Foto bij Hundred-Sixty-Two

Hannah Mae Wilson

Ik zit op de bank, Louis, Liam en Niall zijn al terug, maar waar zijn Harry en Zayn? Enkele minuten gaat de deur weer open en komen ze naar binnen gelopen. Alleen kijkt Harry niet bepaald happy, ging het interview niet goed.
"Paul, hoelaat wilde jij richting de arena gaan?" vraagt Harry en ik zie dat Paul even op zijn horloge kijkt.
"Over een uur wil ik echt vertrekken" zegt hij terug en Harry knikt en draait zich dan weer om en kijkt mij aan. Hij komt naar me toe gelopen en steekt zijn hand uit. Ik pak hem en hij trekt me omhoog van de bank.
"Ik wil ff met je praten" zegt hij en hij laat mijn hand los en loopt de kamer alweer uit. Ik frons en kijk even naar de rest, die niks doorheeft gehad. Ik bijt op mijn lip en loop de kamer uit, waar Harry iets verderop in de gang staat. Met één voet tegen de muur aanleunend. Wat is er toch aan de hand? Hij kijkt niet vrolijk en hij liep net gewoon langs me heen. Ik loop naar hem toe en kijk naar rechts, waar de fans staan en hard aan het zwaaien zijn. Ik grinnik even en zwaai kort terug en richt me dan weer op Harry, die naar de grond staart.
"Wat is er aan de hand?" vraag ik meteen en ga voor hem staan. Hij kijkt langzaam op en kijkt me aan. Hij zegt niks en ik kijk hem vragend aan.
"Ik heb een foutje gemaakt tijdens het interview" zegt hij dan zachtjes en ik kijk hem niet-begrijpend aan, wat bedoeld hij daarmee?
Ze vroeger iets over trouwen en kinderen en toen zei ik dat kinderen er sneller zijn dan je denkt" gaat hij verder en ik zet een stap achteruit, meent hij dit nou?
"Hebben ze het door gehad?" vraag ik en hij bijt op zijn lip en haalt lichtjes zijn schouders op.
"Ik weet niet of ze het doorhadden, maar Zayn wel. We hadden een aparte interview en Zayn weet het nu" zegt hij en ik zucht en haal een hand door mijn haar. Great, hoelang hebben we het nu achter kunnen houden, een week. We hebben het er zelf nog niet eens goed over gehad en nu weet iemand het alweer.
"Hij wilt dat we het zo snel mogelijk aan de andere vertellen, anders zou hij het doen" zegt Harry nu en ik draai mijn hoofd naar hem toe en kijk hem met grote ogen aan.
"Wat?" zeg ik hard. Waarom bemoeit hij zich hiermee, hij heeft hier niks mee te maken.
"Hij wilt dat we het vertellen" zegt Harry opnieuw.
"Ja, dat zei je al" grom ik.
"Het spijt me Mae, ik dacht er niet bij na. Het floepte er gewoon uit" zegt Harry en ik kijk hem weer aan. Zijn ogen staan dof en ik bijt nu op m'n lip.
"Het geeft niet, alleen wil ik het nog niet vertellen, we hebben het er zelf nog niet eens goed over gehad Harry" zeg ik en hij knikt.
"Ik weet het, ik probeer er wel voor te zorgen dat Zayn zijn mond houd, ik beloof het Mae. Ik beloof dat we zelf kunnen beslissen wanneer we het vertellen" zegt hij en ik knik. Ik zet wat stappen naar hem toe en wikkel mijn armen om zijn middel.
"I need a hug" mompel ik en hij grinnikt. Hij slaat zijn armen ook mij heen en knuffelt me. Waarom loopt alles zo kut? Opeens voel ik me misselijk worden en trek ik me uit Harry's armen en ren in een snel tempo naar de toiletten.
"Mae, wat is er?" hoor ik hem roepen en ik hoor iemand achter me aan rennen. Ik ren de toiletten in en hang net op tijd boven een wc en spuug mijn ontbijt eruit en hoor de deur dicht klappen. Iemand pakt mijn haren vast en ik weet gewoon dat het Harry is. Tranen wellen op in mijn ogen en opnieuw spuug ik een lading uit.
"Ssst" sust Harry terwijl hij over mijn rug heen wrijft. Waar komt dit opeens vandaan? Ik weet dat het door de zwangerschap komt, maar waarom nu opeens?
"Gaat het?" vraagt hij zachtjes en ik knik lichtjes. Ik leg mijn hoofd tegen zijn borstkas als ik voel dat er niks meer komt en sluit mijn ogen. Harry wikkelt zijn armen om me heen. Ik leg mijn hand op zijn borstkas en haal rustig adem, hopend dat de misselijkheid wat weg trekt.
"Kom" zegt Harry en hij laat me los. Hij helpt me overeind en trekt de wc door voordat hij me het hokje uit trekt. Hij pakt een doekje en maakt die nat en veegt m'n mond af en pakt dan een nieuw doekje. Ik ga op de grond zitten tegen de muur aan en staar voor me uit. Ik schrik even als ik een koud doekje op mijn voorhoofd voel.
"Sorry" zegt Harry, hij merkte het dus. Hij komt naast me zitten en trekt me in zijn armen. Ik leg mijn hoofd weer tegen zijn borstkas en sluit opnieuw mijn ogen. Harry woelt met zijn ene hand door mijn haar en met zijn andere hand streelt hij over mijn arm. Ik probeer me te ontspannen en de pijn te negeren, maar dat is niet gemakkelijk.

Harry en ik zitten al een lange tijd op de grond, we hebben niet veel gezegd. Alleen maar tegen elkaar aangezeten. Harry heeft enkele keren gevraagd hoe ik me nu voel, maar het is nog niet anders. Nog altijd ben ik misselijk, maar heb niet de neiging om weer boven de wc te gaan hangen. Opeens gaat Harry's mobiel af en vist hij hem uit zijn broek zak en neemt op.
"He Louis" zegt hij en ik nestel me nog iets dichter tegen hem aan.
"Uh ja, we komen eraan" zegt hij dan en ik frons. Oh shit, we moeten naar de arena. Ik laat Harry los zodra hij opgehangen heeft en kijk hem aan.
"Laten we maar gaan" zeg ik en hij knikt.
"Weet je zeker dat je mee gaat?" vraagt hij en ik knik.
"Het komt goed Harry, het gaat wel weer over" zeg ik en hij knikt opnieuw en we staan op. Hij trekt me naar zich toe en drukt een kus op mijn mond.
"Ik hou van je" zegt hij en ik glimlach.
"Ik ook van jou" zeg ik terug en druk nog een kus op zijn mond. Hij knuffelt me nog even en dan besluiten we maar te gaan, want Louis belde niet voor niets. Ik trek de deur open en Harry loopt achter me aan. We lopen terug naar de kamer waar we net waren, maar als we daar binnen komen is er niemand.
"Waarschijnlijk in de lobby" mompelt Harry en ik knik. Ik pak mijn handtas die hier nog stond en hang die aan m'n schouder. We lopen de gangen weer door naar de lobby en als we daar aankomen, staan ze er inderdaad.
"Dat duurde lang" zegt Louis en ik rol met m'n ogen.
"Wat waren jullie aan het doen?" vraagt hij verder.
"Helemaal niks" zegt Harry en Louis kijkt ons met spleet ogen aan en laat zijn blik dan over ons glijden.
"Ik geloof er niks van" zegt hij dan en draait zich om.
"Sukkel" mompelt Harry en ik lach even zachtjes.
"Mooi, je kan nog lachen" glimlacht hij en ik knik.
"Het komt wel goed" zeg ik en hij knikt nu. Paul roept dat we gaan en we lopen naar buiten, waar we meteen verdeeld worden naar de auto's toe, we kunnen natuurlijk niet met z'n allen in één auto. Harry, Liam, Danielle, Lou en ik zitten in één auto en hoe het verder verdeeld is, ik heb geen idee.

Reacties (2)

  • Twice

    Je maakt m'n dag helemaal goed met dit stukje.
    Snel verder meid!
    <3

    6 jaar geleden
  • Arquitecta

    Ga snel verder (: xx.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen