Foto bij Page 123 - Niall

Hmmmm, heb ik nog iets te vertellen hier...?
Uuuhmmm, ik vond jullie reacties bij het vorige hoofdstuk leuk ^^ ik vind het leuk om te weten wat jullie favoriete Disneyfilm is ^^
En wat jullie stiekem niet weten, is dat een aantal dingen die nu in het verhaal gebeuren, dat daar later in het verhaal wss weer terugverwezen naar gaat worden (: vandaar, misschien dat bepaalde stukjes hier niet zo interessant lijken, maar daar wil ik dan misschien later nog wel wat mee doen ^^
Oh, en laat ik trouwens maar alvast waarschuwen dat ik volgende week toetsweek heb. Ik weet niet of dat heel veel verschil gaat uitmaken, maar tijd om te schrijven zal ik wss niet echt hebben, dus ik weet niet wanneer de volgende hoofdstukken komen en zo. I hope you don't mind.
En voor de lezers van AWS, die dit verhaal ook lezen: het nieuwe hoofdstuk komt er zo snel mogelijk aan, ik ben alleen een beete bezig met het regelen van de "rolverdeling" (:
Ik hoop dat jullie dit hoofdstukje een beetje leuk vinden! (:

Het voelde goed om haar stem weer te horen, alsof ze even weer gewoon dicht bij was, in plaats van een paar honderd kilometer ver weg met een hele zee ertussen.
'Hey,' nam ze de telefoon op en in mijn hoofd zag ik haar gezicht al voor mijn ogen verschijnen bij het herkennen van de klank van haar stem. Een klein glimlachje uitgestreken over haar prachtig gekleurde lippen, met net alleen een klein kuiltje in haar linkerwang, omdat het kuiltje in haar rechterkant vooral verscheen op de momenten als ze iets écht heel grappig vond, of als ze ontzettend enthousiast over iets was; de minuscule sproetjes, die bijna niemand eigenlijk leek op te merken, dacht ik, omdat je echt van dichtbij naar haar gezicht moest kijken om ze te ontdekken en haar groene ogen, bijna de kleur van gras, waar je een moment als dit zeker die lichtjes in zou kunnen zien twinkelen. Het was zo makkelijk om haar gezicht zo tot in het kleinste detail voor me te halen, bijna net zo natuurlijk als ademen.
'Hey. It's me,' zei ik, eventjes niet meer wetend wat ik moest zeggen, alsof ze me met mijn mond vol tanden had gezet door alleen maar de telefoon op te nemen. Ik grijnsde even bij die gedachte.
'I know. I mean, I had already guessed that,' lachte Jay haar lach, die er gelijk voor zorgde dat ik vrolijk werd.
Op de achtergrond hoorde ik geroezemoes en gelach en stemmen, die iets zeiden, tegen Jay waarschijnlijk, in een taal die ik niet verstond, wat dus wel Nederlands moest zijn. Toen herkende ik Jays stem, die iets terug zei tegen de stemmen die ik net had gehoord. Ze praatte snel, maar af en toe dacht ik nog net een woord te kunnen verstaan dat ze misschien wel eens eerder tegen me gezegd had, in de eindeloze momenten dat ze geprobeerd had mij wat Nederlands te leren.
'I'm sorry about that, my friends are in this room,' mompelde ze vervolgens tegen mij. 'Wait, I'll search a place were I can be alone for a moment.'
Wat gestommel; ze stond op, waarschijnlijk, protesterende geluiden van de achtergrond, Jays lach en het geluid van een deur die open en dicht ging en even later hetzelfde geluid.
'Okay. I'm in my sister's room right now. She isn't at home anyway,' zei Jay vervolgens en ik glimlachte, hoorde haar adem uitblazen in de telefoon. 'So. What's up?'
'Not much really,' mompelde ik lachend. 'I mean, I've only just woken up, actually and then the first thing I did was texting you, after I had found a good quote to text.' Ik hoorde haar zachtjes giechelen op de achtergrond. 'Then I had to send some other people a text message and then I noticed you had texted back, so I called you. I just wanted to hear your voice.'
'That's really sweet,' hoorde ik Jay zeggen en ik wou dat ik op dit moment de uitdrukking op haar gezicht zou kunnen zien.
'How was your flight?' vroeg ze vervolgens geïnteresseerd.
'It was good. Not very special actually, but it went well. And I slept for a while.' Ik haalde mijn schouders op, ook al kon Jay dat niet zien. Ik bedacht me dat ze het misschien wel kon weten, als zij mij op dezelfde manier op dit moment voorstelde als ik me haar voorstelde, ik haar gezichtsuitdrukkingen en gebaren probeerde te lezen door alleen maar te luisteren naar wat ze zei en de dingen die ik uit mijn geheugen wist. Het was bijna onvoorstelbaar, zo goed als ik haar in die negen weken tijd had leren kennen. 'And how was your flight?'
'Great! I saw the sun going down.'
Ik lachte, om de manier waarop Jay enthousiast kon worden om dat soort dingen, precies op die manier die ik van haar kende.
'Except for that, there wasn't really anything special either. But my friends picked me up at the airport, which was really sweet of them and then they stayed for a sleepover.'
'That's really nice of them,' antwoordde ik. 'Were your parents mad at you?'
'Not yet.' Ik hoorde een zucht doorklinken door Jays stem. 'When I came home this night, they were actually just happy to see me back, but except for that, I haven't even spoken to them that much yet. I've spend my time by catching some sleep and catching up with my friends, but I promised my parents I would have a real conversation with them this afternoon.'
'Are you worried?'
'A little bit.' Jays eerlijkheid was één van de dingen die ik altijd al mooi had gevonden, gewoon omdat ze op momenten als dit ook totaal geen moeite deed om niet te laten merken dat ze zich toch wel wat zorgen maakte. Eigenlijk hoopte ik ook wel dat ze het deed, omdat ze wist dat ze voor mij helemaal niks hoefde te verbergen. Ik hield van haar, precies zoals ze was.
'It will be alright,' beloofde ik haar.
'I hope so,' antwoordde ze. Ze zuchtte even een klein beetje.
'I miss you already,' sprak ze heel zacht, een beetje twijfelend bijna en ik beet even op mijn lip. Ze was de eerste van ons tweeën die de woorden uitsprak waar ik nu denk ik al het hele gesprek aan had zitten denken en zij dus misschien ook wel.
'I miss you too,' bekende ik. 'But it feels good te hear your voice.'
'Yeah,' zei Jay, met een toon in haar stem die wel iets van opgelucht en verrast had. 'Good thing we live in a century in which you can just pick up you're phone and call someone, even when they're far away. Or else you can just use the internet or something. It would be so hard if we had to do this with pigeons, who would have to carry letters we'd write to each other or something and we had to wait weeks a letter to arrive.'
Ik lachte, omdat weer zo'n typisch voorbeeld was van het soort opmerkingen dat Jay over het algemeen maakte. Wat zou ik graag willen dat ik gewoon mijn armen om haar middel kon wikkelen en haar tegen me aan kon trekken, niks meer dan dat, gewoon om haar warmte te voelen en dicht bij haar te zijn, op de onschuldigste manier die er bestond. Maar ik was hier en zij was daar.
'You know what I'm thinking?' vroeg ik.
'What?'
'How lucky I am to have someone like you in my life. It feels like you've made my life more colorful, or something like that.' Ik lachte, terwijl ik haar aan de andere kant van de lijn ook hoorde lachen.
'Well, what about me?' zei ze toen.
'What about you?' vroeg ik verbaasd, nieuwsgierig.
'How lucky I am to have you. I mean, except for the fact that there must be millions of girls that want you, I must be incredibly lucky to have found someone who sends me Winnie-the-Pooh quotes in the middle of the night.'
Lachen, praten met haar, het was allemaal zo makkelijk. Alsof ze helemaal niet weg was.
'It was weird. I couldn't really sleep tonight, at the moment I send you that text. And after that I was perfectly fine and I just fell asleep,' mompelde ik.
'Legend says, that when you can't sleep at night, it means you're awake in someone else's dream,' zei Jay. 'I read that somewhere on the internet, but I can't really imagine it's true. I was sleeping in my the car on my way back home. Maybe I was dreaming of you and that's why you couldn't sleep.'
Ik lachte. 'Well, did you have trouble sleeping tonight? Because I'm sure that I was dreaming of you.'
'Not really,' antwoordde Jay naar eerlijkheid. 'But as I said, it's just a legend.'
Ik had tot nu toe nauwelijks terug durven denken aan de droom die ik vannacht gehad had, maar nu ik er met haar over praatte, nu ik eraan dacht, kwamen opeens weer alle beelden al de gevoelens weer boven drijven en ik huiverde. Zo onschuldig als de droom eigenlijk had geleken, zo raar voelde het nu. Het was niet per se een nachtmerrie geweest, maar leek het me toch een soort angst aan te jagen, op een manier die ik niet uit zou kunnen leggen. Jay was verdwenen in mijn droom, ook al was ze er niet eens echt geweest. Ik had me de naam van de vogel niet herinnerd, hoewel ik met zekerheid zou kunnen zeggen dat het een blue jay was (ik bedoel, welke andere blauwe vogel zou ik nou kunnen bedenken?) en ik vroeg me af hoe het mogelijk was geweest dat ik daar in mijn droom niet op kon komen.
Maar om eerlijk te zijn voelde het niet goed om Jay over die droom te vertellen.
'"I think we dream so we don't have to be apart so long. If we're in each other's dream, we can be together all the time,"' hoorde ik Jay opeens zeggen. 'That's from Winnie-the-Pooh too.'
'That's beautiful,' zei ik en ik glimlachte. Jay was er gelukkig nog, ook al was ze nu niet hier, en in mijn herinneringen zou ze sowieso voor altijd blijven.

Reacties (9)

  • Summerday

    Wat @iheartLJP al zei, je schrijft zo mooi
    Je bent geboren om te schrijven ; )
    Everyone is born to dream, no matter what <3

    5 jaar geleden
  • Smeerkaas

    Hmmmm, heb ik nog iets te vertellen hier...?
    Uuuhmmm, ik vond jullie reacties bij het vorige hoofdstuk leuk ^^ ik vind het leuk om te weten wat jullie favoriete Disneyfilm is ^^
    En wat jullie stiekem niet weten, is dat een aantal dingen die nu in het verhaal gebeuren, dat daar later in het verhaal wss weer terugverwezen naar gaat worden (: vandaar, misschien dat bepaalde stukjes hier niet zo interessant lijken, maar daar wil ik dan misschien later nog wel wat mee doen ^^
    Hmm, ik denk dat de quotes van Pooh toch een reden zijn om later nog naar verwezen te worden, am I right? Nu stel ik de vraag aan jou: wat is jouw lievelingsdisneyfilm (kies gewoon de eerste die in je opkomt)
    Oh, en laat ik trouwens maar alvast waarschuwen dat ik volgende week toetsweek heb. Ik weet niet of dat heel veel verschil gaat uitmaken, maar tijd om te schrijven zal ik wss niet echt hebben, dus ik weet niet wanneer de volgende hoofdstukken komen en zo. I hope you don't mind.
    En voor de lezers van AWS, die dit verhaal ook lezen: het nieuwe hoofdstuk komt er zo snel mogelijk aan, ik ben alleen een beete bezig met het regelen van de "rolverdeling" (:
    Ik hoop dat jullie dit hoofdstukje een beetje leuk vinden! (:

    Shit, dat is nog een story die ik moet inhalen...je geeft me wel veel werk hoor! Ik hoop dat je toetsweek heel goed verlopen is!
    En nu gaan mijn hersentjes dit mooie schrijfgedoe in me opnemen^^

    Yeah,' zei Jay, met een toon in haar stem die wel iets van opgelucht en verrast had. 'Good thing we live in a century in which you can just pick up you're phone and call someone, even when they're far away. Or else you can just use the internet or something. It would be so hard if we had to do this with pigeons, who would have to carry letters we'd write to each other or something and we had to wait weeks a letter to arrive.'

    Haha, zo typsich haar dat ze hier mee af komt. Maar het is wel romantisch om op zo'n briefje te gaan wachten=)

    Ik had me de naam van de vogel niet herinnerd, hoewel ik met zekerheid zou kunnen zeggen dat het een blue jay was

    Bam! Ik wist het wel, ghehe....ow yeah!
    ow cuties, so fluffy I'm gonna die! Serieus, ik heb nu de neiging om iemand te gaan knuffelen door de fluffyness hier=)

    5 jaar geleden
  • Spaceless

    'Hey,' nam ze de telefoon op en in mijn hoofd zag ik haar gezicht al voor mijn ogen verschijnen bij het herkennen van de klank van haar stem. Een klein glimlachje uitgestreken over haar prachtig gekleurde lippen, met net alleen een klein kuiltje in haar linkerwang, omdat het kuiltje in haar rechterkant vooral verscheen op de momenten als ze iets écht heel grappig vond, of als ze ontzettend enthousiast over iets was; de minuscule sproetjes, die bijna niemand eigenlijk leek op te merken, dacht ik, omdat je echt van dichtbij naar haar gezicht moest kijken om ze te ontdekken en haar groene ogen, bijna de kleur van gras, waar je een moment als dit zeker die lichtjes in zou kunnen zien twinkelen. Het was zo makkelijk om haar gezicht zo tot in het kleinste detail voor me te halen, bijna net zo natuurlijk als ademen.

    Dat is echt heel erg mooi beschreven, dat noem ik nu eens echte liefde (:
    Ik wou nog een paar dingen hier in zetten die ik zo mooi vond in dit hoofdstuk, maar anders ging ik het hele hoofdstuk gewoon kopiëren en hier plakken, dat is dus niet de bedoeling ^^
    Ze zijn zoooo cuteeeee(H)
    En o ja, ik kan al niet meer wachten op een nieuw stukje van AWS
    Ik ben benieuwd. Het was leuk om nu rustig je nieuwe stukjes te lezen. Still love your story! And I always will.
    Byee xx Eva

    5 jaar geleden
  • Yestherday

    Sorry dat ik niet reageerde op het vorige stukje. Leraren denken leuk te zijn en maar even toetsen op te kunnen geven., allemaal tegelijk. Maar goed, GEWELDIG. En ik begin steeds meer van Winnie de Pooh te houden.
    Niall en Jay zijn echt zo lief samen.
    X

    5 jaar geleden
  • Veturius

    Jay is gewoon Winnie The Pooh

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen