Foto bij Desiring lack

Ik hoop dat het niet te moeilijk geschreven is voor sommigen van jullie... Maar ik wilde het professioneel doen, zoals ze dat ook in het echte leven doen, haha

Harry POV
‘Dus, is alles duidelijk?’
Molly en ik hadden alle mogelijkheden besproken van wat er kon komen bij het gesprek. Ook had ze me gevraagd wat ik wilde met Tristan; of hij bij mij zou wonen, of bij mijn ouders... ze suggereerde zelfs Aibileen. Maar dat vond ik te vroeg. Mijn voorkeur was dan ook bij mijn ouders, aangezien ik nog bezig was met een toer, die dan wel weer bijna klaar was.
‘Eh, ja... en wat gaat Mrs. Thompson kunnen zeggen?’
Molly fronste en tuitte haar lippen. Haar wijsvinger drukte ze er nadenkend tegenaan. Toen boog ze zich weer over alle documenten en notities.
‘Misschien dat Tristan verkeerd beïnvloed kan worden door de komst van Aibileen en Charlie; of, als ze een beetje meer gevoel hebben, beginnen over hoe Charlie slecht beïnvloed zou kunnen worden door Tristan. En verder... kan ik zo verder niet zo gauw iets bedenken. Maar bereid je sowieso wel maar voor op het zwaardere.’ zei Molly uiteindelijk terwijl ze weer naar me opkeek. Ik perste mijn lippen samen en knikte toen. ‘Fine.’
‘Oké? Ready, dus?’
‘Eh, ja, denk het.’
‘Het komt wel goed, Harry. Geloof nou een beetje in jezelf en je krachten! Je bent behoorlijk sterk in het beargumenteren van je meningen en standpunten, en met mij erbij zou het zelfs nog beter gaan. Relax dus een beetje, jongen.’
Molly stond toen op en gebaarde me hetzelfde te doen, waarna ik haar het kantoortje uit volgde.

‘Nou, fijn dat jullie er allemaal weer konden zijn, dames en heer...’ begon Mrs. Davies terwijl ze met opgetrokken wenkbrauwen haar documenten spreidde op haar twee meter brede bureau. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Dat begon al goed.
‘Dus, ik heb contact gehad met Mr. Ian en Mrs. Christine Flack over Tristan Styles. Zij hebben me verteld dat hij zich goed gedraagt en zijn verblijf nog geen problemen heeft opgeleverd.’
Ik fronste en keek even opzij naar Molly, die juist aandachtig naar de rechter luisterde, haar benen over elkaar geslagen en haar pen en notitieblok in de aanslag.
‘Iemand hier daar wat anders over te melden?’
‘Eh, ja...’
Alle hoofden draaiden zich naar mij en schoof nerveus heen en weer in mijn stoel.
‘Hoe bedoelt u, Mr. Styles? Bent u bij Tristan geweest?’
Mrs. Davies keek me fronsend over haar brilletje aan, haar haar strak in een knotje gebonden.
‘Eh, ja... dat klopt, Edelachtbare. Vorige week.’
Ik kreeg een lichte elleboogstoot van Molly, die me daarmee duidelijk maakte dat het niet slim was wat ik deed.
‘Hadden we niet afgesproken dat we, u en Mrs. Caroline Flack, even niet meer bij hem langs mochten komen?’
Ik snoof en keek weg. ‘Dat klopt, ja.’
‘Waarom bent u dan alsnog gegaan?’
‘Ik miste mijn zoon. En aan zijn reactie op mijn bezoek te merken, was het wederzijds, Edelachtbare.’
Mrs. Davies staarde me even lang aan, voordat ze zich weer op haar notities richtte. Ik keek even naar Caroline, die juist gauw wegkeek. We wisten allebei dat zij natuurlijk veel vaker langs was geweest bij ons zoontje, maar zij was weer zo sluw genoeg het niet eerlijk te vertellen.
‘Voordat we overgaan op de nieuwe opties qua verblijfplek van Tristan Styles op de korte én lange termijn... hebben Mrs. Flack of Mr. Styles nog iets nieuws te zeggen?’
Nerveus keek ik naar Molly, die me even toeknikte, voordat ze haar hand opstak. ‘Wij, Edelachtbare.’
Mrs. Davies knikte ons toe, ons toestemming gevend om te praten. Molly nam het woord.
‘Vandaag is mij verteld, door Mr. Harry Styles zelf, dat hij het geluk heeft mogen hebben zijn beste vriendin van vroeger, Mrs. Aibileen Wright, twee weken terug in het land te mogen verwelkomen, nadat zij een paar jaar in Nederland heeft gewoond.’
Naast me hoorde ik Caroline naar adem happen. Mrs. Thomspon suste haar stil toen ze geschrokken tegen haar wilde smiezen.
‘Mr. Styles heeft daarbij ook iemand anders mogen verwelkomen.’
Mrs. Davies keek fronsend van Molly naar mij, alsof ze zo al het antwoord te weten kon krijgen. Ik slikte en boog mijn hoofd naar mijn friemelende handen.
‘Tot vreugde, van Mr. Styles zelf, heeft hij Charlie Wright ook mogen verwelkomen. Beter bekend als het zoontje van Aibileen Wright.’
Nu hapte zelfs Mrs. Thompson naar adem. Ongemakkelijk schoof ik heen en weer in mijn stoel toen haar verwijtende blik mijn richting op priemde.
Mrs. Davies stak haar hand op, haar gezicht neutraal. ‘En heeft u daar nog iets aan toe te voegen?’
Molly keek even naar mij, voordat ze zich weer op de rechter richtte en knikte.
‘Ja.’
Mijn hart klopte snel en mijn blik bleef gevestigd op mijn schoot.
‘Charlie Wright is, zo zijn wij daar eerder achter gekomen, ook het zoontje van Mr. Harry Styles.’
‘Wát?!’ hoorde ik Caroline piepen. Ik durfde haar niet aan te kijken.
‘Stil!’ commandeerde Mrs. Davies, voordat ze zich weer op ons richtte. Haar wenkbrauwen waren licht opgetrokken.
‘Was dat het?’
‘Eh, nou... we willen daar eigenlijk nog onze standpunten bij vertellen.’ zei Molly, duidelijk ietwat geaffecteerd door de toon van Mrs. Davies’ stem. Die zuchtte even licht.
‘Goed. Dan gaan we dus gelijk over op het bespreken van de opties.’
Ik rechtte mijn rug. Dit was ons ding. Van mij en Molly. Op dit moment moesten we de rechter overtuigen waarom Tristan bij ons zou moeten zijn. Ik keek naar Molly en knikte haar toe, haar duidelijk makend dat ze kon beginnen. Zij rechtte nu ook haar rug en keek Mrs. Davies ferm aan, klaar om haar betoog te beginnen. Met een lichte grijns trok ik mijn blik van mijn advocate af.
‘Mr. Styles en ik hebben de voordelen en nadelen opgezocht en nageleefd. Zelf hebben wij al gemerkt – of, in dit geval, Mr. Styles – dat Tristan Styles zich juist níét fijn voelt bij zijn grootouders Flack. Zoals Tristan zelf zelfs gezegd zou hebben, tegen Mr. Styles, is dat hij er niet meer wilde wonen. En we willen altijd het beste voor Tristan, niet?
Verder, aangekomen bij de kwestie over Aibileen en Charlie Wright, hebben Mr. Styles en ik hier ook op nagekeken. Wij concluderen hierbij dat, als Tristan bij de grootouders Styles of bij Mr. Styles zelf zou zijn, hij het voorbeeld aan zou kunnen nemen van zijn halfbroertje Charlie Wright. Hoe hij wel blijer kan zijn, en niet constant zit opgescheept met die opgekropte woede.’
Mrs. Thompson stak meteen haar hand op. Ik vloekte binnensmonds, met alleen Molly die het kon horen. Ze grijnsde licht, maar beheerste zich en richtte zich op de andere advocate.
‘Wilt u iets zeggen, Mrs. Thompson?’ Mrs. Davies glimlachte vriendelijk naar Caroline’s advocate. Die knikte. ‘Ja, dat klopt, Edelachtbare. Zoals ik nu opvat is jullie eerste standpunt dat Tristan Styles op een goede manier beïnvloed zou kunnen worden door Charlie Wright. Maar hoe zit het dan andersom? En hadden we niet afgesproken dat Tristan zelf voorlopig niet bij een van zijn ouders zou verblijven?’
Mrs. Davies knikte naar Molly, als teken dat zij weer het woord kon nemen.
‘Ja, en daar heeft Mr. Styles het ook met Mrs. Wright over gehad. Zij zijn tot de conclusie gekomen dat ze het wel willen proberen, en dat Mrs. Wright haar eigen zoontje ook heel goed in de gaten zal houden. Als er tekenen komen dat het met beide jongetjes niet goed gaat, dan stoppen ze ermee. En inderdaad, dat hadden we afgesproken, maar ik stel zelf voor iets anders te doen, omdat Tristan er nu klaarblijkelijk niet beter van wordt.’
Mrs. Thompson trok haar wenkbrauwen op, duidelijk niet blij met het antwoord, maar hield verder haar mond wel dicht. Mrs. Davies gebaarde Molly echter verder te gaan met haar betoog.
‘Verder zou het voor Tristan ook beter kunnen zijn als hij aan een beter iemand een beter voorbeeld aan kan nemen. Dus niet alleen Charlie, maar ook zijn vader, Mr. Styles zelf. Ongeacht de problemen die zich afspelen, gaat het verder wel goed met hem, zoals hij mij zelf persoonlijk heeft verteld.’ Molly knikte me even toe. ‘Én Tristan zou kunnen zien dat liefde, zoals bij een jonge vader, wel bestaat.’
Mijn hart miste een hartslag en met grote ogen keek ik naar Molly. Dat was dus écht niet bedoeld om gezegd te worden. En dat leek Molly ook te realiseren. Haar ogen werden ietsje groter en ze keek me spijtig aan. En natuurlijk stak Mrs. Thompson haar hand op, waarna ze het woord kreeg.
‘Wat bedoelt u daarmee, Mrs. Benford? Is Mr. Styles verliefd?’
‘Nee!’
Ik sloeg prompt mijn handen voor mijn mond. Dat werd er ook onbedoeld uitgefloept. Ik werd rood.
‘I-ik bedoel... ik ben niet echt verliefd, m-maar...’ stotterde ik. Hulpeloos keek ik naar Molly, maar die kon me niet helpen. De blikken van Mrs. Thompson, Mrs. Davies en Caroline priemden echter.
‘I-ik... ik bedoel... er is wel iemand, maar... het hoeft nog niet. H-het is niet nodig, zeg maar. Er gebeurt waarschijnlijk dus toch niks.’
Mrs. Thompson stak haar hand weer op voor toestemming, die het haar weer gegeven werd.
‘Nu spreekt u dus het argument van uw eigen advocate tegen. U bent dus niet verliefd?’
‘Hij kan het wel zijn, maar hij heeft geen behoefte aan een relatie.’ zei Molly snel, terwijl ze me even aankeek.
Al die tijd staarde Caroline me aan. Toen ik even haar richting opkeek, meende ik verdriet en pijn in haar ogen te zien, maar dat leek me onwaarschijnlijk. Al die jaren was zo altijd zo hard en egoïstisch geweest, dus die emoties moesten wel leugens zijn.
‘Is uw betoog afgerond?’
Molly schudde haar hoofd als antwoord op de vraag van Mrs. Davies. ‘Eh, nee, Edelachtbare.’
‘Gaat u dan verder, alstublieft.’
‘Nou, verder ken ik niemand die zo loyaal en liefdevol is naar zijn kind als Mr. Styles. En behalve hem, zou Tristan ook nog Mr. Tomlinson, Mr. Horan, Mr. Malik en Mr. Payne kunnen hebben.’
Mrs. Thompson’s hand schoot omhoog. ‘Maar Mrs. Flack heeft ook Mr. Murs.’ Ik haalde mijn neus op bij het horen van Olly, Olly Murs. Jarenlang had ik hem beschouwd als een vriend, maar zijn samenwerking met Caroline als presentatoren bij X Factor UK was schijnbaar sterker dan onze vriendschap.
‘Dat is niet per se noodzakelijk. Gaat u verder, Mrs. Benford.’ reageerde Mrs. Davies.
‘Goed, Edelachtbare. Verder denken wij ook dat Mr. Styles nu ook een kans moet krijgen. Deze heeft hij nu niet gehad, en de familie Flack wel, en het is er niet bepaald beter op geworden. Excuses.’ Molly richtte haar blik op het laatst naar Caroline, die haar wenkbrauwen licht optrok en kort knikte.
‘Was dat uw betoog?’
‘Ja, Edelachtbare.’
‘Wilt u daar nog op reageren, Mrs. Thompson?’
‘Jazeker, Edelachtbare. Zou ik dan even met Mrs. Flack mogen spreken?’
‘Natuurlijk. Gaat uw gang, Mrs. Thompson.’
Met een vriendelijke blik in haar ogen maakte Mrs. Davies een gebaar naar de deur, met de bedoeling dat Caroline en Mrs. Thompson naar de gang moesten gaan om te praten. Zij stonden dan ook op en liepen het kamertje uit. De deur viel met een klik in het slot.
Mrs. Davies keek me even lang en strak aan, voordat ze zich langzaam over haar notities boog, haar brilletje met een wijsvinger over de brug van haar neus omhoog schuivend. Ik slikte en keek naar Molly, die zelf door haar documenten aan het bladeren was, geen aandacht aan mij bestedend.
‘Molly!’ siste ik terwijl ik met een elleboog in Molly’s zij porde. Totaal gedesoriënteerd keek ze op, haar mond halfopen. ‘Huh?’
‘En nu?!’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou, zoals ik het zeg!’
‘Harry... Relax.’
‘Hmpf.’
Molly keek me even langer aan, voordat ze haar documenten met een plof op haar schoot liet vallen, en ze draaide naar me toe.
‘Kijk, Harry, ik zal er alles aan doen om je te helpen. En ja, risico’s dat het niet goed afloopt, zitten erbij, ja. Maar is dat niet altijd?’
Molly fluisterde wel op een laag volume, zoals we de hele tijd al deden, maar toch wist ik dat Mrs. Davies ons waarschijnlijk kon horen.
‘Ja ja, ik weet het.’ mompelde ik terwijl ik mijn blik neersloeg naar mijn handen. ‘Ik... ik wil gewoon niet... Dat...’
Molly legde een hand op mijn arm en kneep me zachtjes.
‘Harry, jongen, wat er ook gebeurt, we zullen altijd voor Tristan vechten. Altijd. Ik zal je niet verlaten totdat je je zoontje in je armen hebt.’ verzekerde Molly me terwijl ze mijn blik probeerde te ontmoeten. Ik vermeed die van haar echter angstvallig.
‘Beloofd?’
‘Beloofd.’
Net toen ik zwak naar Molly vanonder mijn wimpers glimlachte, ging de deur weer open en kwamen Mrs. Thompson en Caroline weer binnen. Het ontging me niet dat Mrs. Davies precies dat moment gauw van mij en Molly wegkeek, alsof ze in een trance zat. Ik had het echter te druk om me daar zorgen over te maken, en bereidde me meer voor op wat Mrs. Thomspon en Caroline gingen zeggen.
‘G-goed.’ Mrs. Davies schraapte even haar keel. ‘Wilt u nu uw betoog beginnen, Mrs. Thompson, als reactie op die van Mrs. Benford?’
Mrs. Thompson knikte even kort naar Mrs. Davies, voordat ze zich op ons richtte.
‘Goed, laat ik het niet te ingewikkeld maken,’ begon ze. ‘Ik heb alleen een paar vragen en meningen op een paar van jullie standpunten.’
Molly en ik knikte kort.
‘Oké. U, Mrs. Benford, zei in uw betoog bij een van uw standpunten dat u denkt dat het beter is als Tristan Styles bij een van zijn ouders gaat wonen, en dan eigenlijk vooral bij Mr. Styles. Maar even later spreekt u over de optie dat Charlie Wright zijn halfbroer positief kan beïnvloeden, maar dan bedoelt u dus dat Tristan ook bij Aibileen Wright woont. U heeft niks verteld over de connectie tussen haar en Mr. Styles. Hoe zit het daarmee?’
Even was het stil, en ik kuchte nerveus achter mijn hand.
‘Is dat die verliefdheid?’
Mijn hoofd schoot omhoog en ik keek Mrs. Thompson scherp aan. Helaas had ze het volste recht ernaar te vragen, aangezien wij er ook over begonnen waren. Ik keek dan ook even naar Molly, om te zien of zij de taak op zich nam om te antwoorden. Ze keek mij echter aan, me met een zachte elleboogstoot aanmoedigend zelf de vraag van Mrs. Thompson te beantwoorden.
‘Nou, eh...’ Ik kuchte even en rechtte mijn rug. ‘Molly – ik bedoel, Mrs. Benford – bedoelt er niet mee dat Mrs. Aibileen Wright en ik samenwonen. Integendeel. We zien elkaar nu pas weer na een hele erge lange tijd, dus daar denken we nog niet aan. Ook niet aan verliefdheid, dus. We hebben afgesproken dat het nu vooral om Tristan zou gaan, en ook om Charlie.’
Mrs. Thompson keek me even wat langer aan, voordat ze weer sprak.
‘En hoe wilt u dan zorgen dat Charlie Wright Tristan Styles zou kunnen beïnvloeden, als u net nog zegt dat u niet plant met de moeder van Charlie Wright, Mrs. Aibileen Wright, samen te wonen?’
‘Omdat Aibileen en ik elkaar desalniettemin nog steeds heel vaak gaan zien. Zo vaak mogelijk, tenminste, aangezien ik nog steeds op toer ben.’
‘Daarover gesproken; hoe wilt u dat doen als u Tristan Styles onder uw toezicht heeft. Is het niet de bedoeling dat hij op één plek blijft en daar vertrouwd mee raakt, zodat alles voor hem fijner is?’
‘Ik zou het graag willen proberen – ik bedoel, met Tristan op toer. We hebben die poging nooit gewaagd, en ik denk oprecht dat al die nieuwe plekken, mensen en omgevingen juist heel goed op hem kunnen werken. En natuurlijk niet te vergeten, mijn vier vrienden, die er alles aan zullen doen Tristan het naar de zin te maken en te laten zien dat plezier maken mág. En, met al die dingen, zal het gevolg waarschijnlijk zijn dat Tristan, door al het drukke plezier en excitedment die hij dan heeft, even kunnen vergeten in wat voor een shit leven hij nu zit.’
Mijn ogen sprongen open en ik sloeg een hand voor mijn mond. ‘Sorry.’ murmelde ik. Mrs. Davies keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan, net zoals Mrs. Thompson, alleen keek zij wat zuurder. Molly hoorde ik naast me juist stilletjes grinniken.
‘Wilt u nog verder met uw antwoord, Mr. Styles?’
‘Eh, ja. Stel die drukte pakt verkeerd uit voor Tristan en het wordt teveel voor hem, dan zal ik er persoonlijk voor zorgen dat het rustiger en beter voor hem wordt. Dat houdt in dat ik met hem terug naar huis ga en hem onder hoede laat bij mijn moeder en stiefvader. Tussen de toer door zal ik bij alle vrije dagen terugkomen om hem te zien, en als de toer op dat moment toevallig in een land is waar het altijd rustig is geweest, dan kan ik hem eens meenemen.’
‘U wilt hem dus niet achterlaten bij Mrs. Aibileen Wright, indien nodig?’
Ik schuifelde heen en weer in mijn stoel en haalde mijn schouders op.
‘De moeder van Charlie Wright heeft al genoeg aan één zoontje. Stel beide zoontjes zijn samen, dan ben ik er ook bij. Ik wil het haar nu niet aandoen. Ze heeft al genoeg te verwerken, na al die jaren. Én, alles wat ze doet draait nu om Charlie Wright. Niemand anders. In dat geval lijkt ze op mij... I guess.’ Een kleine glimlach speelde rond mijn lippen door die gedachte.
‘Dus, u wilt niet samen met Mrs. Abileen Wright en Charlie Wright wonen, met of zonder Tristan Styles, en hem wilt u het liefst mee op toer nemen, en indien dat niet meer mogelijk is, wilt u hem bij uw ouders onderbrengen?’
Ik knikte even. ‘Dat klopt, ja.’
‘Maar waarom, áls we tot die overeenkomst komen, kan Tristan niet naar Mrs. Flack als het bij u op toer niet gaat?’
Mijn blik verzachtte en ik keek even naar Caroline.
‘Omdat ik ook mijn kans met mijn familie wil hebben.’ zei ik zacht.
Mrs. Thompson snoof. Ongemakkelijk sloeg ik mijn ogen neer.
‘Heeft u nog meer te zeggen, Mrs. Thompson?’
‘Ja, graag. Dit is niet meer een vraag, maar een mening over Charlie Wright.’
Ik voelde mijn lichaam aanspannen en mijn oren spitsen. Scherp keek ik naar de advocate recht tegenover me. Ze hoefde maar één woord, één letter te zeggen wat iets slechts inhield over Charlie, en ik was out.
‘We zijn dan nu dus al een lange tijd bezig over de voogdij van Tristan Styles, zoals u weet, Mrs. Davies. We hebben het gehad over de verantwoordelijkheden van beide ouders, zowel apart als samen. Toen hebben we geconcludeerd dat het samen niet zou gaan.’
Ik fronste en kuchte, wat me een elleboogstoot van Molly opleverde. Maar ja, dat Mrs. Thompson niet aan Mrs. Davies wilde herinneren dat zíj degenen waren die geen co-ouderschap wilden, vond ik sluw. Té sluw.
‘Nu weten we dat in ieder geval beide ouders wel de verantwoordelijkheid – kunnen – hebben. Nu mijn opmerking alleen; heeft Mr. Styles die eigenlijk wel altijd gehad?’
Mijn hart sloeg een slag over, mijn handen die begonnen te zweten. Nu komt het. Hier komt de echte tegenreden die Molly en ik nooit wisten te bedenken. Domme wij.
‘Hoe bedoelt u, Mrs. Thompson?’
Mrs. Thompson kneep haar ogen even halfdicht naar mij, voordat ze rechtop ging zitten en haar kin iets omhoog helde.
‘Wat ik wil zeggen, is dat het zeer onverantwoord is van Mr. Styles, om bij twee vrouwen in één jaar een zwangerschap te veroorzaken, waarbij in beide gevallen – zo veronderstel ik – die niet gewenst was. Waarom moet Tristan Styles bij een vader verblijven die zijn zaakje niet onder controle heeft?’
Ik hapte haperend naar adem, mijn ogen die geschokt naar Mrs. Thompson en Caroline afdwaalden. Mijn hart voelde ik nauwelijks meer, in mijn hoofd die duizenden gedachten door elkaar liet schieten. Mijn schouders waren hoog opgetrokken van de spanning, en ik voelde me zogezegd numb worden. W-wat?
‘Wat wilt u daarmee zeggen?’
Ik kon aan de stem van Mrs. Davies horen dat ze, ook al voelde ze sympathie voor mij en Molly (zeldzaam), ze – wéér – meer naar de kant van Mrs. Thompson en Caroline neigde. In haar toon klonk duidelijk de vraag naar meer, meer argumenten, en meer gelijkheid.
Mijn ogen begonnen te branden, dus sloeg ik mijn ogen neer naar mijn zwetende handen op mijn schoot. Zelfs Molly’s geruststellende hand op mijn rug kon me niet kalmeren. Ik voelde op dat moment zóveel wrok voor de Caroline’s advocate, zóveel verdriet en zóveel teleurstelling, omdat ik dacht en hoopte dat het vandaag eindelijk zou lukken. Dat ik Tristan eindelijk met me mee naar huis kon nemen. Maar nee hoor, het zat weer eens tegen.
Ik begon te trillen over mijn hele lichaam, terwijl Mrs. Thompson en Molly in een discussie leken te gaan of ik nou wel of niet verantwoordelijkheid had of nam voor Tristan’s leven.
S-shit! Excuse me, p-please.’ Met een ruk sprong ik op, en zonder de reacties van de dames af te wachten, draaide ik me om en beende ik de kamer uit, hun zicht aan mijn tranen onttrekkend.
Onderweg naar én in de lift probeerde ik Aibileen te bellen. En tot mijn kleine verassing nam ze al meteen op. Erom glimlachen kon ik echter niet opbrengen.
‘Hi Harry.’
Met waterige, natte ogen keek ik naar de spiegel in de lift waar ik niet zo lang geleden nog in gekeken had. Nu alleen overstuur en boos. Ik zuchtte licht.
‘Harry?’
Mijn aandacht werd terug naar mijn telefoon getrokken, en ik schraapte even mijn keel.
‘O, h-hi, Aibileen.’
Het schrapen van mijn keel hielp hoogstwaarschijnlijk niet, aangezien ik nog steeds een dun stemmetje had. En zo had Aibileen dat natuurlijk ook door. Na al die jaren had ze me nog steeds door.
‘Harry? Gaat het wel goed?’
Het enige wat ik op dat moment wilde, was terug, terug naar huis en onder de dekens kruipen met kleren nog aan en met de kussens over mijn hoofd gedrukt en net zo lang tot ademen moeilijk ging en dan nog door tot ik naar de eeuwige stilte kon.
Maar ik wist dat dat nooit zou kunnen. Ook al zou ik het willen, ik kón het gewoon niet. Ik had teveel mensen die ik pijn zou doen, miljoenen zelfs. Mensen hadden me nog nodig en ik kon ze niet teleurstellen.
‘H-het gesprek is al klaar. Kun je weer komen?’
‘E-eh, ja, is goed. We komen eraan. G-gaat het echt wel?
Het deed me pijn dat mijn emoties duidelijk invloed hadden op die van Aibileen. Ik wilde niet dat ze zich zo druk maakte om mij, ook al is het fijn als er na al die tijd iemand echt zorgen om je maakt en om je geeft. Toch wilde ik dat zij zich focuste op Charlie, en niet op mij. Alles wat er dus net gebeurde, kon ik haar ook niet vertellen. Ze zou ook teleurgesteld zijn, ja, nog niet zo erg als ik, maar ze zou te afgeleid van Charlie zijn, met deze problemen.
‘Ja, het gaat goed. Tot zo.’
‘Eh... tot zo.’ En Aibileen hing op.
Met een geluidloze zucht en mijn hoofd licht schuddend, schoof ik mijn telefoon terug in mijn broekzak, terwijl de liftdeuren juist opengingen. Ik snelde eruit, regelrecht langs de receptioniste, die me lang en doordringend nakeek, regelrecht naar buiten. Gelukkig was er niemand op de parkeerplaats, ook geen paparazzi, en ik liet de eerste snik naar buiten komen. Kreunend van pijn en verdriet liet ik me met mijn rug tegen de muur vallen, en terwijl ik mijn ogen gepijnigd dichtkneep, schoof ik naar beneden, op de grond. Mijn gezicht verborg ik in mijn handen, alsof ik daarmee de hele wereld, die helemaal tegen me leek te zijn, buiten kon sluiten. Mijn schokkende schouders stilhouden ging niet, en ik liet dan ook maar gaan. Mijn wangen raakten doorweekt, zo ook mijn shirt, maar alles waar ik aan kon denken was de pijn die ik voelde, door het gemis van mijn zoontje. Mijn arme zoontje, die dit leven niet zo verdiend had. Stomme, stomme, stómme ik. Ik was een slechte vader, voor het verpesten van Tristan’s leven. Het had niet zo mogen lopen, en ik had het kunnen voorkomen. Ik ben godverdomme de slechtste...
Mijn gedachten werden onderbroken door het naderen van een auto met een rommelende motor. Ik wist wie het was, want ik herkende het geluid als een vertrouwde van mijn eigen auto, maar toch bewoog ik niet.



Haha wow, het werd 'iets' langer dan gedacht! :'D
Kudo's en reacties voor deze struggle to write? <3

Love you guys, really do:)Bedankt voor al deze steun so far :)<3 xxx

Reacties (14)

  • Pritzzel

    Super geschreven!

    snel verder(flower)

    5 jaar geleden
  • AlphaWolve

    I LOVE IT!!! Poor Harry.... (:

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    wooow *kijkt met open mond naar dit hoofdstuk*
    geweldig!
    snel verder!!
    xx

    5 jaar geleden
  • Subdivisions

    Nahwe! Okay, het is officieel, ik mag die Thompson niet (; . Niemand doet mijn Harry pijn ^.^ mwhaha
    Snel verder xx

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Poor Harry.
    Geef de moed niet op jonge.
    Snel verder...xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen