Foto bij Chapter 21

Harry Edward Styles POV

Even was ik vergeten dat ik middenin een weddenschap zat. Even was ik al mijn zorgen vergeten en kon ik een keer gewoon mezelf zijn. Helemaal niet bij nagedacht dat het zo niet in elkaar zit met haar, het énige meisje dat mij niet wilt. Het enige meisje dat me boos en blij tegelijk kan maken. Maar ik moet mijn hoofd bij de game houden. Ik moet doorgaan met de weddenschap. Ik moet deze afmaken en Louis laten zien dat hij ongelijk heeft. Maar voorlopig nog niet. Ik hoef haar nu echt even niet meer te zien. Ik snap eigenlijk niet waarom ik zo van streek ben. Ik heb me nog nooit zo miserabel gevoeld. Ja oké, de tijd met mijn vader. Tóen voelde ik me pas echt miserabel. Maar dit lijkt aardig in de buurt te komen. Zuchtend trap ik een steentje voor me uit. Ik kan me ook gewoon niet beheersen als ik boos word. Ik had haar niet bang willen maken, maar het gebeurde gewoon. Daarom slik ik nu ook die pillen, iets wat ik voorheen niet deed. Na alles wat er speelde tussen mij en mijn vader ben ik compleet doorgeslagen. Ik raakte aan de drugs en belandde ieder weekend wel in een gevecht wat over het algemeen voor de vijand in het ziekenhuis eindigde. Tijdens de periode van X-factor had Simon al gauw door dat ik nogal last had van "ernstige" problemen en heeft hij me doorgestuurd naar een psycholoog. De psycholoog heeft goed met me gepraat, en het heeft ook zeker geholpen. Ook vond de psycholoog het een goed idee dat ik iedere dag vier pillen zou slikken tegen mijn agressieproblemen. Ook dit doe ik nu gehoorzaam. Maar wanneer ik het vergeet, kan het soms nog een beetje fout gaan. Ik moet deze pillen blijven slikken, anders kan ik zo weer in mijn oude routine vallen. Ik schud mijn hoofd. Niet aan denken Harry. Het verleden heb je achter je gelaten.
Ik zie dat ik al bij de tourbus ben aangekomen en duw de deur van de bus open waarna ik direct doorloop naar onze slaapkamer, míjn slaapkamer. Ik ga op het bed liggen en doe mijn koptelefoon op. Ik zet het liedje "Let her go" van The Passenger op en doe mijn ogen dicht.

Scarlett Lucie Cowell

Langzaam duw ik de deur van onze slaapkamer open. Ik zie dat Harry op bed ligt met zijn koptelefoon op en eigenlijk wil ik me omdraaien om deze confrontatie te ontlopen, maar ik móet met hem praten. Ik moet gewoon mijn excuses aanbieden. Want het was ook echt allemaal mijn fout wat er net plaats vond. Ik haal diep adem en duw de deur verder open. Ik leg Scarly neer op Harry's koffer en ga op de rand van het bed zitten. Harry kijkt op van zijn telefoon en zo gauw als hij opkeek, kijkt hij weer naar zijn telefoon. Ik zucht diep en en leg mijn hand op zijn scheenbeen. Hij kijkt me vies aan en schudt mijn hand van zijn been af. Gebroken staar ik naar mijn hand die nu naast zijn been ligt. 'Harry..' probeer ik zachtjes. Hij haalt zijn koptelefoon van zijn hoofd af, en legt deze in zijn nek. Hij kijkt me vragend aan terwijl hij zijn schouders ophaalt. 'H-het spijt me zo..' mompel ik. Ik sta op het punt om hem te vertellen over de weddenschap. Dan verbreek ik maar de belofte aan Louis, wat ik heel erg vind, maar dit vind ik op de een of andere manier belangrijker. 'Harry, ik weet van..' Met een ruk staat Harry op en kijkt boos op me neer. 'Zeg maar niks Scarlett. Ik ben er klaar mee.' Zijn ogen staan kil en zonder verder wat te zeggen draait hij zich om en verlaat hij de kamer. Snikkend laat ik me neervallen op het bed, waar de geur van Harry me gelijk tegemoet komt. Ik snuif zijn geur op die niet normaal lekker ruikt. Boos druk ik mijn hoofd in het kussen en schreeuw zo hard als ik kan. Na een tijdje zo gelegen te hebben besluit ik om maar richting het restaurant te gaan waar we met z'n allen om zeven uur hadden afgesproken voor het diner. Ik kijk in de spiegel en veeg snel de uitgelopen mascara weg. Mijn haar doe ik in een losse knot. Het maakt me op dit moment echt even helemaal niet uit hoe ik eruit zie.

Als ik het restaurant binnenkom valt mijn oog gelijk op Harry die de capuchon van zijn hoodie ver over zijn hoofd heen heeft getrokken en naar zijn telefoon aan het staren is. Ik schuif de stoel naast Amber naar achteren en plof erop neer. 'Heb je gehuild?' fluistert Amber nèt iets te hard waardoor alle blikken op mij gericht zijn. Ik haal mijn schouders op. 'Het is niks.' wuif ik het weg. Tot mijn opluchting gaat iedereen weer verder waar hij of zij mee bezig was, behalve Harry. Hij kijkt me aan zonder verder enige emotie te tonen. Een angstig gevoel bekruipt me. Waarom kijkt hij zo? Ik word altijd zo naar van die uitdrukkingloze blikken van hem. Snel kijk ik naar de hand die op mijn schouder gelegd wordt. Ik kijk omhoog naar degene die de eigenaar van de hand is, en tref daar een bezorgde Louis aan. 'Zullen we na het eten even praten?' fluistert hij. Ik knik en schenk hem een glimlach waarna hij terugloopt naar zijn eigen plek. Ik kijk weer naar Harry in de hoop oogcontact te hebben zodat ik even naar hem kan glimlachen of iets dergelijks, maar hij is al weer bezig met zijn telefoon. Zuchtend kijk ik naar het bord dat vijf minuten geleden voor me neergezet is. Ik heb eigenlijk helemaal geen honger, maar ik weet dat ik wat moet eten aangezien ik de hele dag nog niets op heb. 'Ik heb geen honger.' bromt Harry waarna hij opstaat en de ruimte verlaat. Hmm same tought?
Wanneer mijn bord vrijwel leeg is, op vier patatjes na, schuif ik het van me af. Ik kijk naar Niall die zijn vijfde bord inmiddels leeg heeft gegeten en ik grinnik. Hoe kan het dat die jongen nooit dik wordt? Ik zie dat Louis naar me wenkt en ik sta op om vervolgens naar hem toe te lopen. Hij pakt mijn hand en begeleidt me naar een bank die een beetje uit het zicht staat. Ik plof erop neer, en Louis komt naast me zitten in de kleermakerzit. 'Vertel op.' zegt hij terwijl hij zijn hand op mijn schouder legt. Ik aarzel even, maar vertel dan het hele verhaal, vanaf het begin tot aan het eind. Afwachtend en een beetje bang voor zijn reactie kijk ik Louis aan. 'Vind je hem leuk?' vraagt hij. Ik hoef daar niet over na te denken en schud direct mijn hoofd. 'Nee, absoluut niet. Het is alleen.. Het is zo spannend allemaal.' Louis knikt. 'Ik snap het Scarlett, maar ik zou er wel mee oppassen. Straks is het te laat.' Met die woorden staat hij op en steekt hij zijn hand naar me uit. Nog een beetje verbaasd over zijn laatste zin pak ik zijn hand aan en lopen we samen terug naar onze tourbus aangezien het inmiddels al redelijk laat is.
'Slaap lekker Scarlett.' fluistert Louis naar me om de rest niet wakker te maken. Ik glimlach. 'Slaap lekker.' Ik doe mijn slaapkamerdeur open en zie dat Harry breeduit in het bed ligt. Er is duidelijk geen plek voor mij en ik heb ook geen zin om hem wakker te maken. Zuchtend loop ik naar mijn kast, pak er een fleecedekentje uit en vertrek naar de woonkamer. Ik ga liggen op de bank en leg het dekentje over me heen waarna ik in een onrustige slaap val.




Hope you enjoy it!
xoxoxoxo

Reacties (9)

  • Dahlias

    Whaha ik lag helemaal in een deuk om... niks. Loooooll oké ik ben melig en dan ben ik net dronkenxD

    7 jaar geleden
  • AmberEsmee

    OMG hahaha ik word helemaal gek van dit verhaal whahah

    7 jaar geleden
  • Summerday

    Super geschreven!!!:D:D:D

    7 jaar geleden
  • WinterAshton

    nieuwe lezer:)echt een topverhaal:)

    7 jaar geleden
  • Camouflage

    Nieuwe abo meldt zich!
    En ik ben zo'n heel stalkerig typje (al zeg ik het zelf) en vaak heb ik van dje vage reacties wat helemaal nergens op slaat maar goed.
    Anyways, je schrijft écht geweldig en dan bedoel ik ook echt echt echt heel goed. Je hebt zo veel talent ik kan nog eindeloos door gaan met complimentjes geven, maar dat ga ik niet doen omdat ik ook nog wat complimentjes voor Spongebob wil bewaren
    :P
    Waarschijnlijk lees je dit deel van de reactie al niet meer omdat het gewoonweg veel te lang is, maar;
    Ga snel verder!

    (flower)x' weirdo die deze story pas ontdekt mwihihi

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen