Foto bij Tea

angel

Het was nu een paar uur later, en de schemering begon al in te zetten. Ik was net bezig de trap naar boven op te lopen met een slaperige Charlie in mijn armen, terwijl mijn moeder in de woonkamer met een kop thee zat.
‘Zo...’ zei ik zacht terwijl ik Charlie’s logeerkamertje binnenliep. Hij wreef met zijn vuistjes in zijn ogen en gaapte luid. Halverwege sloeg hij gauw zijn handje voor zijn mond toen hij mijn blik zag, om zijn hoofdje daarna weer op mijn schouder te leggen.
Nadat ik Charlie had omgekleed en zijn tandjes had gepoetst, legde ik hem in zijn bed. Meteen kroop hij dicht onder de dekens, zijn knuffeltje tegen zijn borstje aangedrukt.
Glimlachend streek ik vertederd over zijn haar, zijn gezichtje bestuderend. Hij had zulke erge trekjes van Harry dat het moeilijk voor te stellen was dat hij ook wat van mij geërfd had. Met waterige ogen boog ik voorover en drukte ik mijn lippen voor even op Charlie’s kruin.
‘Slaap lekker, lieverd. Ik hou heel veel van je.’
‘... Mama?’
‘... Ja, lieverd?’
‘Wat is papa?’
Met een onbegrijpende frons tussen mijn wenkbrauwen ging ik op de rand van het bed zitten, mijn hand aan de andere kant van Charlie en zo over hem heen leunend.
‘Hoe bedoel je, lieverd?’
‘Is papa normaal?’
Ik lachte zachtjes en knikte geamuseerd. ‘Natuurlijk is papa normaal, schat.’
‘Is papa een engel?’
Sprakeloos keek ik naar mijn zoontje. Mijn hart bonsde zwaar en snel, en mijn ogen prikten. Een brok vormde zich in mijn keel.
‘Papa is geen engel, liefje. Maar zo gedraagt hij zich wel af en toe. Hoe kom je daar zo bij, schat?’
‘Omdat veel mensen opeens blij worden als ze papa zien, mama. Dan komen ze naar hem toe en zeggen ze dat ze van hem houden. Is hij dan Jezus?’
‘Hij is ook geen Jezus, lieverd. Maar weet je wat hij wel is? Een hele lieve papa. Toch?’
Een onbeschrijflijke brede lach brak door op Charlie’s gezicht en met stralende ogen keek hij me aan. ‘Ja, maar jij bent altijd mijn beste mama.’
Tranen sprongen in mijn ogen. Ik boog voorover en gaf Charlie een kus, omdat ik de woorden niet kon vinden.
‘E-en wat bedoel je met die mensen, lieverd? Waar is dat?’
‘Het is buiten wanneer ik met papa aan het lopen ben. Dan komen er opeens allemaal mensen die ik niet ken. En de laatste keer zei papa dat we heel hard weg moesten rennen. Zijn het gemene mensen, mama? Willen ze papa of mij kwaad doen?’
Angstvallig keek Charlie me aan, frunnikend aan zijn knuffeltje. Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee, lieverd... dat zijn mensen die zo erg van je papa houden dat ze heel graag bij hem willen zijn. En hij wilde met je wegrennen omdat ze jou nog niet kennen en omdat het niet heel veilig is.’
‘Is het dan gevaarlijk voor mij?’
‘Niet per se, schat, maar als er zoveel mensen zijn dan wordt het te druk, en dan kan er iemand gewond raken. Net zoals wanneer wij naar school gaan, en het superdruk is op het schoolplein en je bijna omvergelopen wordt.’
‘Oooohh...’
Ik glimlachte waterig. ‘Er zijn héél veel mensen die papa kennen en van hem houden, liefje. Hij is eigenlijk heel erg beroemd.’
‘Is papa beroemd?!’
‘Ja, schat.’
Ik lachte zacht toen ik zag hoe trots Charlie nu wel niet keek.
‘En papa moet morgen ook even een paar dagen weg, maar hij komt heel snel weer terug.’
Gelukkig leek Charlie niet al te verdrietig door die mededeling. Integendeel. Hij knikte braaf en stopte zijn duim in zijn mond. Zijn oogleden begonnen zich al te sluiten.
‘Dus dan gaan we morgen papa uitzwaaien, goed?’
Suf knikte Charlie. Ik gaf hem nog een laatste kusje op zijn voorhoofd en nog een aai over zijn bol, voordat ik opstond en de kamer verliet. ‘Welterusten, lieverd. Ik hou van je.’ was wat ik nog zei voordat ik definitief weer naar beneden, naar mijn moeder ging.

Ik trof mijn moeder beneden op de bank aan, haar knieën onder haar opgetrokken en haar handen gevouwen om een warme mok thee. Terwijl ik even naar haar glimlachte liep ik zelf gelijk door naar de keuken, om daar ook een kop thee voor mezelf te zetten.
Vijf minuten later zakte ik naast mijn moeder op de bank, en ik trok mijn knieën op.
Een tijdje was het stil. Mijn moeder en ik hadden beiden niet per se de behoefte om gelijk aldoor te praten. Gewoon rustig en stil zitten, was ook heel fijn. Om eerlijk te zijn was dit misschien wel de eerste keer dat ik na al deze dagen en heisa écht een rustig momentje had. Ik zette mijn kop op de salontafel en liet mijn hoofd toen tegen de bankleuning leunen. Mijn ogen sloot ik lui, niet per se de behoefte hebbend ze open te houden.
‘Wat gaat er nu gebeuren?’
‘Over Tristan? Of...’
‘Over alles.’
‘Eh... de rechter zou nog even laten weten wat haar besluit zou zijn over waar Tristan gaat verblijven. En over Charlie... hij en Tristan weten nog niks van elkaars bestaan af, maar het moet ze wel ergens deze dagen verteld worden. En Charlie weet het wel van Harry. Je weet wel... dat ‘ie nogal beroemd is. Ik heb het hem net verteld.’
‘Hoe reageerde hij?’
‘Trots.’ Nu opende ik wel mijn ogen en keek mijn al glimlachende moeder aan. ‘Dat is fijn, lieverd.’
‘Ja, vind ik ook.’
‘En wat gaat Harry nu doen?’
‘Eh... nou, voor nu heeft hij nog steeds dingen voor zijn werk te doen. Morgen moet hij voor een paar dagen naar Amerika, en dan komt hij weer terug voor de première van This Is Us in Londen. En daarna weer naar Amerika voor de première in Los Angeles...’
‘En jij en Charlie?’
‘Eh, we gaan met hem mee naar Amerika als hij die première daar heeft.’
‘En ga je dáár ook heen?’
‘... Dat was het plan.’
‘Wat? Niet meer, dan?’
‘Jawel, maar Harry en ik hebben nog niet echt de details besproken, qua tickets en verblijfplekken.’
Mijn moeder keek me geamuseerd aan. ‘Lieverd, je kent Harry toch goed genoeg om te weten dat hij alles voor je wil betalen? Die tickets en hotelkamers zijn niks voor hem. En hoogstwaarschijnlijk deel je die toch met hem.’
Ik fronste. ‘Ik denk niet dat dat handig is.’
‘Wat niet? Dat hij het betaalt of het delen?’
‘Het delen.’
‘Waarom niet?’
‘Mam... we zijn niet samen. We mogen ook wel onze privacy hebben.’
Mijn moeder trok haar wenkbrauwen op. ‘Dan nog kunnen jullie een kamer delen, toch? Als vrienden.’
Ik schudde licht mijn hoofd en zei niks meer.
‘En wat ga jíj doen, Aibiee, afgezien van alles om Charlie en Harry heen? Wat ga je zélf doen? En, hoe gaat het met je boek? Over dat jongetje uit Syrië?’
Ik keek mijn moeder even zwijgend aan, en keek toen neer naar mijn handen. ‘Ik weet het niet.’
‘Hoe bedoel je, ik wéét het niet?’
Ik slikte en friemelde met mijn vingers.
‘Ik vind het moeilijk nog ergens anders aan te denken dan aan Charlie en Harry... op dit moment zijn er problemen rondom hen die opgelost moeten worden, en het schrijven lijkt nu zo... ver weg.’
‘Aibileen, je kan niet voor eeuwig leven van het geld van je vorige boeken. Dat weet je.’
‘Ja, dat weet ik. Het is alleen... als ik van dit boek een hele goede wil maken, dan moet ik behoorlijk veel doen... en dat houdt reizen in.’
‘Hoe bedoel je? Waar naartoe?’
Ik trok mijn wenkbrauwen even naar mijn moeder op. ‘Waar het over gaat, mam.’
‘... Wat, je wil naar Syrië?! Geen sprake van! Ben je helemaal gek!’
Ietwat geschrokken keek ik mijn moeder aan.
‘Waarom niet? Het is voor een goed doel, mam.’
Mijn moeder keek me stil aan, haar ogen die glommen.
‘En neergeschoten worden? Ik wil mijn dochter niet kwijt.’
Ik liet mijn hoofd hangen toen ik mijn ogen voelde prikken. Natuurlijk. Een boek schrijven over Syrië en er ook naartoe gaan was een van de stomste dingen die je kon doen. Maar voor een goed boek moest je het ervoor over hebben, eigenlijk. Ik had er zelf al over nagedacht, natuurlijk.
‘En wat dacht je van Charlie? Wil je dat hij plotseling geen moeder meer heeft? En Harry?’
Ik kneep mijn ogen samen. ‘Wat heeft Harry hier mee te maken?’
‘Hij is de vader van je kind, Aibileen. Bovendien ben jij ook heel belangrijk voor hem.’
Ik schudde kort mijn hoofd. Het bleef stil. Toen zuchtte ik.
‘Ik snap best dat je je zorgen maakt, mam, en Harry zal dat vast ook doen, net zoals alle anderen die om me geven, maar ik wil doen wat ík wil doen.’
‘En dat laat je Charlie dus achter?’
Ik sloeg mijn ogen neer. ‘... Ja. Daar zou het wel op lijken.’
Ik hoorde mijn moeder gefrustreerd zuchten en keek een andere kant op.
‘En wanneer wilde je dat überhaupt doen?’
‘Geen idee. Ik denk dat ik nog even een ander kort verhaal schrijf en dan van dat verdiende geld alle kosten van de reis kan dekken.’
‘Dus...’
‘... dus het gaat nog wel een tijdje duren.’ maakte ik mijn moeders zin af. Ik zuchtte even en kroop naar mijn moeder toe toen ik zag hoe ze emotioneel werd. Ik sloeg mijn armen dicht om haar heen en legde mijn hoofd op haar schouder. ‘Niet huilen, mam...’
‘Sorry,’ snifte ze terwijl ze met de rug van haar hand langs haar neus ging. ‘Ik vind het fantastisch om te zien hoe je zo volwassen wordt, maar het is tegelijkertijd ook zo eng... als jij naar Syrië gaat kan ik je niet tegenhouden, want je bent al drieëntwintig, en áls je daar bent zal ik in constante angst leven. Ik zou pas weer kunnen ademhalen als je weer veilig bij mij thuis bent.’
Een ongewenste traan prikte uit mijn oog en snel veegde ik hem weg. Mijn moeder hoefde niet te zien hoe emotioneel ik door haar woorden werd.
Het was weer even stil. Ik zat nog steeds tegen mijn moeder aan, mijn armen om haar heengeslagen. Het onderwerp Syrië hadden we voor vandaag afgesloten.
‘... mam?’
‘Ja, lieverd?’
‘Ik kan hier niet eeuwig bij jou blijven. Ik heb ook een eigen huis nodig, maar ik moet eerst nog even het huis in Nederland te koop zetten.’
Sprakeloos keek mijn moeder me aan, tranen die weer in haar ogen sprongen.
‘K-kom je weer terug? Terug n-naar huis?’ stotterde ze. Ik glimlachte en knikte. ‘Ja, mam. Ik kom naar huis.’
‘O, god.’ kreunde mijn moeder van vreugde voordat ze haar armen om me heen sloeg en me dicht tegen zich aantrok.
‘O – jezus, moeder! Geen lucht!’
Grinnikend door haar tranen heen liet mijn moeder me weer los.
‘Hoe ga je dat doen dan?’
‘Eh, nou, ik moet dus binnenkort weer terug naar Nederland om het met de makelaar te regelen en zo. Maar... kan ik Charlie dan bij jou achterlaten? Het wordt alleen maar lastig voor mij én voor hem als hij mee terug zou gaan.’
Even zei mijn moeder niks.
‘Waarom niet bij Harry?’
Ik slikte en keek weg.
‘Eh... het is volgens mij nu niet helemaal oké met hem.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou... hij had vandaag weer een gesprek met Caroline en de rechter. Het liep alleen volgens mij niet zoals hij wilde, want hij kwam in tranen weer naar buiten. En... we hebben gekust.’
Met wijd opengesperde ogen keek mijn moeder me aan. voordat een lach op haar gezicht doorbrak. ‘Gekúst?! En je zei eerst nog dat jullie niet samen waren!’
Ik kreunde en borg mijn gezicht in mijn handen. ‘Dat... is een lang verhaal. Hoorde je trouwens wel wat ik zei? Waarschijnlijk is het gesprek niet goed gegaan.’
Mijn moeder snoof even licht, maar liet het onderwerp van mij en Harry toen achterwege. In plaats daarvan zei ze: ‘Wat is er gebeurd, dan?’
Ik zuchtte even en staarde naar mijn handen. ‘Ik weet het niet. Echt niet. Hij werd weer teruggehaald door zijn vriendelijke advocate en vertelde me om alvast naar huis te gaan. Voor de rest heb ik niks meer van hem gehoord. Hij gaat ook morgen naar Amerika, maar ik heb geen idee hoe, wat of wanneer. Hij heeft me nog niks verteld.’
Mijn moeder suste zacht, haar hand die over mijn arm wreef. ‘Schat, als je hem echt zo graag uit wil zwaaien kun je ook Anne bellen en haar om alle informatie vragen.’
‘En dan op het vliegveld verschijnen terwijl Harry dat niet eens wil?’
‘Dan heeft hij pech. Hij heeft nog een zoontje van wie hij afscheid moet nemen, hoor.’
Ik lachte zacht en kroop dieper in mijn moeders halve omhelzing. Haar warmte had ik echt, echt, echt gemist.

Mijn moeder en ik waren net een film aan het kijken, toen de bel ging. Meerdere malen zelfs. Mopperend en vloekend kwam ik overeind uit de bank terwijl mijn moeder de film op pauze zette, en nam de deken die ik eerst om me heen had geslagen gelijk mee.
‘Jaha! Heb geduld, pummel!’ was het eerste wat ik zei nadat ik de deur open had gedaan. Degene die eerst nog zo vaak op de bel had zitten rammen keek me nu geschrokken aan. Ook ik keek ietwat ongemakkelijk bij het aanzicht van... natuurlijk, Harry.
Onwennig sloeg ik de deken wat dichter om me heen terwijl ik mijn haar uit mijn gezicht veegde. Harry keek op me neer. Geen lach was op zijn gezicht gezien, maar ik kon een lichte geamuseerdheid in zijn ogen herkennen. Het verbaasde me dat van de Harry van vanochtend niks meer te zien was, behalve misschien de emoties die hij juist níét toonde. Hij leek wel... numb.
‘H-hoi...?’ zei ik schaapachtig terwijl ik de deken strakker beetgreep. Harry bestudeerde me stil, voordat hij zwak glimlachte. ‘Heb je het koud?’ zei hij zacht terwijl hij een grote warme hand op mijn arm legde en zacht op en neer wreef.
Ik begreep het niet. Ik begreep Harry niet en ik begreep de hele situatie niet. Waarom trof ik hem in tranen aan en stond hij hier alsof er niks aan de hand was? Moest ik daar gewoon mee oké zijn, of zo?
Normaal zou ik juist dieper in Harry’s aanrakingen leunen, behoefte hebbend aan zijn warmte, maar nu was ik verward en verdrietig en moe en chagrijnig, dus zette ik een kleine stap opzij, weg van Harry’s hand. Hij keek me onbegrijpelijk en ietwat gekwetst aan terwijl hij zijn hand weer liet zakken.
‘Wat is er?’
Ik vermeed oogcontact met hem terwijl ik dit zei, en staarde in plaats daarvan naar zijn schoenen.
‘H-hoe bedoel je?’
Harry schraapte zijn keel. Met een geïrriteerde frons keek ik naar de krullenbol op.
‘Kom op zeg, Harry. Ga je me nou helemaal niks vertellen van wat er vandaag is gebeurd?! Want dan kan je ook gelijk vertrekken, hoor.’ snauwde ik. Harry’s blik veranderde van ongemakkelijk naar geïrriteerd. ‘Zeg, niet alles is makkelijk te vertellen, hoor.’ beet hij terug.
‘Ik sta hier toch? Waarom kwam je anders hier?!’
‘Ik... ik kwam hier voor Charlie.’
‘Ja, vast.’ zei ik schamper terwijl ik met mijn ogen rolde. ‘Niet in de eerste instantie, en dat weten we allebei.’
Harry snoof en keek weg. Ik kon het niet helpen dat ik mijn tenen voelde tintelen toen Harry zijn ogen weer op me richtte en ik nu veel meer emotie in hem zag. Niet echt helemaal positief, dat niet, nee.
‘Fine – ik kwam voor jou, nou goed?!’ snauwde hij terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg. Ik zuchtte en keek weg.
Harry schudde met een hopeloze blik in zijn gezicht zijn hoofd en zette een stap achteruit.
‘W-wacht – wat ga je doen?’
‘Eh, terug naar huis, denk ik. Ik ben hier geloof ik niet gewenst.’ mompelde Harry terwijl hij zich omdraaide en weg wilde lopen. Ik pakte echter zijn warme hand beet en trok hem terug. Zonder naar zijn gezicht te kijken of zijn reactie af te wachten, trok ik hem helemaal naar binnen en deed ik de deur achter ons dicht.
‘Nu toch wel?’ Ik kon gewoon bijna de geamuseerde emotie in Harry’s stem horen. Ik draaide me om en petste hem op zijn arm. ‘Hou je mond, Harry. We zijn hier nog niet mee klaar.’ Met die woorden beende ik langs hem, de woonkamer in.
‘O, Harry! Wat leuk dat je er weer bent!’ hoorde ik mijn moeder zeggen voordat ik naar de keuken ging. Ik kon Harry nog horen mompelen.
Terwijl ik, mijn lippen gefronst op elkaar gedrukt, het water liet koken voor een kop thee voor Harry, hoorde ik iemand binnenkomen. Ik wist al dat het Harry zelf was. Ik kon het horen aan de voetstappen.
‘Abby...’
Harry ging naast me staan en legde een hand op mijn rug. Zelfs door de deken heen kon ik hem heel duidelijk voelen. Ik zuchtte.
‘Ga je het me nog uitleggen?’
Ik keek schuin omhoog naar Harry, die me juist met glanzende groene ogen aankeek. Zijn lippen waren op elkaar gedrukt, maar hij ontspande en knikte toen.
Ik maakte daarop een kop thee voor Harry en nadat ik hem deze had aangereikt, liep ik naar de woonkamer. Ik verwachtte mijn moeder op de bank te vinden, maar de hele ruimte was leeg. Waarschijnlijk had ze zelf ook doorgehad dat Harry en ik moesten praten. Ik glimlachte.
Ik had niet door dat ik stil was blijven staan totdat ik Harry vlak achter me voelde staan en hij met een hand op mijn rug me zachtjes richting de bank begeleidde.
Even later zaten Harry en ik tegenover elkaar op de bank, ik in kleermakerszit, hij met gestrekte benen, zijn voeten die tegen mijn benen aanlagen. Eigenlijk moest hij nog steeds zijn knieën licht optrekken om zo op de bank te passen... Zucht.
‘Dus...’
Verdwaald pakte ik een pluisje van Harry’s sok tussen duim en wijsvinger beet en liet deze toen op de grond dwarrelen. Toen ik weer naar hem opkeek, wachtend op zijn antwoord, keek hij me juist geamuseerd aan, zijn wenkbrauwen licht spottend opgetrokken.
‘Wat?’
Harry glimlachte en schudde zijn hoofd. ‘Niks.’
Ik haalde mijn schouders op, pakte Harry’s grote voeten beet en legde ze op mijn schoot zodat ik ook mijn benen kon strekken.
‘Vertel, nu.’ zei ik resoluut terwijl ik een zacht klapje op Harry’s rechtervoet gaf. Hij slikte even.
‘Eh, oké... kort samengevat; die advocate van Caroline had weer een hele goede reden tegen al die van ons in... wat inhoudt dat Mrs. Davies het ons later pas laat weten.’
Een vlaag van teleurstelling ging door me heen toen ik Harry’s woorden hoorde. Ik had zo gehoopt voor hem dat het hem nu eindelijk eens meezat, maar nee... Nu kon ik ook iets beter begrijpen waarom hij zo deed vanochtend.
‘Wie is Mrs. Davies?’
‘De rechter. Of beste vriendin van Caroline’s advocate. Wat een kontenlikker, zeg.’
Ik proestte het uit en sloeg lachend mijn hand voor mijn mond. ‘Hárry. Waarom dat nou weer?’
Harry keek me geamuseerd aan, duidelijk trots dat hij blijkbaar grappig was. ‘Nou, ze is het vrijwel altijd met die advocate eens. Ze heeft wat tegen ons, of zo.’
‘Wie is ons?’
‘Eh, ik en Molly.’
Ik voelde mijn lichaam aanspannen, mijn vingers die Harry’s broekspijp strakker beetpakte. Hij keek er fronsend naar. Molly?
‘Wie is Molly?’
‘Mijn advocate. Die mij weer terughaalde... weet je wel.’
‘O.’
Even was het stil. Toen wilde ik naar de salontafel buigen, zover dat kon, om mijn thee te pakken. Ik trok echter mijn neus op toen het water koud aanvoelde, en met een pruillip zette ik deze terug.
Harry had me de hele tijd aangekeken, fronsend omdat hij niet begreep waarom ik zo droog over Molly reageerde. Ik ook niet.
Een warm gevoel verspreidde zich in mijn buik toen Harry zijn benen terugtrok, naar mij opschoof, mijn benen over zijn schoot legde en zijn kop thee in mijn handen drukte.
‘Harry, die is van jou.’
‘En nu ook van jou.’
Ik glimlachte even naar Harry, die zijn arm over de bankleuning had geslagen, en daarmee zijn vingertoppen die licht mijn schouder aanraakten. Ik negeerde het en nam een gulzige slok van Harry’s thee, om ‘m daarna weer aan hem te overhandigen. ‘... Thanks.’
Harry glimlachte even naar me, voordat ik mijn hoofd opzij liet vallen en mijn ogen sloot. Het was te voelen dat ik nu met mijn hoofd op Harry’s arm lag, maar we vonden het allebei het niet erg.
‘Hoelang duurt het voordat die Mrs. Davies het jullie laat weten?’ mompelde ik, mijn ogen gesloten. Ik kon Harry’s blik echter voelen branden.
‘Ik zou het niet weten. Iets van twee dagen.’
‘O, oké... en wat gebeurt er als... als hij weer naar Caroline gaat? Mag hij dan wel mee naar je première vrijdag?’
‘... Ik hoop het.’
Met gesloten ogen ging ik met een hand naar Harry toe, op zoek naar de zijne. Ik kon Harry zachtjes horen lachen toen ik zijn hand voelde en deze beetgreep.
‘Het lukt je wel, Harry. Mrs. Davies moet toch echt een keer gaan zien hoe fantastisch je wel niet bent met kinderen.’
‘Dank je.’
‘Geen probleem.’
Ik schoof iets meer naar voren, tot ik niet meer verder kon (tenminste, als ik niet op Harry’s schoot wilde zitten, wat ook zo was). Ik boog maar een héél klein beetje voorover, waardoor ik toch heel comfortabel zat, mijn hoofd op Harry’s biceps. Hij liet mijn hand los, en legde de zijne op mijn been. Ik glimlachte licht toen ik zijn duim zachtjes over de stof van mijn broek voelde strijken.



Hola guys!:DIk heb goed nieuwssss...
Ik was een paar dagen terug een fanfic aan het bijlezen waar ik op achterliep, en toen wist ik het! Poef!
Ik weet nu (weer) hoe ik dit verhaal verder moet uitwerken, en tegelijkertijd zo realistisch en logisch mogelijk te houden..
Nu heb ik wel van sommigen van jullie al wel die tips voor ideeën en verhaalstructuren gekregen, maar dat is nu ook niet heel erg meer nodig haha :')
In plaats daarvan wordt het... de titel van dit verhaal! Ik merk dat ik zelf steeds niet helemaal tevreden ben (dat hebben jullie misschien ook wel door haha), dus zou ik wel ideeën van jullie willen horen!:D(of misschien vonden jullie eentje van de vorigen leuk, dat kan ook...)
Áls er dan eentje is waar ik echt mee 'klik' en die ik ook kies, dan wordt het wel ******** | Harry Styles:)da's zeg maar mijn ding, haaa

EN WOW
STORY OF MY LIFE?!?!?!?!
Ik ben echt verliefd op Harry, ahhh! vooral bij zijn solo's op het balkon (zie plaatje boven) en wanneer hij naar zijn moeder kijkt en zo... Wauw... Maar Louis' deel maakte me het meest emotioneel haha :'D EN WAT VINDEN JULLIE?!

Reacties (9)

  • Manonxxx

    SOML is Per-fect. <3

    Leuk stukje,
    Snel weer verder....xx

    5 jaar geleden
  • Arquitecta

    Jaa omg Harry! <3
    Aaawh en hoe hij naar zijn moeder keek asdfkgh ^^
    En de titel van dit verhaal is mooi (:
    Ga snel verder xx

    5 jaar geleden
  • Bitchachos

    Super ! En ik ben niet zo creatief op het vlak van bedenken .. :s Maar deze titel is wel leuk:)
    Je moet ook eens "story of my life one direction LIVE Japan" opzoeken, prachtig gewoon !

    5 jaar geleden
  • LittleDecoyX

    yay
    snel verder

    ik houd van soml
    prachtig <3

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen