Foto bij [34] What?! I'm the little sister of one of those gays?! Please kill me...

Bedankt voor de reacties <3

Stiekem is mijn personage mijn heldin n_n


“Wat is er gebeurd?”
“Wie is dat?” Allerlei vragen worden er op ons afgevuurd. Georg leidt me behendig naar zijn auto. Vlak voor we instappen, gris ik zijn muts van zijn hoofd en ga in de auto zitten. Daar staat hij dan, met knalroze haar te midden van tientallen fotografen.

“Ik haat je!” snauwt Georg als hij eindelijk veilig in de auto zit. De fotografen hebben belachelijk veel foto’s van hem gemaakt. Dat de camera’s nog niet kapot zijn gegaan! Ik trek een pruillip, maar schud die al gauw weer van mijn gezicht af.
“Weet je ook eens hoe het voelt.”
“Hoe wat voelt?”
“Dat iedereen je aankijkt alsof je niet normaal bent. Alsof je een buitenaards wezen bent.” Ik stop de oortjes van mijn IPod in als teken dat ik er niet over wil praten en staar naar het voorbijschietende landschap. Huis, huis, huis, huis, boom, huis, boom, huis, huis, brievenbus.
“We zijn er,” gromt Georg. Hij stapt uit en smijt de deur met een klap dicht. Hij is boos. Heel erg boos. Heerlijk is dat. Tezamen lopen we naar binnen. Meteen als de deur achter ons dichtvalt, grijpt hij me aan mijn arm vast.
“Au! Gast, laat me los!” roep ik. Hij schudt me wild door elkaar.
“Wat is toch jouw probleem?! Denk je überhaupt ooit wel eens na voordat je iets doet?!”
“Mijn probleem ben jij!” Ik ruk me los uit zijn greep. “Dankzij jullie is mijn leven nu een hel! Ik moest compleet opnieuw beginnen, krijg opeens belachelijk veel aandacht en ‘liefde’ nadat ik verdomme zestien jaar zonder heb moeten leven! Probeer jij dat maar eens!” schreeuw ik. Kwaad stamp ik de trappen op naar mijn kamer. Ik schuif mijn bureau voor de deur zodat ik niet gestoord word, laat me languit op mijn bed vallen en staar naar een denkbeeldig punt in de verte.
Uren lig ik daar. Zwijgend en in stilte starend naar niets. Georg heeft al een paar keer op de deur gebonkt en geprobeerd om met me te praten. Dat hij maar doodvalt. Nu is hij trouwens naar de kapper. Dat hij dat niet meteen heeft gedaan. En moest hij niet naar de studio? Ik denk echt veels te veel na nu.
“Anouk, liefje?” klinkt dan mijn moeders stem aan de andere kant van de deur. Een rilling schiet door mijn ruggengraat. Ook zij mag van mij doodvallen. “Gaat het een beetje?” Ik negeer haar. “Open de deur.” Ik concentreer me weer op het punt in de verte en hoor haar al niet meer. Met trillende vingers pulk ik mijn mobiel uit mijn broekzak en bel Ryan.
“Hé meid,” begint hij meteen als hij opneemt.
“Hé,” fluister ik schor.
“Wat is er?” Lief dat hij zo bezorgd is.
“Ik mis je. Het is hier vreselijk.” Ik slik. Het liefste zou ik in tranen willen uitbarsten, maar ik heb niet meer gehuild na Marleens dood. Ryan fluistert lieve woorden in mijn oor.
“Ik moet nu echt ophangen, maar ik zal proberen om zo snel mogelijk langs te komen, oké?”
“Oké,” fluister ik.
“Doei, ik hou van je!”
“Hou ook van jou, doei.” Ik berg mijn telefoon weer op. Ik voel me wel al wat beter. Wat zou ik toch zonder hem moeten. Een zacht klopje op mijn deur verstoort mijn gedachten.
“Anouk?” Myrthe, ik weet het zeker. Geruisloos sta ik op van mijn bed en schuif het bureau aan de kant zodat ze binnenkan. Ze knuffelt me voorzichtig. Ik sluit de deur weer en schuif het bureau weer op zijn plek. Dat die anderen maar buiten blijven.
“Geen problemen meer gehad?” vraag ik. We zitten tegenover elkaar op mijn bed. Ze schudt haar hoofd en glimlacht.
“Nee, gelukkig niet. Koen is al vaker bijna opgepakt. Maar ik was wel bang dat Georg me zou vermoorden. Hij keek me aan en ik was echt zo van: iek!” Ik moet lachen.
“Hij is gewoon een monster. Is zijn haar trouwens weer normaal?” Ze knikt.
“Jammer genoeg wel. Heb je erge straf gekregen?”
“Valt wel mee. Taakstraf van 40 uur en een flinke scheldpartij met Georg. Moederfiguur was gelukkig niet thuis. Klote mensen dat het zijn.” Myrthe kijkt me medelijdend aan.
“Je overleeft het wel. Jij overleeft alles!” Ik graai een kussen van de grond en smijt die in haar gezicht. Dan laat ik me achterover op mijn bed vallen.
“Ik wil gewoon weer terug. Terug naar hoe alles was. Kon ik maar in de tijd reizen, dan was alles goed geweest.”
“Maar dan had je mij en de jongens niet leren kennen!” Ik knik. Het klonk zo hoopvol. Ze wilt er graag voor me zijn, maar als ik terug kon gaan, dan zou ik haar niet nodig hebben.

Reactions <3

Reacties (16)

  • Klungelsmurf

    Ahwie..
    Ik vind het zielig voor haar.
    Everybody hates her..
    Hoewel ze dat er wel een beetje naar gemaakt heeft.
    Misschien had ze eerst aardig moeten beginnen en dan de bitch uit moeten hangen:Y)
    Maar goed, zo vind ik haar ook wel grappig x'D
    Of is dat niet de bedoeling?:Y)
    Ik hoop dat je snel verder gaat =)
    x

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen