Foto bij 001 | Begrafenis

Renesmee POV



Hand in hand met Jake die een paraplu vasthield liepen we achter de anderen aan. Ik slikte de brok in mijn keel weg en mijn opgezette ogen waren het resultaat van huilen. Sinds haar dood heb ik niets anders kunnen doen dan huilen. Op dit moment brandde de tranen enkel achter mijn ogen.



Ik had een huilbui verwacht op dit soort momenten, maar nu voelde ik me zo verdoofd. Ashley heeft zichzelf opgeofferd voor ons. Ze heeft haar laatste beetje levenskracht gebruikt om ons ons normale leven terug te geven, maar deze stilte en leegte voelt akelig kaal aan. Er zal altijd een leegte blijven nu Ashley weg is.



Ik keek op en ving de ogen van mij moeder die bezorgd om keek. Sinds Ashley haar zus heeft vermoord is de betovering die ze op mijn moeder heeft uitgesproken compleet verdwenen. Ik glimlachte en zwaaide naar haar. Haar mondhoeken gingen ook een stukje omhoog voor ze zich omdraaide en naast mijn vader ging lopen.

Ik rilde toen ik me realiseerde dat ik Jakes hand had losgelaten. Zo snel mogelijk nam ik zijn hand op in de mijne en genoot van de warmte die hij uitstraalde. Zowel letterlijk als figuurlijk.

De Coldwells waren vroeg in de ochtend vertrokken en zeiden dat ze terug gingen naar de oorspronkelijke huis van de Coldwells. Dylan wilde het uitleggen, maar Chuck stootte zijn elleboog zo hard tussen zijn ribben dat hij er abrupt mee stopte en zwijgend zijn spullen pakte. Zijn gedrag kwam wel vreemd over, maar wat maakt het ook uit?

Ze hebben niets meer met ons te maken nu Ashley weg is.



Ik merkte niet eens dat ik zo diep in mijn gedachten zat tot Jake me bezorgd een kneepje in mijn hand gaf. Ik gaf hem een geruststellende kneep terug om aan te geven dat alles goed met me ging. Ik keek op naar hem en glimlachte oprecht. Ik heb Jacob en mijn familie. Ik moet nu blij zijn dat Ashley dit voor ons heeft gedaan, en ik zal haar voor altijd dankbaar zijn.

Ik keek voor me uit en zag Emmett met Edward de grafkist van Ashley dragen. Ik staarde naar het hout en voelde de tranen opwellen. Ashley lag daar in.

Snel keek ik naar de grond en probeerde niet aan Ashley te denken.

De regen zorgde voor modderige plasjes op de grond en ergens kalmeerde het geluid van regen me. Ik hoorde gesnik achter me en lichte voetstappen. Dat waren mijn opa en oma. Vooral Esme is ontroerd omdat ze Ashley ook als dochter had gezien ook al was ze er maar een korte tijd.



Samen liepen we zo nog een kwartiertje en kwamen aan bij Ashleys graf met haar grafsteen erbij



Daar stond ik dan in mijn zwarte jurkje en paraplu. Carlisle nam het woord en wij luisterden allemaal met Ashley in onze gedachte. Nadat hij klaar was stapte ik naar voren om iets te zeggen.

"Ashley, was niet zomaar iemand voor mij. Ze was meer een zus voor mij. Ik weet nog hoe ik haar voor het eerst ontmoette. Ze was eerst als een vreemde voor me, maar daarna begon ze steeds dierbaarder te worden voor mij, voor ons. Ik zal altijd onthouden hoe ze ons heeft gered van de dood en ook dat ze er altijd voor me is geweest. Ashley heeft mij nooit verlaten, want ze zal voor altijd een speciaal plekje hebben hier." ik wees naar mijn hart. Ik veegde mijn tranen weg en ging bij Jake staan. Na wat familieleden en vrienden die iets over Ashley zeiden bleven we een tijdje stil. Daarna vertrokken we. Ik bleef achter met een roos in mijn handen.

Stap voor stap liep ik naar haar graf en plots liet ik de roos vallen en keek gepijnigd naar mijn hand dat lichtjes aan het bloeden was door de roos. Misschien hallucineerde ik maar ik dacht heel even dat de roos donkerpaars opgloeide toen het 't grafkist van Ashley raakte. Ik knipperde en zag dat er niets was. Mijn wond herstelde zich al snel en met een zakdoekje veegde ik de rest weg. Ik bleef nog even staan.

"Rust in vrede, Ashley," fluisterde ik voor ik me omdraaide.

Reacties (2)

  • BOOKWURM

    Naaahww cute Nessie

    7 jaar geleden
  • Tyche_

    SNEL VERDER!!!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen