Foto bij What am I doing?

Aibileen Pov
‘Mama, waar gaan we naartoe?’
Dat Charlie niks zei over het voorval van net, begreep ik niet helemaal, maar desalniettemin waardeerde ik het. Ik had namelijk geen idee hoe ik het anders aan mijn zoontje zou moeten uitleggen. (‘Je vader had een breakdown en dat riep ongewenste gevoelens bij je moeder op en nu zijn er misverstanden en ongemakkelijke momenten en je moeder heeft geen idee waar ze mee bezig is.’)
‘Terug naar huis, liefje.’
‘En papa dan?’
‘Die komt vanavond thuis.’
Tenminste, dat hoopte ik. Harry was ontzettend vaag geweest net, en ik wist totaal niet wat er aan de hand was. Al had ik, zijn reactie peilend, wel een goed idee waarover. En het idee stond me niet aan. Niet per se voor mezelf, maar voor Harry. Hij verdiende het niet om zijn zoontje níét te zien. Hij verdiende ook een kans... en een kans die hij sowieso goed zou benutten.
Ik zuchtte en slikte moeilijk, terwijl ik mijn ogen op de weg gefixeerd hield. Harry en ik hadden wel afgesproken dat, wat er ook gebeurde, Charlie – en Tristan – het belangrijkste zouden zijn en op de eerste plaats zouden komen. En dat was ‘m nou juist.
Het voornaamste waar ik dezer dagen mee bezig was geweest was... Harry. Terwijl dat juist totaal niet moest of de bedoeling was. Toch, als ik bijvoorbeeld rommel in mijn moeders of Anne’s huis aan het opruimen was, vond ik mezelf weer in gedachten over die lange jongeman. Natuurlijk was ik helemaal niet door hem geobsedeerd en besteedde ik net zoveel aandacht aan Charlie zoals ik eerst altijd deed – alleen minder met mijn hoofd erbij. En daar voelde ik me schuldig over.
Als al dat gezeik tussen Caroline en Harry om Tristan nou eens over zou zijn, dan... dan zou ik eindelijk een rustig, gelukkig leven kunnen leiden met de twee mannen waar ik het meeste van hield. Want ja, Harry had na al die jaren nog steeds een plekje in mijn hart, ook al wist hij dat zelf niet.
Ik zuchtte en keek even via de achteruitkijkspiegel naar Charlie, die met zijn duim in zijn mond naar buiten keek.
‘Wat wil je doen als we zo thuis zijn, Charlie?’
‘Eh... tekenen!’
‘Nou, schat, dan gaan wij gezellig tekenen.’

Een uur later draaide ik de oprit voor Anne’s huis op. Tot mijn opluchting was Anne thuis, en ze liet ons dan ook met een brede glimlach binnen. Haar glimlach vervaagde toen ze zag dat Harry miste. Vragend keek ze me aan. ‘Waar is hij?’
‘Hij... eh... komt nog. Denk ik.’
Onwennig keek ik naar Anne. Die keek me juist fronsend aan.
‘We praten er zo wel over.’ zei ik toen terwijl ik een hand op Anne’s schouder legde en naar Charlie knikte. Anne knikte daarop begrijpend, terwijl ze mij en Charlie voor liet gaan naar de woonkamer.
‘Oma! Tekenen?’
‘Wil je tekenen, lieverd?’
‘Ja!’
Anne pakte daarop potloden, gummen en papier, om deze op tafel te leggen. Met Charlie ging ze erbij zitten, en terwijl Charlie luid en vol enthousiasme over zijn vriendjes in Nederland vertelde en ondertussen druk kraste op het papier, steunde Anne haar kin in haar handpalm en keek met een glimlach naar haar kleinzoontje.
Stilletjes liet ik mezelf met mijn rug tegen de muur leunen, mijn armen over elkaar geslagen en het tafereel waarnemend. Schijnbaar had Charlie al een ander tekenmaatje gevonden. Ik vond het niet erg, maar toch kneep het toch in me. Straks was hij me vergeten, voornamelijk omdat ik teveel met Harry bezig was...
Ik zuchtte even en draaide me toen om naar de keuken. Daar schonk ik drinken in voor mij, Anne en Charlie. Even later zette ik ook het drinken voor hun neuzen neer en gaf Charlie nog een aai over zijn bol. Met pretogen keek hij naar me op.
‘Kijk, mama! Ik heb jou en papa getekend!’
Anne keek me met een vreemde blik in haar ogen aan, haar lippen gekruld in een krampachtige glimlach. Even keek ik haar niet-begrijpend aan, voordat ik me voorover boog naar Charlie en op zijn blaadje keek. Mijn adem stokte.
Charlie was natuurlijk nog niet zo’n goede tekenaar, maar toch kon ik duidelijk onderscheiden wat hij trachtte te tekenen. Ik slikte moeilijk toen ik de getekende poppetjes zag.
Aan de linkerkant had hij met een paar strepen en een rondje een poppetje getekend. Deze had opmerkelijke grote handen, en een lang lichaam. Boven het rondje waren kleine krulletjes getekend en in het rondje twee stippen en een boogje voor een lach. Harry...
In het midden van de torso had Charlie boven, in het midden, een hart getekend. En toen ik naar het poppetje ernaast keek, klemde ik mijn lippen op elkaar.
Het was duidelijk dat Charlie mij had geprobeerd te tekenen. Hij had hetzelfde lichaampje getekend, maar dan kleiner en korter, en rond het rondje lange strepen wat lang haar moest voorstellen. En ook in het midden van dat lichaampje was een groot hart getekend. Pas toen ik beter keek, zag ik dat het niet twee harten waren, maar één, gedeeld door twee. Harry had een deel, en ik had een deel.
‘W-wauw, Charlie. Dat is mooi... getekend, zeg!’ zeg ik, stotterend, terwijl mijn hart in mijn keel klopt.
‘Hoe kwam je op dat idee, lieverd?’
‘Ik heb het gezien!’
Ik slikte en ging weer overeind staan. Anne keek fronsend naar me omhoog.
‘Hoe dan, liefje?’ zei ze toen.
‘Vandaag! Papa en mama deden kissy kiss!’
Ik hapte naar adem terwijl het bloed naar mijn wangen steeg. Dat Anne dat zo te weten moest komen...
Ze trok dan ook haar wenkbrauwen op en kijk zwijgend naar me op.
‘O...?’ zei ze toen, haar hoofd schuin houdend, mijn reactie afwachtend.
‘Eh, j-ja, ik... eh... Het is... ingewikkeld.’
‘Dat kan ik begrijpen.’ zei Anne langzaam, terwijl ze mijn gezicht bestudeerde. Toen keek ze weer even naar Charlie.
‘We praten zo wel.’ zei ze tussen neus en lippen door tegen me. Ik knikte meteen. ‘J-ja, natuurlijk.’

Het was nu zo ongeveer vier uur, en ik had nog steeds niks gehoord van Harry. Geen gemiste oproep, berichtje... Niks.
Gefrustreerd gooide ik mijn telefoon terug op de bank. De afgelopen paar uren waren nog oké geweest en nog wel te doen, maar nu begon ik me steeds meer zorgen te maken. Ik durfde Harry echter niet te bellen, bang dat ik hem tot last was en hij het te druk voor me zou hebben.
‘Aibileen?’
‘Ja?’
‘Wil je me helpen met koken?’
‘Ja, natuurlijk! Ik kom eraan.’
Een kwartier later was ik samen met Anne bezig het eten te maken. Terwijl zij in de pan roerde en steeds kip, paprika of uien toevoegde, was ik bezig met de rijst.
‘Wat is er gebeurd vandaag?’
Even keek ik over mijn schouder naar Harry’s moeder, die zelf nog wel gericht was op haar pan en door bleef roeren.
‘Ik weet het zelf ook niet helemaal precies...’
‘Dat maakt niet uit. Vertel maar wat je weet – als je dat wilt.’
Ik haalde even diep adem en slikte. Mijn hart bonsde.
‘Ik... eh... We hebben... wat contact gehad, zeg maar. Zoals Charlie a-al zei.’
‘Hoelang is dat al aan de gang?’
‘Eh... sinds gisteravond, eigenlijk. Officieel, dan.’
‘Hoe bedoel je, officieel?’
‘Dat was de eerste keer dat we weer... Je weet wel.’
Anne draaide haar hoofd met een ruk naar me toe, haar ogen wijd opengesperd.
‘Je gaat me toch niet vertellen dat jullie samen hebben geslapen?!’
Ook mijn ogen vlogen open en verbouwereerd keek ik Anne aan. ‘Woah – nee, niet op die manier! Over wat Charlie zei.’ Ik lachte zenuwachtig, en ik wist wel zeker dat mijn hoofd nu zo rood was als een roodharige tijdens een zomerdag op het strand.
Anne grinnikte even ongemakkelijk, keek me nog even aan, voordat ze zich weer terugdraaide naar haar pan.
‘Hoe vaak, nu?’
‘P-pas twee keer.’
‘Maar wel twee keer genoeg.’
Ik slikte en sloeg mijn blik neer. ‘Ja...’
‘Zeg eens, Aibileen... betekent dit alles wel iets voor jou? Harry, Tristan... óns?’
Mijn keel kneep zich halfdicht, en met grote ogen keek ik naar Anne. Meende ze dat... serieus?
‘W-wat?’
Anne zuchtte even en keek me gepijnigd aan. ‘Wat ik meer bedoel...’
Ze klemde haar lippen even op elkaar, haar wenkbrauwen gefronst.
‘Aibileen, wat ik nu ga zeggen is wat ik echt niet negatief bedoel... dit is gewoon wat me op het hart ligt en ik wil jou, of Harry, of wie dan ook níét beledigen. Maar...’
Ik omklemde het mes (...) in mijn handen steviger en wachtte gespannen af.
‘Waar ben je mee bezig, denk je?’
‘H-huh?’
‘Dacht je dat je alles goed zou kunnen laten komen door weer terug naar Engeland te keren? Dat alles opeens, floep, beter werd?’
‘N-nee...’
‘Want dat is niet zo. Ja, het is heel leuk dat je er weer bent, Aibee, maar Harry heeft wel andere dingen aan zijn hoofd. En ik zie wat er gebeurt. Je leidt hem af. Misschien niet express, nee, maar het gebeurt wel. Hij moet zich nu bezig houden met Tristan, niet met jou of Charlie...! I-ik bedoel, ik...’
Anne’s stem stierf weg en ze keek me gekwetst aan. Ik probeerde me niet ook zo te voelen, want ik wist dat Anne het niet zo bedoelde. Toch...
‘W-waar ben je bang voor?’
Anne sloeg haar blik neer, naar de pollepel in haar hand.
‘Ik mis mijn kleinzoontje ook.’ fluisterde ze zacht, bijna onhoorbaar. Haar stem sloeg over en ze kneep haar ogen even dicht. Ik voelde bijna een stukje van mijn hart afbreken.
‘Anne...’
Met twee stappen was ik bij Anne en had ik mijn armen dicht om haar heengeslagen. Anne reageerde meteen door haar armen om mijn middel heen te slaan en haar gezicht in de stof van mijn shirt te begraven. Tot mijn verdriet voelde ik het nat worden. Anne’s schouders begonnen te schokken en ze pakte mijn shirt stevig beet. Ik suste zacht en wreef met mijn hand over haar rug, zacht heen en weer wiegend.
’S-sorry.’ stotterde Anne terwijl ze zich uiteindelijk van me losmaakte en met haar duimen onder haar ogen ging. Ik schudde licht mijn hoofd. ‘Je hoeft hier geen sorry voor te zeggen, Anne... echt niet.’
Anne knikte stilletjes terwijl ze haar wangen droog veegde. Toen haalde ze diep adem en zuchtte daarna weer diep uit.
‘Nou ja... dat dus.’ lachte ze zwakjes terwijl ze maar heel even naar me opkeek. Ik glimlachte even.
‘Heb je dat ooit tegen Harry gezegd?’
‘Nee... hij heeft al genoeg aan zijn hoofd.’
Ik fronste.
‘Praten jullie daar nooit over?’
‘Nou, nee... niet specifiek over dat, nee... Meer alleen over Tristan, over hoe het met hem gaat, en of Harry zelf al meer weet.’
‘Je zou daarover met hem moeten praten, Anne. Des te harder zal hij vechten voor de voogdij, toch? Dan weet hij dat hij niet de enige is die Tristan graag bij zich heeft.’
Anne glimlachte door haar tranen heen en knikte toen. ‘J-ja... natuurlijk.’
Toen draaide ze zich weer om en ging stilletjes verder met het eten.
‘Heb je het er nooit ook met Robin over gehad?’
‘Ja, dat wel, en hij had dat eigenlijk ook. Een beetje hetzelfde probleem, zeg maar. We wilden Harry er niet mee lastigvallen.’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Harry zou het juist enorm waarderen als jullie je zorgen zouden opbiechten, Anne.’
‘J-ja, weet ik... Dank je wel, Aibileen.’
Ik glimlachte waterig en sneed de kip verder in stukjes.

‘Eh, Anne?’
‘Hm?’
Anne zat zelf in de tuin, een wijntje in haar hand, terwijl het eten zachtjes op het fornuis stond te borrelen. Charlie zat op het gras en terwijl hij met zijn kleine autootjes over het gras reed maakte hij brommende geluiden. Ik liep zelf echter toen pas naar buiten.
‘Ik ben bang dat Charlie en ik niet echt kunnen blijven eten... Mama is natuurlijk nog thuis, en we hebben nog niet zoveel tijd met z’n drietjes gehad...’
‘Natuurlijk, dat is geen probleem, lieverd.’ zei Anne vriendelijk. Van haar huilmoment van nog niet zo lang geleden was niks meer te merken.
‘Oké... Charlie, zullen wij naar huis gaan?’
‘Maar ik wil blijven!’ jammerde hij terwijl hij met een frons tussen zijn wenkbrauwen naar me opkeek. Ik schudde juist mijn hoofd. ‘Nee, Charlie. Oma Cheshire wacht thuis op ons.’
‘Nee!’
‘Charlie.’
‘Nee!’
Ik zuchtte, draaide me om en liep het huis weer binnen. Even later kwam ik weer naar buiten met mijn spullen en Charlie’s jas. Hij zat zelf nog steeds koppig op het gras met zijn autootjes.
‘Charlie, ik meen het. We gaan naar huis.’
Wild schudde Charlie met zijn hoofd. ‘Néé.’
Toen mengde Anne zich erbij.
‘Charlie, ga je met je moeder mee?’
Verschrikt keek Charlie op, verrast dat zijn oma dat zei, en niet zeker wetend te luisteren of niet... het was tenslotte wel zijn óma. Die keek hem dan over de rand van haar glas doordringend aan.
‘Kom, Charlie...’ zei ik zacht, mijn hand uitstekend.
Mokkend stond Charlie op en liep hij naar me toe, zijn autootjes achterlatend. Ik keek verontschuldigend naar Anne terwijl ik Charlie’s handje beetpakte, maar zij wuifde het al weg. ‘Geen probleem. Ik ruim het wel op.’
Ik glimlachte en gaf haar een kus op haar wang.
‘Tot snel, Anne. Ben je er morgen ook?’
Anne’s gezicht vertrok bij mijn herinnering, maar toch knikte ze. ‘Natuurlijk. Ik wil niet missen dat mijn zoon weer naar Amerika gaat.’
Ik glimlachte, kneep nog even zacht in haar schouder, voordat ik met Charlie weer het huis inliep, regelrecht naar de voordeur, en er daar weer uit, onderweg naar mijn eigen huis. Gedachten en zorgen over Harry drukte ik angstvallig weg.




Haha... Precies een week verder...:(
Sorry guys, ik ben best druk bezig met school (en het gaat geloof ik ook niet helemaal fantastisch), en ik loop een beetje vast... Meer om het feit hoe ik dit verder ga uitwerken (wie krijgt de voogdij - wat gebeurt er dan - wat gebeurt er tussen Harry en Aibileen (liefde of niet etc.), en tussen Charlie en Tristan, en met Caroline etc. etc.). Want ik wil het ook weer niet zo laten lopen dat opeens alle problemen opgelost zijn en het verhaal eigenlijk al afgelopen voelt (ik wil namelijk nog lang niet stoppen!).

Dus daarom, een dringende vraag aan jullie;
Wat denk jíj dat er zou moeten gebeuren met Tristan, Harry, Aibileen en Charlie? Als je nieuwe ideeën en meningen heb kun je ze in een privébericht naar me toe sturen. Desnoods, als je een heel groot idee heb, mag je dat áltijd ook in een samenvatting naar me toe sturen (gráág)! Als je hele goede ideeën hebt die ik ook echt kan gebruiken krijg je een shout out naar een creatie naar keuze van mij!:)dus wees origineel! (maar ook weer niet té, dat Charlie bijvoorbeeld doodgaat of zo haha)

En je krijgt ook dikke knuffels hehe

Reacties (6)

  • Nashton

    Ik hoop heel erg dat Tristan bij Harry komt, maar misschien dat hij heeel afentoe bij caroline langs komt? idk
    Ik wil Harry gewoon niet sad zien zonder Tristan. Maar hopelijk ontstaat er langzaam aan ook wat tussen Harry en Aibileen.. Gewoon dat het goed komt voor Harry, maar niet te cliché. Maar ik weet wel dat jij het heel mooi neer kan zetten, hehe. Love your story.:)
    Ik kreeg tranen in mijn ogen bij dat stukje van Anne, oh. D:

    5 jaar geleden
  • xeemmaa

    +abo snel verder, je schrijft SUPER 👍

    5 jaar geleden
  • Subdivisions

    Aahwe, ik zou ook best kapot gaan als ik mijn kleinzoon niet mocht zien:(
    Snel verder xx

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    N'aawh
    Ik ben echt jaloers op je schrijfkunsten.
    Ga snel verder xx

    5 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    Harry krijgt Tristan in ieder geval op proeftijd om te kijken hoe dat loopt met Charlie en Aibileen erbij. Maar dat gaat niet zoals verwacht. Zowel Tristan als Charlie snappen niks van elkaar en wat ze van elkaar zijn. Ze hebben moeite om elkaar te snappen en hebben vaak ruzie. Dit zorgt ervoor dat Harry nog meer in de stress schiet omdat, als ze niet op tijd overeenkomen, Tristan weer terug gaat.


    Kun je daar wat mee?
    snel verder
    xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen