Foto bij Equipa de Portugal • Cinquenta e quatro

Butterflies,
ik denk dat jullie wel al doorhebben dat de motivatie voor het schrijven van dit stuk
heel ver te zoeken was , daarnaast had ik het ook druk met school en heb ik mijn
wijsheidstanden laten verwijderen, waardoor ik door complicaties gewoon kapot was.
Het spijt me , x

Maya Milena dos Santos Aveiro
29 juni 2014

      Met een warme chocolademelk van Starbucks en een muffin in mijn hand dwaal ik rond op het vliegveld van Madeira. Ongeveer een uur geleden heb ik afscheid genomen van mijn moeder, wat me best zwaar viel. Ik neem sowieso al niet graag afscheid en om dan mama alleen achter te laten..
      Gelukkig heeft dit afscheid ook een positieve keerzijde: binnen enkele uren kan ik weer in het gezelschap van Fábio, mijn broer en de rest van het Portugese elftal vertoeven!

      Ruim 8 uur later bevind ik me weer in het warme Brazilië. Aangezien de jongens op dit moment hun wedstrijd van vanavond voorbereiden, moet ik me helemaal op m'n eentje zien te redden. Met een taxi begeef ik me terug naar het hotel waar ik welkom geheten word door Grace, de receptioniste. Ik schenk haar een vriendelijke glimlach terug en baan me een weg naar onze verdieping.
      Al snel kom ik tot de conclusie dat ik me hier rijkelijk verveel. Ik neem een handtas, stop er enkele spulletjes in en verlaat mijn kamer. De tweede taxi die ik neem vandaag, brengt me tot bij het trainingscomplex waar mijn mannetjes aan het trainen zijn. Onder de warmte van de zon wandel ik glimlachend het gebouw in, op naar de velden. Daar aangekomen zie ik een heleboel ploegen trainen, behalve die waar ik naar op zoek ben. Huh?
      Lichtelijk gefrustreerd omdat ik Fábio nu nog steeds niet gezien heb, steek ik het ene voetbalveld over om daarna bij het volgende veld aan te komen. In tegenstelling tot Portugal bereidt het Franse elftal wel hun wedstrijd voor: sommigen lopen op hun gemak van de ene naar de andere kant van het veld, anderen houden de bal hoog en nog anderen staan gewoon wat te lummelen - als dat hun voorbereiding is, waarom niet? Ik grinnik en loop verder, het Franse elftal behoort nu eenmaal niet tot mijn favorieten.

      Knappe mannen gehuld in rood-gele truitjes gecombineerd met donkerblauwe broekjes zorgen voor een glimlach op mijn gezicht. Als ik mijn late namiddag niet met mijn mannen kan spenderen, dan spendeer ik het wel met hen. La Furia Roja , buenos días!
      Aangezien geen enkele spelersvrouw van de Spanjaarden zich in de nabije omtrek bevindt, zet ik me gewoon neer op de van hout gemaakte tribune. Mijn ogen glijden over de spelers en ik lach bij het zien van een paar gezichtsuitdrukkingen. Wat een stelletje idioten zijn het ook. Torres hangt met zijn armen rond de nek van Villa, die op zijn beurt weer aan het 'boksen' is met Ramos terwijl Alonso een serieus gesprek probeert te voeren met die laatste. ¾ van de ploeg houdt zich bezig met iets helemaal anders dan voetbal - wat hun eigenlijk ook wel gegund is. Zij zijn namelijk al gekwalificeerd voor de kwartfinales!
      Het brandende gevoel in mijn rug laat me omkijken en met een glimlach op mijn gezicht aanschouw ik de man die recht tegenover me staat te glunderen van plezier. Ik sla mijn armen om hem heen en plant een kus op zijn wang. “Dat is lang geleden, Fàbregas.”

      “Ik ben echt blij voor je. Een WK zou natuurlijk niets zijn zonder de Spanjaarden, is het niet?” Cesc haalt gedachteloos zijn schouders op en kijkt me glimlachend aan. “Ik ben anders ook wel blij dat jullie er nog zijn, hoor.” Een lach rolt over mijn lippen. Ik stomp hem tegen zijn arm en schudt mijn hoofd. “Je bent me er eentje, Fàbregas, geef nou toch gewoon toe dat je mij zou missen!” “Hmhm”, is het enige geluid dat zijn keel verlaat terwijl hij opstaat. Nieuwsgierig kijk ik hem na. “Wat ben je van plan, Cesc?” “Dat zul je zo meteen wel zien!” Hij schenkt me een knipoog, neemt me bij m'n hand en leidt me naar de uitgang van het complex.
      “We are going to explore Brazil!”

Reacties (2)

  • periphery

    Ik sprong zo ongeveer een meter de lucht in toen ik zag dat je weer geschreven had! Ik heb dit verhaal echt gemist! Love it!

    7 jaar geleden
  • Meile

    Oeh I love this <3
    Maarreeh, Cescie is van mij(6)
    Grapje(flower)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen