Foto bij 121.

Nieuwe Cover !!! (:

>>Madison Richards<<

Ook al had hij het me dus al eerder gevraagd, de vraag opzicht overviel me nog steeds.
Hij wist ze altijd zo verrassend te brengen dat ik nooit echt een antwoord klaar had liggen.
Maar dit keer kwamen de woorden eerder dan verwacht.
“Oryon…. Ik zou wel willen, maar…” Ik beet op mijn lip om de verdere woorden binnen te houden en ik wende mijn ogen af voor ik in huilen uit zou barsten.
Het zou nooit kunnen, hij is een docent en als ik bij hem in zou gaan wonen zouden ze ons allemaal elke ochtend samen zien lopen, misschien woonden er wel studenten bij hem in de buurt of nog erger, straat, dan waren we zo door de mand gevallen.
En bovendien hadden we nog de kwestie van het model dat hem wou claimen als haar verloofde.
Ik balde mijn vuisten als ik aan haar dacht, ze was zeker weten beeldschoon en elke man zou om haar vechten als zij hen ook maar een beetje aandacht besteedde.
Hoe wist ik zeker dat Oryon bij mij zou blijven in plaats van mij te verlaten voor madam wonder woman ?
Verward schudde ik mijn hoofd en liep naar één van de boekenkasten om mijn gedachten even ergens anders op te kunnen richten.
Natuurlijk was hij niet zo’n man, maar zij leek mij echt zo’n vrouw die elke man om der vinger heen kan wikkelen, alsof ze één of ander magisch liefdesdrankje bezat wat mannen automatisch inademde als zij ook nog maar geen meter van hen afstaat.
“Odette, wat is er ?”
Ik had niet gemerkt dat hij achter me was komen te staan en zijn armen om mijn middel wikkelde waarna hij zijn hoofd op mijn schouder legde.
“Madison.” Was het enige woordje dat fluisterend mijn lippen verliet.
“Ah Madison.” Hij was even stil, maar ik hoorde aan zijn ademhaling hoe hij nadacht, dan nam hij altijd diepe, rustige teugen en soms maakte hij dat ene geluidje, dat vanuit diep uit zijn keel kwam.
“Daar vinden we nog wel iets op, ik kan mijn moeder vast wel overhalen om ervan af te zien en anders moet ik misschien maar een advocaat inhuren of zoiets dergelijks.”
Ik knikte en liet me opgelucht en relaxed achterover tegen hem aan leunen. “Ik hoop het, jij hebt zo je eigen rechten, het is jouw leven.”
“En ik ben nu precies waar ik wil zijn, met jou.” Hij drukte een zoen in mijn nek voor hij naar achteren liep waar we samen op de bank neer ploften, ik bij hem op schoot.
“Maar dat samenwonen kan dus niet, het zou te opvallend zijn als ik opeens mijn studentenhuis zou verlaten en dan elke dag samen met jou op school te verschijnen.”
Oryon haalde zijn schouders op. “Dan vertrekken we om verschillende tijden, onze roosters wijken wel eens van elkaar af.”
Dat klopte inderdaad, ik kende inmiddels zijn rooster al bijna uit mijn hoofd.
Maar alsnog, wat nou als iemand mij vanaf zijn huis zou zien vertrekken ?
“Er gaan zeker vragen komen als ik bij je intrek, ik ken nu al een aantal hele nieuwsgierige personen.”
“Anders vraag ik een afstandsregeling voor Hunter aan wat dat betreft.”
Ik draaide mijn gezicht zo goed mogelijk naar hem bij. “Is dat echt mogelijk of verzin je nu maar gewoon wat ?”
Oryon lachte. “Zoiets bestaat echt hier op school, als een leerling te veel word lastig gevallen door een andere student kan er een soort verbod worden aangevraagd, dit moet wel goedgekeurd worden door twee docenten, maar je hebt in ieder geval mij al voor een handtekening.”
Als we dit door zouden zetten moest ik nog een docent vinden.
Maar dan zou het nog niet veilig genoeg zijn om bij hem in te trekken.
“Wat ik wel kan doen is gewoon vaker bij je komen slapen en dan kijken hoe het gaat.”
Hij draaide me bij op zijn schoot zodat hij me recht in de ogen aan kon kijken. “Dat is al een prachtig begin.”
Zijn lippen volgden zijn woorden niet erg later op en ik sloeg als antwoord mijn armen om hem heen.
Wat wou ik dit graag, zo samen met hem op de bank zitten, me laten omarmen in zijn sterke armen tegen zijn warme borstkas aan.
En samenwonen, hoe zou dat zijn, zou dat net zo zijn als nu ?
Laat er gewoon maar een koepel over dat huis heen vallen dat iedereen buiten hield behalve ons tweeën, dan was ik tevreden, niemand die ons kon storen.
Uiteindelijk liet Oryon me zuchtend los. “Jammer genoeg moet ik je nu laten gaan, kom na school maar naar me toe.” Hij knipoogde even naar me terwijl hij me optilde en op mijn eigen benen neerzette. “Ik moet tenslotte nog een goede straf voor je bedenken.”
Met een lach joeg hij me richting de deur, wat mij ook als een klein kind deed lachen en voor hem wegrennen, waar hij me bij de deur weer even opving. “Dus ik zie je vanavond ?”
Ik drukte snel een kusje op zijn lippen. “Maar natuurlijk, wat wil je eten ? Ik weet dat je pas rond kwart voor vijf vrij bent.”
“En jij al om kwart over vier.” Hij zag de verbaasde uitdrukking op mijn gezicht. “Je bent echt niet de enige die de roosters uit diens hoofd weet.” Hij knipoogde naar me voor hij zichzelf even bij de les kuchte me losliet en draaide de deur van het slot af. “Dames gaan voor.” Hij was weer zijn docentachtige zelf, zoals het hoorde naar de buitenwereld toe.
“Dank u, meneer Holmes.”
Waar ik eerder nog een glimlach op mijn gezicht had staan verdween die per direct toen ik een persoon tegen de muur zag staan zo’n vier tot vijf meter van de studeerkamer van Oryon vandaan.
“Dat duurde lang.” Zijn wenkbrauwen schoten omhoog terwijl hij zich afzette van de muur en met soepele passen naar ons toe kwam lopen, waar hij even nonchalant een hand door zijn wilde bos koperkleurig haar heen haalde. “Ik neem aan dat je straf dus nog wel is meegevallen, lieverd.”

Reacties (2)

  • Vanamo

    grrrrr ik mag Hunter echt niet kan iemand hem aan de hoogste boom hangen??

    XXXXX

    6 jaar geleden
  • Girlicious

    Zeker hunter weer...
    Oehh nu ben ook erg benieuwd welke straf oryon voor haar gaat bedenken...
    T zal vast niet zo'n erge strad worden als je eigen vriendje er een bedenkt..
    Snel verder!!!!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen