Foto bij Art 37

JAAA JULLIE LEVEN!!!
MOOI!!!
Good to hear... See, read.. Whatever...
Anyway... M'n toetsen gingen zegmaar ruk ofzo.. Kweenie ik hoop dat ik deze wel goed heb... Mja..

Dat ik letterlijk uitgeput begon te raken, kon ik echt niet meer aan ontkomen. Telkens als ik over straat ging, was er een ongemakkelijke spanning die door mijn lichaam door ging. Meestal vond ik het geweldig om door de popo's achterna gezeten te worden. Wetend dat ik bijna gepakt was, maar dat ik ze wederom te slim af was geweest. Echter had ik dat gevoel compleet niet meer. Ik voelde me onveilig over de straten door het feit dat mijn moeder op vrije voeten rond liep. Niet dat ze me ooit echt aangeraakt heeft. Ze had niet zoveel gedaan en vandaar ook dat haar gevangenisstraf maar 5 jaar was. Maar toch wilde ik dat mens niet meer in de buurt van me hebben. Casey was speciaal gemaakt om mijn leven als Evelyn te kunnen ontsnappen. Om even weg te kunnen gaan van alle shit en een compleet ander persoon te zijn. De laatste tijd gebruikte ik dat feit dan ook meer dan dat ik nog echt veel kunstwerken maakte. Er zijn tijden geweest dat ik elke avond een nieuw werk op een muur zette, maar daar was nu geen sprake mee van. Ook nu was ik niets anders van plan dan gewoon even naar Niall's dak te gaan. Het werk van de gitaarspelende jongen die ik daar aan de straat gemaakt had, heeft een hele hoop opspraak gemaakt. Meerdere mensen hadden Niall erin herkend, maar van hem zelf had niemand er iets over gehoord.
De snelste weg richting Nialls dak kon ik inmiddels dromen, ik was er zo vaak geweest dat ik te tel kwijt ben geraakt. Met mijn bril op mijn neus en mijn pruik op, allemaal puur voor de veiligheid tegen de politie die inmiddels op een spoor tot de ware identiteit van hun plaaggeest kwamen, klom ik het dak op. De welbekende trap weigerde ik nog steeds te gebruiken omdat ik adrenaline wilde voelen. Dat was het enige wat me nog wakker hield. Dat en een hele hoop cafeïne dan. Ik was toen ik vandaag thuis kwam uit werk weer bijna direct in bed gekropen, maar slapen was me niet gelukt. Vandaar ook dat ik er om kwart over twaalf weer opuit was gegaan en nu, bijna een half uur later, op Niall's dak terecht was gekomen. Hier was echt de enige plek waar ik me een soort van veilig voelde, gemakkelijker dan waar dan ook maar nog steeds niet waar ik naar verlangde. Die nacht, voor de filmpremière had Niall me vast gehouden. Hij had zijn armen om me heen gehad en dat had echt veilig aangevoeld. Het was dan ook dat gevoel waar ik naar snakte, misschien zelfs wel als een soort van drug. Een verslaving waar ik niet meer vanaf zou komen. En hoe graag ik ook wilde ontkennen dat ik hem bij me wilde hebben, ik kon het niet. Natuurlijk wist ik dat Niall veel meer waard was dan ik met mijn shit. Hij zou iemand moeten vinden die niet liegt, die compleet eerlijk is en kan zijn tegen hem. Niet iemand met een verleden waar je U tegen zegt en problemen tot over mijn kop. Nee, ik ben hem zeker niet waard. Maar toch kon en wilde ik niet wegblijven van deze plek. Niall's plek.
Zoals altijd was het dak leeg en mijn blik ging dan ook direct weer naar het kunstwerk aan het trottoir. Nog steeds stonden de bekende lijnen en vlakken even helder op de muur vereeuwigd.
Music was my first love, and it will be my last.
Het stond er nog steeds zoals ik het geschreven had. De woorden paste precies bij de Niall die ik had leren kennen. Ik had niet eens meer door hoe ik aan de rand van het dak was gaan zitten. Misschien zat ik hier al wel een half uur te staren naar het werk wat ik zelf had geplaatst. Ik had moeite met mijn ogen open houden en concentratie was ongelofelijk ver te zoeken. Maar toch bleef ik naar hetzelfde punt op de muur staren. Steeds vaker merkte ik hoe mijn ogen begonnen te knipperen en het duurde niet lang voordat ze langer dicht bleven dan dat mijn ogen nog open waren. Maar nog steeds kon ik niet slapen. In een poging tot meer rust te vinden liet ik mezelf achterover vallen zodat ik plat op het dak kwam te liggen. Als ik naar boven keek zag ik helemaal niets, geen ster, geen maan. Enkel en alleen duisternis. Maar dat was wel het laatste dat ik zag terwijl ik ergens een verbaasde stem hoorde. Zijn stem die ik veel te veel gemist had. Echter had ik niet meer de puf om te reageren. Eindelijk leken mijn ogen dicht te vallen en voor het eerst sinds lange tijd had ik weer een beetje rust.

Reacties (5)

  • TheBlueJay

    spannend ga snel veder plsss

    6 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    Wanneer krijgen we nou te weten wat voor een shit ze allemaal heeft moeten doorstaan... UGH
    SNEL VERDER
    xx

    6 jaar geleden
  • kukeluusje

    love it snel verder

    6 jaar geleden
  • HaZaLiLoNi

    mooi!

    6 jaar geleden
  • SayLien

    Ouhhh, net spannend! Snel verder!:)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen