Foto bij Chapter 1

Scarlett Lucie Cowell

'Linkervoet, rechtervoet en een sprong!’ galmt mijn stem door de grote zaal.
Tevreden kijk ik naar de dertien paar voetjes die tegelijk doen wat ik zeg. Op de maat van de muziek maken de kleine lichaampjes sierlijke bewegingen.
De geconcentreerde gezichtjes van de groep meisjes laat me glimlachen. Zodra ik de muziek uit zet vult het geklets van de drie jarige meisjesstemmen de zaal.
Ik ga op de grond zitten en wenk de kinderen er bij te komen. Meteen doen ze wat ik zeg en kijken ze me verwachtingsvol aan. ‘Over een maand zijn de grote shows. Dan gaan we optreden voor jullie vriendjes, vriendinnetjes en familie. Ik heb voor jullie allemaal wat uitnodigingen en die kunnen jullie uitdelen.’
Luid opgewonden gekwebbel vult de zaal weer en de uitnodigingen worden uit mijn handen gegrist. De kinderen springen op en rennen richting de uitgang. Grinnikend sta ik op. De concentratie is ver te zoeken bij de meisjes na een uur lang intensief dansen. Ik draai me om, richting de grote spiegel die aan de wand hangt. Ik bekijk mezelf eens goed en slaak een zucht. Ik lijk precies op mama. Mijn chocoladebruine krullen die bij elkaar worden gehouden door een roze elastiekje hangen tot halverwege mijn rug. Met mijn grote, goudbruine ogen kijk ik mezelf aan terwijl ik mijn hand naar het kleine balletschoentje breng dat aan het kettinkje om mijn hals hangt.
Ik schrik op van een zware kuch die door de zaal heen echoot. Geschrokken draai ik me om en kijk in het lachende gezicht van Simon Cowell.
‘Dad!’ roep ik uit terwijl ik naar hem toe ren om vervolgens in zijn armen te springen. ‘You’re back.’ fluister ik terwijl ik mijn hoofd in zijn nek druk.
Zijn grote armen omhelzen me. ‘Voor jou.’ Hoor ik hem fluisteren. Zo staan we een tijdje te knuffelen totdat hij me weer los laat. Hij pakt mijn hand en begeleidt me naar de sofa in de hoek van de zaal. ‘Lieve Lucky, ik weet dat je het druk hebt met je balletlessen, maar ik heb een enorme kans voor je.’ Mijn ogen worden groter bij het horen van “enorme kans”. ‘Vertel op!’ roep ik uit. Mijn liefde voor ballet is zo groot dat het zo’n beetje mijn hele leven in beslag neemt.
Naast mijn studie wat me ook ontzettend veel tijd kost, ben ik vrijwel altijd te vinden in de dansschool, die sinds een paar maanden van mij is geworden.
Toen mama was overleden is de dansschool naar oma terug gegaan. Ze heeft de school goed onderhouden en toen ik achttien werd, kreeg ik de school.
Een beter cadeau had ik niet kunnen krijgen.‘Zoals je weet heb ik een boyband genaamd One Direction opgericht. Nu gaan ze over twee weken op tournee door Europa, en ze hebben danseressen nodig. Ik dacht dat jij dit misschien wel zou willen doen. Je krijgt in elk land danslessen in de beste dansscholen in de buurt en je verdient er ook nog eens erg veel mee.’ Ik aarzel. ‘Ik weet het niet hoor pap, een half jaar op weg zijn met een groep mensen die ik niet ken is niks voor mij.’ Papa pakt mijn handen vast. ‘Het is een grote kans voor je Lucky.’ Ik slik. ‘En mijn dansschool dan?’ Een lach verschijnt op papa’s gezicht. ‘Oma wilt tot die tijd de school onderhouden.’
'En mijn studie dan?' protesteer ik eigenwijs. 'De jongens zelf krijgen tijdens hun tournee les van een privéleraar, waar jij dan ook les van zult krijgen.'
Ik knik. 'Oké, ik doe het.'



Het begin is altijd saaai!

Reacties (5)

  • Badland

    oohmmygood dit is pas het 2e stukje van dit verhaal wat ik lees,
    en ik vind het helemaal geweldig! maare ik moet eerst de rest nog gaan lezen..wat nogwel even gaat duren:Oxxx

    7 jaar geleden
  • prisca10

    het is niet saai het is vet leuuuuuk

    7 jaar geleden
  • LynnieTomlinson

    So mooi! x

    7 jaar geleden
  • Wavechaser

    leuk leuk!!

    Ik bekijk mezelf eens goed en slaak een zucht. Ik lijk precies op mama. Mijn chocoladebruine krullen die bij elkaar worden gehouden door een roze elastiekje hangen tot halverwege mijn rug. Met mijn grote, goudbruine ogen kijk ik mezelf aan terwijl ik mijn hand naar het kleine balletschoentje breng dat aan het kettinkje om mijn hals hangt.

    ik weet niet wat ik hier over moet zeggen maar het is gewoon zo´n.... Nee laat ik het zo zeggen ik werd erdoor geraakt.. Vraag me niet waarom.. Haha
    In elk geval leuk stukje EN NEE DIT BEGINSTUKJE IS NIET SAAI!
    ik kan geen kudo geven die heb ik je vandaag al gegeven haha
    keep on writin´

    xx Eva

    7 jaar geleden
  • Summerday

    Nee super!!!:)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen