen het meisje twee ijsbolletjes in het hoorntje had gestopt, reikte ze me het ijsje aan. Vreemd genoeg trilde ze toen ik het ijsje van haar overnam en ik zag haar moeilijk slikken.
‘D-dat wordt dan 1 pond, alstublieft.’ zei ze haperend. Terwijl ik het geld uit mijn portefeuille keek ik het meisje even fronsend aan.
‘Gaat het wel goed?’ zei ik zacht toen ik haar het geld overhandigde. Ze leek geschrokken te zijn dat ik het had opgemerkt en knikte wild met haar hoofd. ‘J-ja, natuurlijk, Ai- mevrouw.’ zei ze krampachtig. Onze ogen sprongen tegelijk open toen we allebei beseften wat ze zojuist bijna zei. Mijn hart miste een slag en met open mond ging ik dichter bij de balie staan.
‘J-je weet wie ik ben?’
Het gezicht van het meisje was wit weggetrokken en ze slikte.
‘Sorry! Ik bedoelde het niet zo...’ jammerde ze toen opeens. Gelukkig waren Charlie en ik nu de enige in de ijssalon, anders was de situatie wel heel wat anders geweest. Ik suste zacht. ‘Maak je niet druk, het geeft niet. Kan je me wel vertellen... waarom- hoe...’
Het meisje relaxte iets meer toen ze zag dat ik niet boos werd. ‘I-ik... Ik herken u nog van vroeger, toen met... Harry.’
Ik glimlachte even. ‘Zeg maar gewoon ‘jij’. Zoveel jaar schelen we geloof ik niet.’
Het meisje lachte zacht, nog wel ietwat onwennig.
‘Vertel me eens, hoe heet je?’
‘Uh... Katy.’
Katy’s ogen dwaalden van mij naar mijn zoontje naast me, die al onverstoorbaar aan zijn ijsje likte. Mijn ogen werden groot toen ik besefte dat Katy hoogstwaarschijnlijk niet wist wie dat was. Ongemakkelijk wiebelde ik van het ene been op het andere.
‘N-nou, Katy, het was fijn je gesproken te hebben. En maak je de volgende keer niet zo druk, hè?’
Ik glimlachte krampachtig naar Katy, die juist met grote ogen naar Charlie keek, en toen weer naar mij. Voordat ze ook maar kon vragen wie dat was, pakte ik Charlie’s handje beet en met een korte groet snelde ik de ijssalon uit, de fan verbijsterd achterlatend.

Ik liet Charlie’s handje snel los en zocht in mijn tas naar mijn telefoon, aangezien ik gebeld werd. We waren nu al een halfuurtje rond aan het dwalen en het was weliswaar gewoon heel leuk.
‘Hi, Harry.’ zei ik glimlachend terwijl ik licht mijn hand op Charlie’s hoofdje legde. Het bleef echter wat langer stil, wat me deed fronsen.
‘Harry?’
‘O, h-hi, Aibileen.’
Ik fronste. Harry’s stem klonk heel vreemd en bedeesd.
‘Harry? Gaat het wel goed?’
‘H-het gesprek is al klaar. Kun je weer komen?’ negeerde Harry feitelijk mijn vraag.
Een misselijkmakend gevoel kroop in mijn buik. Hoe Harry deed klonk echt niet goed.
‘E-eh, ja, is goed. We komen eraan. G-gaat het echt wel?’
‘Ja, het gaat goed. Tot zo.’
‘Eh... tot zo.’ Verward hing ik op. Ik begreep niet wat er aan de hand was, en Harry wilde het me ook duidelijk niet vertellen. Ik slikte moeilijk en pakte toen zacht weer Charlie’s handje beet.
‘Kom, lieverd, we gaan terug naar papa.’
‘Jaaaa!’

Onderweg naar het rechtersgebouw was het gevoel in mijn buik alleen maar erger geworden en ik voelde me alsof ik moest kotsen. Charlie, echter, zat heel vrolijk achterin, duidelijk blij dat hij zijn vader weer ging zien. Ik zuchtte en slikte moeilijk.
Toen ik Harry’s auto de parkeerplaats opdraaide, zag ik hem al bij de ingang. Hij zat echter op de grond, met zijn rug tegen de muur en zijn hoofd in zijn handen geleund. Ik fronste.
Hij merkte ons pas op toen ik de auto naast hem tot stilstand liet komen. Ik wilde uit de auto stappen en naar hem toe gaan – want ja, ik had hem en zijn warmte gemist – maar Harry was al opgestaan en zat een seconde later al naast me in de passagiersstoel. De glimlach die eerst op mijn gezicht verscheen toen ik de krullenbol zag, verdween vrijwel meteen toen ik de opgezette rode ogen en dicht op elkaar gedrukte lippen opmerkte.
‘H-Harry? Gaat het wel? Wil je niet zelf rijden?’
Ik legde mijn hand op zijn arm. Deze trok ik echter gekwetst terug toen Harry wegschoof.
‘Jij mag rijden, alsjeblieft.’
‘N-naar je vader?’ Ik moest moeite doen mijn tranen binnen te houden. Dat hij van me wegschoof hoefde niets te betekenen, maar dezer dagen had ik Harry écht nodig en ik was te bang dat ik hem weer kwijt zou raken. Zo ook nu.
‘Nee... ga maar terug naar huis.’
Het was lang stil. Harry had me al die hele tijd al niet aangekeken, maar staarde stug naar buiten. Ik kon zien hoeveel moeite het hem kostte rustig te blijven. Ik zag hem gefrustreerd zuchten toen een traan toch uit zijn ooghoek glipte, en hij wreef ‘m al vrijwel meteen verwoed weg.
‘H-Harry.’ Mijn stem sloeg over, smekend naar Harry’s aanrakingen die er niet waren.
Hijzelf hoorde ook duidelijk de emoties in mijn stem, want nu draaide hij zijn hoofd wel naar me toe. Mijn hart miste een slag toen ik de pijn en het verdriet in Harry’s ogen zag, die de mijne doorboorden. Uit reflex sloeg ik een hand voor mijn mond om mezelf te smoren.
‘W-wat is er gebeurd?’ zei ik gesmoord, mijn ogen die al echt begonnen te wateren.
Harry keek me voor een paar seconden langer aan, voordat zijn emotieloze gezicht veranderde. Hij grimaste, en ik besefte al gauw dat hij begon te huilen toen hij zijn gezicht afwendde en in zijn handen borg. Geschokt staarde ik naar de lange jongen in de stoel naast me, zijn schouders die af en toe schokte, maar geen enkel geluid wat uit hem kwam. Waarschijnlijk was dat vanwege het jochie achterin, die het allemaal maar half en onbegrijpend volgde. Toen realiseerde ik me ook dat Harry zelfs te emotioneel was geweest om zijn zoontje te kunnen begroeten.
‘Harry...’ Ik schoof dichterbij en legde mijn hand op Harry’s schouder. Hij protesteerde niet, maar reageerde er verder ook niet op. Ik liet mijn hand doorstrijken naar zijn nek, waar ik met mijn duim zachtjes over zijn huid streek. Ietwat opgelucht voelde ik hoe Harry een beetje in mijn hand leunde, net zoals ik dat een paar uur geleden bij zijn vader thuis bij hem had gedaan.
Ik draaide met mijn andere hand de motor van de auto uit en focuste me toen volledig op Harry. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en liet mijn andere arm op zijn schoot rusten.
Minuten gingen voorbij, en ik was verrast dat Charlie nog geen enkele keer om aandacht gevraagd had. Misschien dat ‘ie wel zo slim was te weten dat nu niet het juiste moment was.
‘You ok?’ fluisterde ik zacht, mijn arm die eerst op zijn schoot lag optillend. Mijn hand sloot ik zacht om een van zijn polsen, wiens handen nog steeds voor zijn gezicht zaten. Hij stond me toe dat ik die hand zachtjes naar beneden trok. Vrijwel vanzelf volgde de andere, zodat ik nu goed zicht had op de zijkant van Harry’s gezicht. Hij draaide zich echter niet naar me toe.
‘Hey...’ mompelde ik zachtjes, en met een wijsvinger op zijn kin duwde ik zijn gezicht zachtjes naar me toe. Ik slikte bij de aanblik. Ogen vol met pijn, verdriet en frustratie keken me hulpeloos aan, tranen die er nog steeds uitdrupte en wat snot onder zijn neus, zijn wangen nat en rood, eveneens zijn kin en lippen, die gefrustreerd op elkaar gedrukt waren. Ik glimlachte zwak.
‘Het gesprek ging niet helemaal goed, hè?’ concludeerde ik zacht en meelevend. Met mijn duimen streek ik onder zijn ogen en veegde ik zo goed als dat kon zijn wangen droog. Harry’s gezicht vertrok weer bij mijn woorden en hij wilde zich weer afwenden, maar ik hield zijn gezicht stevig vast.
‘Relax, Harry. Rustig aan.’ zei ik zachtjes, terwijl ik hem met één hand los liet en daarmee tissues uit mijn tas pakte (met Charlie had ik dat altijd wel nodig), en ik reikte ze Harry aan. Stilletjes nam hij ze van me over en snoot toen zijn neus. Met een zwakke glimlach en waterige ogen zag ik hoe hij daarna er al weer wat beter uitzag, nog steeds wel een paar tranen die zijn ogen verlieten.
‘It’s... it’s just...’ Harry’s stem kraakte en sloeg over, en zijn gezicht vertrok weer voordat hij zijn hoofd boog. Ik tilde deze echter weer bij zijn kin op en legde mijn handen weer over zijn wangen. Ik voelde hem er licht in leunen.
‘Chill, baby...’ zei ik zacht, terwijl ik zijn volgende tranen wegveegde. Zijn ogen sperden ietwat open bij met expres gekozen woordkeuze, maar verder bleef het daarmee ook bij.
Minuten ging voorbij, waarbij ik vastberaden oogcontact met Harry hield. Ik merkte dat het hielp, om een of andere manier, wanneer we elkaar aanstaarden en Harry zo afgeleid kon worden van zijn negatieve emoties op dit moment. Of dat wat te betekenen had, wist ik niet, maar daar wilde ik nu niet over nadenken.
‘Feel better?’ fluisterde ik zacht.
Even bewoog Harry niet, voordat hij kort knikte en even zijn ogen neersloeg. Stilletjes bestudeerde ik zijn gezichtsgelaten. Hoe hij zijn neus ophaalden, en hoe zijn wimpers van de tranen aan elkaar plakten. Hoe zijn lippen daarvan ook glommen, en hoe zijn wenkbrauwen waren gefronst.
Langzaam, ietwat onwennig, boog ik voorover. Mijn lippen drukte ik toen zacht op Harry’s wang. Toen ik me terugtrok zag ik dat hij zijn ogen opgeslagen had, en hij keek me stil aan.
‘Toen je daar liep... naar hier, weg van mij... kreeg ik zo’n... drang.’ fluisterde ik zacht. Iets anders vertellen dan over de reden dat Harry hier nu zo zat, was misschien wel beter. En mijn suggestie klopte ook, want Harry staarde me aan, luisterend naar elk woord wat ik zei.
Ik keek even weg en haalde even diep adem, voordat ik me weer op Harry richtte. Hij liet daarop zijn handen over mijn armen glijden, naar mijn handen toe, die nog steeds op zijn wangen rustten. Eenmaal daar hield hij ze stevig vast en streek met zijn duimen over mijn huid.
‘I-ik...’ Ik slikte.
‘Ik had zo’n drang... om... je te roepen, e-en naar je toe te g-gaan, en...’
Harry kneep me bemoedigend en zacht in mijn handen, waarschijnlijk momenteel even zijn eigen gevoelens vergetend.
‘Om je te... kussen.’ Mijn eigen ogen sperden open toen ik me realiseerde dat ik het nu recht tegen Harry had gezegd, en daarmee ook een groot deel van mijn gevoelens tegenover hem had blootgelegd. En Harry was net zo verrast, aan zijn opengesperde ogen te zien.
Even was het stil, voordat ik zenuwachtig lachte en Harry’s gezicht losliet. Beschaamd wendde ik mijn gezicht af. ‘L-laat maar. Het was stom.’
Harry bleef echter mijn handen vasthouden en dwong me hem weer terug aan te kijken.
‘W-wat hield je tegen?’ zei hij toen zacht, ietwat onzeker.
Ik slikte en sloeg mijn ogen even neer.
‘Verwarring...’
Ik hoorde Harry licht zuchten en keek beschaamd weg. ’S-sorry.’
‘N-nee, niet zo denken, Abby. Het is nu niet zo vreemd dat er verwarring is dezer dagen...’
Ik boog mijn hoofd en knikte toen kort.
‘M-maar, als ik je vertelde dat je je in dat soort momenten niet verward zou moeten voelen, wat had je dan gedaan?’
Verrast keek ik op naar de krullenbol, die mij strak aanstaarde, zijn adamsappel die op en neer ging toen hij nerveus slikte.
‘Dan...’
‘... had ik je niet tegengehouden.’ maakte Harry mijn zin op een andere manier af. Hij keek me doordringend en hoopvol aan, vastbesloten niet te missen wat mijn reactie was.
Een kleine glimlach brak door op mijn gezicht, wat Harry ook opgelucht deed kijken, voordat ik mijn handen uit de zijne trok en op zijn wangen legde. Zonder zijn onbegrijpelijke reactie af te wachten, trok ik zijn hoofd naar me toe en drukte mijn mond tegen de zijne.



Nogal extra lang hoofdstuk omdat ik misschien maar eens moet realiseren dat er gewoon niet veel gereageerd wordt omdat het hoofdstuk niet goed genoeg is. :') Ik heb het iets dramatischer gemaakt, en zie wil hoe het afloopt, I guess? Ik weet al wel waarom Harry zo doet, dus geen zorgen haha! :')

Reacties (21)

  • Pritzzel

    Je schrijft super!
    #keeponwriting!

    (flower)

    5 jaar geleden
  • Puellae

    HET IS HELEMAAL WEL GOED GENOEG
    HET IS FANTASTISCH
    OKE
    IK HEB T IN EEN AVOND UITGELEZEN EN HET IS TOP
    SNEL VERDER JIJ
    EN HET IS SUPER EN NIET TWIJFELEN JIJ STOMME GEWELDIGE SCHRIJVER (IK BEN HEEL SLECHT IN SCHELD MAAR TOCH OOK COMPLIMENT NAMEN XD)
    SNEL VERDER!
    EN HARRY IS HEEL ZIELIG ALS IE HUILT BTW XD

    XOXO

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    WAAROM GEMEEN DOEN EN DAAR STOPPE?
    SNEL VERDER!!
    anders ga ik protesteren met borden enzo(A)
    xx

    5 jaar geleden
  • AlphaWolve

    YEAHHHHHH!!!! I LOVE YOUUUUUUUU!!!! THIS IS SO AMAYZAYN!!! BRILLIAM!!!! EXTRAODINHARRY!!! PHENOMINIALL!!! FABULOUIS!!!! OMGGGGGG!!!!!!!!!!!!!
    Sorry, maar k ben een druk type...:$

    5 jaar geleden
  • Nashton

    HIJ MOET WEL DE VOOGDIJ KRIJGEN OVER ZN ANDERE ZOONTJE, HOOR. D:
    Want anders is Harry straks saaaad. ):
    (Ik ben 9/10 te lui om op een verhaal te reageren,
    DUS SORRY ALS IK EEN KEER NIET REAGEER OFZO HAHA x.)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen