Foto bij Page 121 - Jay

Let's just take a few minutes to look at Niall... (;
Ook al komt hij niet zo heel veel voor in dit hoofdstuk... But I just loved the picture (:
Sorry dat ik dit hoofdstuk nu pas activeer trouwens, ik wilde het eigenlijk gisteren al doen, maar onze internetverbinding is een beetje stout aan het doen de laatste tijd. Dus, vandaar (:
Verder... not so much to say, I think. Oh, even een vraagje: hebben jullie wel eens dromen die lijken alsof het een soort vervolg is op iets dat je al eerder hebt gedroomd, omdat de dingen je erg bekend voorkomen en zo, maar achteraf herinner je je niet meer of je het nou eerder heb gedroomd, en zo ja of het dan dezelfde nacht was of nog veel eerder, of dat je brein dat gevoel dat je het eerder hebt gedroomd, maar dat eigenlijk niet zo is? Zoiets, zeg maar, ik kan het niet echt goed uitleggen, maar ik heb dat best wel vaak en ik vroeg me af of andere mensen dat ook wel eens hebben, haha.
Ik denk niet echt dat ik iets interessants te vertellen heb, als ik eerlijk ben. Ik hoor nu eigenlijk huiswerk aan het maken te zijn... dus ja, daar ga ik zo mee verder.
Oh, en we zitten nu wel écht op 240 abo's en dat is gewoon echt geweldig!! Thank you so much!! (:

Toen ik mijn ogen opende, besefte ik me dat het landschap dat in de auto langs me voorbij trok, helemaal niet het landschap was waar ik verwacht had dat ik zou zijn, al was dat misschien wel in positieve zin. De gebouwen die langs dit stuk van de snelweg, net voor de afslag die we moesten hebben, voorbij kwamen, waren zo duidelijk herkenbaar, ondanks de donkere nacht, dat ik gelijk dat gevoel kreeg omdat ik bijna weer thuis was. Misschien was dat gevoel wel iets van een soort kruising van enthousiasme en veiligheid en teleurstelling, of zoiets, als dat mogelijk was. Het was toch wel raar, om na al die tijd in een onbekende omgeving te hebben doorgebracht, weer al die punten te zien die ik mijn hele leven al gekend had, waar nog steeds vele herinneringen aan vast gebonden zaten.
De stemmen van mijn vriendinnen waren verwikkeld in een serieuze discussie over wie van de leden van One Direction nou eigenlijk het knapste was en ik lachte.
'Ik denk toch dat Niall er het beste uit ziet, hoor,' mengde ik mezelf in het gesprek, gevolgd door een gapend geluid dat uit mijn mond kwam.
Iedereen leek plotseling op te merken dat ik er ook nog bij was.
'Je bent weer wakker!' zei Amber enthousiast en ik knikte, nog een beetje half verward.
'Ik had nauwelijks door dat ik in slaap aan het vallen was. Sorry. Het was gewoon een lange dag en dat rijden van die auto maakte me gewoon slaperig.'
'Geeft niks, hoor,' antwoordde Isabelle. 'Nu hebben we lekker de tijd gehad om over je te roddelen...'
'Alsof jullie daar niet meer dan twee maanden de tijd voor hebben gehad,' lachte ik.
Het voelde goed om weer hun stemmen te horen, weer in hun aanwezigheid te zijn, omdat het nu eindelijk weer leek te voelen alsof alles compleet was.
Het gesprek van mijn vriendinnen over One Direction ging nog half door, waaruit ik kon opmaken dat ze allemaal een verschillende mening leken te hebben en sommigen ook gewoon van mening leken te veranderen. Ik bracht maar tegen hen in dat ik de enige was die alle leden van One Direction in het echt ontmoet had, waar Isabelle weer tegenin bracht dat ik partijdig was, alsof het een wedstrijd was of zo, en ik schoot in de lach.
'Tuurlijk, Bells,' was zo'n antwoord dat ik steevast kon gebruiken in dit soort situaties en het voelde heerlijk zoals alles tussen mijn vriendinnen en mij nog normaal leek te zijn gebleven, ook al was ik negen weken weg geweest, waarin ik het gevoel had gehad dat mijn hele wereld veranderd was.
Jessica parkeerde de auto voor mijn huis, maar dan wel aan de overkant van de straat en net toen ik de auto uit wilde stappen, voelde ik hoe mijn mobiel begon te trillen in mijn broekzak.
Een grijns verscheen al op mijn gezicht, zelfs voordat ik mijn mobiel uit mijn broekzak had gevist om te kijken van wie het sms'je kwam, want naast mijn vriendinnen, die allemaal hier waren, waren er niet zo veel personen die me midden in de nacht zouden sms'en.
'Niall?' vroeg Yara lachend, die net aan de andere kant de auto uit was gestapt en had gezien dat ik mijn mobiel uit mijn zak haalde. Ik knikte glimlachend, terwijl ik het sms'je opende.
De inhoud daarvan was behoorlijk anders dan ik had kunnen verwachten. In plaats van een berichtje waarin hij zei dat hij veilig was aangekomen en dat soort dingen, stond er een klein stukje tekst, dat ik natuurlijk gelijk herkende, maar waarvan ik me afvroeg hoe Niall eraan gekomen was. Stiekem vermoedde ik dat hij het op internet had opgezocht, maar toch bewees het maar weer hoe lief en geweldig Niall wel niet was. Er waren waarschijnlijk maar jongens die mijn Winnie de Poeh obsessie konden begrijpen zoals hij dat deed , op een rare manier. Een Winnie de Poeh tekst opzoeken en naar me toe sturen, was misschien wel het meest perfecte wat hij op dit moment had kunnen doen, zeker omdat de tekst ook nog heel toepasselijk was.
'Wat schrijft hij?' vroeg Isabelle, die waarschijnlijk duidelijk de gigantische grijns had gezien die op mijn gezicht verscheen en nu iets te nieuwsgierig over mijn schouder probeerde mee te lezen. Ik glimlachte.
'If there ever comes a day when we can't be together, just keep me in your heart, I'll stay there forever,' las ik voor van het kleine schermpje. Bell fronste haar wenkbrauwen, maar Yara had het gelukkig al snel door.
'Is dat niet zo'n ding uit Winnie de Poeh?'
Ik knikte grijnzend.
'Dus hij stuurt je een tekstje uit Winnie de Poeh en jij vindt dat helemaal geweldig?' concludeerde Isabelle. Ik knikte weer, een beetje dommig. Zij begon te lachen. 'Jullie passen echt perfect bij elkaar in dat geval.' Hoofdschuddend keek ze me aan. 'Jullie hebben zelfs al van die kleine onderonsjes die niemand anders begrijpt.'
'Klopt. Daar hebben we er nog veel meer van.' Ik had ze nog nooit écht verteld van de gesprekken, die Niall en ik altijd gevoerd hadden als we niet in slaap konden komen of zoiets. Ik besefte me dat die gesprekken er al vanaf dag één geweest waren, op het moment dat ik op zijn hotelkamer was gekomen en naar het raam was gelopen om naar de sterren te kunnen kijken. Het was raar, zoals ik me nog precies herinnerde hoe zijn hand op dat moment heel even zachtjes langs die van mij had geschraapt, ook al had ik zijn handen later nog veel vaker dan dat aangeraakt.
Misschien waren die gesprekken, zo laat in de avond, wel één van de dingen die ik het geweldigst vond aan Niall en mij.
'Wat stuur je terug?' vroeg Amber nieuwsgierig.
Ik liet haar het schermpje lezen, waarop ik net de woorden "You don't spell it. You feel it." getypt had. Ze begreep het niet, waarschijnlijk, maar Niall zou het waarschijnlijk herinneren aan de gesprekken die we gehad hadden over wat liefde nou was. "Love" was het begrip waarvan de woorden uit mijn berichtje een beschrijving waren. Dit was daarmee mijn manier om hem te vertellen hoeveel ik van hem hield en hoe geweldig ik het vond dat hij me zo'n tekst stuurde, hoe mijn hart een slag oversloeg, alleen al toen ik zijn sms'je zag. Ik hoopte dat hij het begreep.
'Ik vond het wel toepasselijk om iets van Winnie de Poeh terug te sturen,' legde ik aan mijn vriendinnen uit, met nog steeds een grote grijns op mijn gezicht.
We strompelden met z'n allen naar de overkant van de slapende straat met rijtjeshuizen, waar ik was opgegroeid. Zwijgend, alsof w de buurt niet wilden wakker maken, met Isabelle die zachtjes giechelde, zoals het misschien altijd wel was geweest. Voor de voordeur hielden we stil.
'Hebben jullie heel misschien toevallig ook een sleutel meegenomen toen jullie aan mijn ouders kwamen vragen of jullie hier mochten logeren?' vroeg ik mijn vriendinnen zo onschuldig mogelijk.
'Je bedoelt...' Jessica keek me ongelovig aan en ik keek snel even weg.
'Wat nou? Als ik mijn sleutel wel bij me had gehad, zou ik nooit in New York geweest zijn.'
'Drie hoeraatjes voor Janneke Visser, onze enige echte wereldreizigster zonder sleutels,' grinnikte Isabelle, die haar hand voor haar gezicht sloeg. Ik lachte ook zachtjes.
'Serieus, jullie dachten toch niet dat ik die bij me had? Aanbellen dan maar? Ik hoop maar dat mijn ouders het in dit geval niet al te erg vinden om midden in de nacht wakker gemaakt te worden.'
Met mijn wijsvinger ging ik naar het witte knopje, dat door zwart omringd was, dat altijd al daar naast de deur had gehangen, zolang als ik me kon herinneren en het bekende geluid van onze deurbel schalde door de gang van ons donkere huis, waar ik door het ronde raampje in onze deur een klein beetje in kon kijken. Gestommel van voetstappen die de tap af kwamen en het slaperige hoofd van mijn vader verscheen voor heet raampje. Eerst stond zijn blik nog wat chagrijnig, maar zijn ogen verweidden zich op het moment dat hij ons gezelschap voor de deur zag staan en snel begon hij aan de sloten te rommelen, om de deur open te maken. Zijn haar zat in de war en hij stond in zijn pyjama voor de deur, wat er alleen maar voor zorgde dat er een grote grijns op mijn gezicht verscheen op het moment dat hij zachtjes mompelde: 'Janneke..'
Nog voordat ik de drempel over het huis binnen was gestapt, had hij al zijn armen om me heen geslagen en ik knuffelde hem terug, waarbij ik me even weer het kleine meisje voelde dat ik altijd al was geweest. We zeiden eigenlijk niks, omdat er gewoon te veel was om te zeggen en mijn vriendinnen stonden nog een beetje ongemakkelijk op het stoepje voor de deur, toe te kijken.
Nog meer gestommel van voetstappen en ook mijn moeder verscheen onderaan de trap, in haar lichtblauwe ochtendjas en met haar donkerblonde haren door de war.
'Hoi mam,' zei ik, glimlachend, en een beetje schor misschien en ik liet mijn vader los en liep naar mijn moeder toe om ook haar te kunnen begroeten. Ook zei omhelsde me, aaide over mijn haren en kuste me op mijn wang.
'Beloof me alsjeblieft dat je niet meer zo ontzettend lang en ver weggaat zonder het eerst even aan ons te laten weten?' vroeg ze en ik kon even niet anders dan knikken.
'Beloofd.'
Mijn moeder liet me los en keek me glimlachend aan. 'Ik denk dat we nog wel heel veel te bespreken hebben met zijn allen, maar zullen we dat dan maar tot overdag bewaren? Ik denk dat het beter is als we nu nog even verder slapen.'
Ik knikte snel, niet echt wetend wat ik moest zeggen.
'Ik ben blij dat je weer thuis bent,' zei mijn moeder en mijn vader knikte instemmend. Zo zei ik mijn ouders welterusten, waarna zij weer naar boven vertrokken. Het leek eigenlijk te simpel allemaal.
Ik keek weer achterom, naar mijn vriendinnen, die zich inmiddels in de hal hadden verzameld met zijn allen, wat net iets te krap was.
'Nou,' zei ik tegen ze, ook al wist ik zelf nog niet precies wat ik ermee bedoelde. Ik zag Jessica knikken.
In de woonkamer hadden ze blijkbaar al vier matrassen neergelegd, plus een deken en kussens op de bank, precies zoals we het altijd hadden gedaan tijdens de logeerpartijtjes toen we nog jonger waren, als die bij mij thuis waren tenminste, omdat op mijn slaapkamer nooit genoeg ruimte was voor ons alle vijf. Het was laat en eigenlijk gebeurde er niet veel meer voordat we allemaal lagen te slapen. Mijn rugzak met inhoud bleef nog even onuitgepakt in het hoekje van de kamer liggen.

Reacties (11)

  • blackromanceboy

    Omg ze is ook zo ongelofelijk slim! Xdd

    5 jaar geleden
  • Summerday

    WAAAAAAA I LOOK AT NIALL A FEW MINUTES AND HE SAY TO ME: call me! OMGJBSDBSJDBSDBJDBSJDBSND oke nee Roos, Niall is van Jay blijf rustig
    OMGGEHDHS (oke tot dat ik rustig ben ga ik even jodelenxD)
    Love it x

    5 jaar geleden
  • Smeerkaas

    Muh, dit is een lang stukje^^ me likey!

    Let's just take a few minutes to look at Niall... (;
    Ook al komt hij niet zo heel veel voor in dit hoofdstuk... But I just loved the picture (:
    Sorry dat ik dit hoofdstuk nu pas activeer trouwens, ik wilde het eigenlijk gisteren al doen, maar onze internetverbinding is een beetje stout aan het doen de laatste tijd. Dus, vandaar (:

    Ohhhh, stoute internetverbinding. Grr. En dat is...een...heel...leuk...prentje van Niall^^ He winked at meeeeeeeeeee!

    Verder... not so much to say, I think. Oh, even een vraagje: hebben jullie wel eens dromen die lijken alsof het een soort vervolg is op iets dat je al eerder hebt gedroomd, omdat de dingen je erg bekend voorkomen en zo, maar achteraf herinner je je niet meer of je het nou eerder heb gedroomd, en zo ja of het dan dezelfde nacht was of nog veel eerder, of dat je brein dat gevoel dat je het eerder hebt gedroomd, maar dat eigenlijk niet zo is? Zoiets, zeg maar, ik kan het niet echt goed uitleggen, maar ik heb dat best wel vaak en ik vroeg me af of andere mensen dat ook wel eens hebben, haha.
    Ik denk niet echt dat ik iets interessants te vertellen heb, als ik eerlijk ben. Ik hoor nu eigenlijk huiswerk aan het maken te zijn... dus ja, daar ga ik zo mee verder.
    Oh, en we zitten nu wel écht op 240 abo's en dat is gewoon echt geweldig!! Thank you so much!! (:

    Jup, ik herken het verhaal. Ik kan soms dagen achter elkaar dezelfde droom hebben en elke nacht wordt die een beetje uitgebreid^^ Ik hoor dit mss niet te zeggen omdat het jouw verhaal is en ik de aandacht daar niet van af wil leiden...maar ik ga het toch doen, het spijt me. Besef wel dat al jouw schrijfsels stuk voor stuk beter zijn dan de dingen die ik zal schrijven! Wel dus, ik heb echt al situaties gedroomd en die dan lekker gebruikt als inspiratie. Volgens mij heb ik dit al eens gezegd, maar ik heb ooit es gedroomd dat ik Harry een wedgie gaf^^ oeps... en een paar andere dingetjes maar dat zijn hele gesprekken en te gênant =D
    Ik ben blij voor die 240 abo's! En nu ga ik effe dit monsterstukje lezen en proberen mezelf in te tomen want ik ben nog steeds reacties aan het plaatsen terwijl ik eigenlijk moet lezen, pff, het leven is zwaar...

    Awhh, dit is zo lief. Ze zitten Poohbear tekstjes naar elkaar te sturen...Ik zou ze bijna kunnen opeten van schattigheid=) zo jaloers op jou, jij geweldige schrijfster! ik wou dat ik ook zo goed was in emoties beschrijven zoals jij kan, het is ook allemaal zo realistisch weergegeven, supaaaaaaaaaaaaah!

    5 jaar geleden
  • Spaceless

    MAAAHHHH
    Weet je dat ik telkens kei jaloers wordt op jouw schrijfstijl na het lezen van een nieuw hoofdstuk van jouw?
    Het is echt erg, je bent zo ontzettend goed. (ja, sorry, dat heb ik al veel gezegd hé, maar ik moest het je gewoon nog eens zeggen ^^) De eenvoudige dingen kun je toch zo interessant beschrijven en het leest vlot, en ja - je hebt gewoon een ontzettend leuke én mooie schrijfstijl.. Je kunt de liefde die tussen Niall en Jay bevindt zo goed uitleggen, zonder dat je er precies veel woorden voor moet gebruiken, als je begrijpt wat ik bedoel:$
    op naar het volgende stukje ^^
    xx

    5 jaar geleden
  • Nisssie

    Zooo, chille ouders! Mijn ouders zouden me eerst vermoordenxD

    XxxSnelVerderXxx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen